Lid geworden op: 11/11/2004 - 13:39
Offline
Berichten: 1123

Ikkes verdriet

woensdag, 13 juli 2005

Vandaag is het al weer 2 weken geleden. Iedere dag doet het meer pijn.
De wereld draait door, maar de mijne is op 29 juni ingestort, waarom kunnen we niet even stil blijven staan.

Zoveel te regelen die eerste week en nu zoveel rust dat het verdriet met vol geweld op je afkomt. Gelukkig heb ik lieve familie en vrienden die me steunen.

Gisteren kreeg ik onderstaand gedicht van Yvonne van Emmerik en dat drukt goed uit hoe ik me voel.

[size=150]Op slot[/size]

Het is te erg.
Ik doe mijn deur op slot
en laat de mensen praten.
Ik heb geen woorden.

Ik wou dat ik een schilpad was
of een slak in zijn huis
ik wil niets zien en horen
ik wil er niet zijn.
Het daglicht is te schel.
Ik zit vast aan mijn verdriet
als een vleermuis aan de zwarte rots.
Alleen in de nacht
durf ik het uit te schreeuwen.

Dus laat mij met rust,
vergeet al die woorden.
Maar ga niet weg,
blijf, wees er, wacht,
tot ik op een dag
op mijn eigen tijd
open doe
en mijn verdriet
stukje bij beetje
naar buiten kan dragen

Offline
Berichten: 1123

Drie weken is het vandaag geleden.....................
Gisteren ging het best goed met me en vandaag is het werkelijk helemaal niets. Huil de hele dag al, laat de telefoon rinkelen en als ik al op neem dan is dat om te zeggen dat bezoek vandaag niet welkom is. Ik zit weer even in mijn holletje, maar wil dat dan even hier wereldkundig maken :?

Rouwverwerking:
Je moet er doorheen, weglopen heeft geen zin want ooit wordt je door je verdriet ingehaald. Dus ik ga er doorheen en loop er niet voor weg. Maar hoe ik hier doorheen ga komen is me echt een raadsel?
Ik neem iedere dag zoals hij komt. Plannen die ik gisterenavond gemaakt heb voor vandaag, zijn vanmorgen bij het ontwaken van tafel (of eigenlijk bed) geveegd. Dus nadenken over de dag van morgen doe ik dan ook maar niet meer.
Morgen is er weer een dag, hopelijk een betere dan vandaag.

Ik heb nog een mooi gedicht gekregen:

[color=blue][i][size=150]Drie bomen[/size][/i]

Gisteren was ik in het bos. Op zoek naar drie bomen, drie
bomen die ik eerder had gezien. Drie bomen die alle drie
een grote tak waren kwijtgeraakt. Drie bomen die alle
drie op een andere manier met hun verlies waren omgegaan.
Vandaag heb ik ze weer gevonden en gespoken.

De eerste boom rouwde nog steeds om haar verlies en zei
ieder voorjaar, als de zon haar uitnodigde om te groeien:
"Nee, dat kan ik niet, want ik mis een heel belangrijke
tak!" Ik zag dat ze klein was gebleven en in de schaduw
stond van de andere bomen. De zon drong niet meer tot
haar door. De wond was duidelijk zichtbaar en zag er
naakt uit. het was het hoogste punt van de boom.

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat ze
snel had besloten om het verlies te vergeten. Ze was
moeilijk te vinden, want ze lag op de grond.
Een voorjaarsstorm had haar doen omwaaien. Ze had de
greep op de aarde verloren. De plek van de wond was
moeilijk te vinden. Het zat verstopt achter een heleboel
vochtige bladeren, waar het lag te rotten.

De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de
leegte in haar lijf en ze rouwde om haar verlies. Het
eerste voorjaar, toen de zon haar uitnodigde om te
groeien, had ze gezegd: "Dit jaar nog niet." Toen de zon
het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging
had ze gezegd: "Ja, zon verwarm mij zodat ik mijn wond
kan verwarmen. Ziet u, mijn wond heeft warmte nodig,
opdat ze weet dat ze erbij hoort." Toen de zon het derde
voorjaar weer terugkwam sprak de boom: "Ja zon, laat
mij groeien. Ik weet dat er nog zoveel te groeien is."
De derde boom was ook moeilijk te vinden, want ik had
niet verwacht dat ze zo groot en sterk was geworden.
Gelukkig heb ik haar herkend aan de dichtgegroeide
wond, die trots in het zonlicht werd gehouden.

Evert Landwaard[/color]

Offline
Berichten: 1123

Wat een .......................

Na rijp beraad en een pittig telefoongesprek met schoonmoeder waarin de verwijten over en weer gegooid werden heb ik vandaag de bewuste brief gepost.
Het kan ook maar afgewerkt zijn. De afgelopen jaren hebben ze het al behoorlijk laten afweten. Ik ga vooral geen moeite meer doen.
Het lucht op hoor, zo'n brief!!

===================

Offline
Berichten: 1123

Nou ze zijn geweest hoor, het is maar goed dat SBS niet in de buurt was.

Schoonmoeder kwam zo ongeveer schreeuwend binnen met nieuwe beschuldigingen. Zwager zei niet zoveel.
Man van schoonzus moest nog even iets na komen brengen, want ze waren wat vergeten wat ik toch ook wel erg graag terug wilde.
Lang verhaal kort te maken.
Heb alles geretourneerd, toen zwager wegging zei hij dat hij één ding hoopte: "Dat ik mijn mannetje snel zou zien".
Mijn enige reactie was: "dat is niveau", waarop ook schoonmoeders nog ff ging staan schreeuwen buiten. Man van schoonzus voegde daar nog wat bedreigingen aan mij en mijn familie aan toe. Ik ben maar gauw naar binnen gegaan en heb ze laten staan.
Ik heb me al uitgeleefd in de kroeg en het emohoekje. Het heeft me enorm opgelucht en ik ben blij met hun reacties want ze hebben nog maar een keer hun ware aard laten zien.

