Lid geworden op: 14/10/2005 - 08:47
Offline
Berichten: 88

Ik schrijf van me af

dinsdag, 3 augustus 2010

Zo’n 2 jaar geleden heb ik een aantal keren telefonisch contact gehad met een lotgenote.
Wij hadden allebei zwangerschapsgerelateerde borstkanker, allebei 1 kindje en wilde allebei heel graag nog meer kindjes.
Wij hebben het niet aangedurd, zij wel.
Zij kregen een gezonde tweede zoon.
Gister opende ik mijn mail en had ik na lange tijd weer een berichtje van haar:
Ze is zwanger van een derde zoon.

Gisteravond was ik zo moe dat ik de melk van de kat aan dochter gaf en de melk van dochter aan de kat.

Na de vakantie heb ik een afspraak met de bedrijfspsycholoog, op eigen verzoek. Waarom eigenlijk?
Ik ben vooral moe en ik heb geen zin om te praten.

In het kader van de reorganisatie mocht ik mijn personeelsdossier inzien.
Er stond weinig nieuws in, behalve dit mailtje dat ik niet kende van mijn teamleider aan hoofd P&O:
” Ik kwam natuurlijk op kraamvisite en niet als poortwachter. Roosmarijn is net klaar met haar laatste chemokuur, ze is nog erg moe en kan nog niet de hele dag voor Zilver zorgen”.

Zaterdag gingen wij eten met een aantal buren. We hebben een leuk, luchtig contact je zou het ook oppervlakkig kunnen noemen, waarbij er eigenlijk nooit over dingen zoals de borstkanker wordt gesproken. Twee jaar geleden heeft een andere buurvrouw op 28 jarige leeftijd ook borstkanker gekregen, wij praten er soms wel over met elkaar. Zij heeft ook de brca 1 genafwijking.
Voor mij out of the blue vroeg een buurman “ ben je bang om dood te gaan?”
“ Voor mezelf niet zei ik, tenminste niet dat ik weet, maar wel voor mijn dochter, zij heeft maar 1 moeder, maar 1 vader…ik zou haar graag willen begeleiden tot in de volwassenheid”

Offline
Berichten: 88

Soms heb ik van binnen zo'n pijn, je zou het een zielenpijn kunnen noemen of hartzeer.
In november overleed het zoontje van goede vrienden. Aan de gevolgen van de mexicaanse griep. Hij was het eerste kindje uit onze vriendengroep, 7 jaar, bijna 8. Het is nu 9 maanden geleden en soms treft het me onverwachts zo hard.
Ook mis ik Annemieke, mijn vriendin die een jaar na mij kanker kreeg en 5 maanden later overleed.
Deze vakantie waren we in een prachtige kerk en branden we kaarsjes voor Ruben en Annemieke.
Ik weet niet hoe het zit met leven en dood, maar het geeft een beetje troost.

Offline
Berichten: 88

Gisteravond mocht ik oppassen van ons buurjongetje van 1 jaar oud.
Het was heerlijk. Dat babyachtige, met een dochter van 5 is 1 natuurlijk nog heel klein, lekker knuffelen.
Vandaag kwam de "kater":aan de ene kant moe, door het oppassen later naar bed dan anders en een gevoel van:2 kindjes zouden mij echt volkomen uitputten. Het is dus maar "goed" dat we 1 kindje hebben.
Aan de andere kant...: hoeveel energie zou ik hebben gehad als ik geen kanker zou hebben gehad?
en als ik mijn eierstokken nog zou hebben?
Zou ik dan wel energie hebben gehad voor een 2e biologisch kindje?
Of voor een pleegkindje?
Hoe zou ons leven er dan uit hebben gezien?
Maar wel of geen energie en los van hoe dat zou geweest als niet..., er komt geen 2e en dat doet hoe dan ook toch weer even heel veel pijn.

Offline
Berichten: 88

Gister kon ik niet slapen vanwege onrust op mijn werk.
en (geinspireerd door het blog van Dees) nam ik me deze nacht een aantal dingen voor:

* Ik wil met mijn oma van 86 een uitstapje maken
* Ik wil leuke dingen gaan doen met mijn moeder
* Ik wil meer contact, mij minder alleen voelen en te beginnen bij mijn partner en mij
* Ik ga afspreken met mijn 2 beste vriendinnen van vroeger
* Ik wil doorgaan met afvallen en hardlopen (nu 2 kilo kwijt en 4 keer gelopen volgens een beginnersschema)
* Ik wil volgend zomer fit en slank zijn en in een super hippe jurk met een goed decollete naar het theaterfestival hier in de stad en pronken met mijn man en dochter
* Ik wil meer knuffelen met ons katertje.

Moet te doen zijn. Ik ga het uitprinten en ergens ophangen waar ik vaak kom.

Offline
Berichten: 88

Proost! Op een 2011 vol mooie momenten!