Binnenkort, als de woede wat gezakt is, pas ik hier de teksten aan en zet een groot kruis door die hele familie.

Offline
Berichten: 1123

Ik ben er klaar mee.
Ik ben blij dat ik de reactie op mijn brief nog heb gezien. Als er al twijfel was over het versturen van de brief is die als sneeuw voor de
zon verdwenen na hun reactie.
De vuile was heb ik binnen gehaald, het is toch oud nieuws. Ik zet een vette dubbele streep onder mijn schoonfamilie.
[size=200][color=black]================================
[/color][/size]
[size=200][color=black]================================
[/color][/size]

Ik ga me bezig houden met zaken en mensen die er toe doen.

Offline
Berichten: 1123

Het gaat mooi klote met Ikkes.

Ik ben zo verdrietig, dat houd je niet voor mogelijk. Ik zoek afleiding, doe de dingen die moeten gebeuren, maar het is gewoon klote.
Een goeie gast schreef ergens: twee stappen vooruit en eentje terug, nou het lijkt eerder op één vooruit en drie terug. Het wordt alleen maar zwaarder. Vrienden, familie, collega’s, ze zijn er allemaal voor me, maar wat heb ik daar nou aan.
Ik mis gewoon mijn mannetje. Ik wou dat ik nog één keer in zijn armen kon liggen en zeggen dat ik van hem hou. Dat ik nog een keertje met hem kan lachen of huilen, zijn stem kan horen............... ik mis hem zo!!

Offline
Berichten: 1123

Tweestrijd

Aan de ene kant mis ik mijn mannetje en blijf ik het liefste thuis, gordijnen dicht en herinneringen ophalen. Aan de andere kant weet ik dat ik door moet, de drempels worden alleen maar hoger.

Afgelopen vrijdag ben ik op een feestje geweest, onze beste vrienden zijn jarig en zij hebben ons de afgelopen jaren zo gesteund dat ik ze in ieder geval persoonlijk wil gaan feliciteren. Iedereen vertelt me dat het knap is dat ik er ben. Vind ik zelf ook wel, maar plezier heb ik niet, na 1,5 uur betrekkelijk vrolijk doen wordt dat ook zwaarder en wil ik het liefst weer naar huis. Ik houd het nog een uurtje vol en dan rijd ik opgelucht naar huis. Waarom heb ik ook dat uurtje extra willen blijven :?

Volgende week naar de Pink Ribbon lancering. Mooie foto (hoop ik) en hele dierbare herinneringen aan Leuven samen met mijn mannetje. Het wordt vast een hele gezellige middag en als ik er ff doorheen zit weet ik dat ik midden in een Amazone powerzone (leuk woord) zit.

Ik denk erover om mijn werk weer op te gaan pakken, maar ik weet niet hoe. Iedereen zegt neem je tijd, we laten het aan jou over, maar ik weet niet wat wijsheid is.

Vanmiddag ga ik naar de huisarts, ik moet/wil mijn leventje oppakken, maar ik weet niet hoe................

Offline
Berichten: 1123

[list]10 Euro

De sondevoeding in de kast staart mij iedere dag aan.
Een stemmetje fluistert: gooi toch weg, maar ik laat het staan.
In de badkamer staan Hugo Boss en Cartier op het planchet.
Zo af en toe heb ik het wat anders neergezet.

Ik realiseer het me echt wel, uitleggen is overbodig
Je komt niet meer terug, je hebt het niet meer nodig
Alle kasten zijn overvol, er is geen plaats genoeg
Maar afscheid nemen van jouw spullen, daarvoor is het veel te vroeg

Vandaag heb ik de kasten opnieuw ingericht
Zodat alle kleding netjes op de planken ligt.
Ik heb nu jouw kant, die heeft een grote plank meer
Jouw spullen leg ik netjes gevouwen aan mijn kant neer

Je trouwkleding brengt mooie herinneringen omhoog
Maar vooralsnog houd ik het droog
Een paar nieuwe sokken, die nog nooit gedragen zijn
Doen mij weer beseffen wat zo mooi had kunnen zijn

In de zak van een fietsshirt vind ik een plastic zakje met een briefje van 10
Daar zijn dan toch de tranen, ik kan nauwelijks meer iets zien
Voor noodgevallen, of een glas ijsthee
Dat ene tientje, dat ging elke fietstocht met je mee

Ik mis je schatje[/list:u]

Offline
Berichten: 1123

Gevonden op het www

[list][color=blue]Echt...

Oh ja, ik kan weer meedoen
ik kan weer vrolijk zijn
de buitenkant die gaat wel
van binnen zit de pijn.

Oh ja, het gaat weer beter
kijk hoe ik weer geniet
de buitenkant die wil wel
van binnen huist verdriet

Oh ja, ik wil wel leven
ik doe al aardig mee
de buitenkant moet verder
de binnenkant zegt nee

Maar af en toe geniet ik echt
met hen die naast me staan
die weten en ook voelen
dat het echt nooit meer,
echt zal gaan
[/color][/list:u]

Offline
Berichten: 1123

Ik voel me weer een emotioneel wrak, ik lijk met sprongen achteruit te gaan :cry: .
Ik slaap slecht, ik jank bij suffe tv-programma’s, niet eens zo’n speciale nummers op de radio veroorzaken een brok in mijn keel, het lontje is weer erg kort, nergens maar dan ook nergens zin in, een bende hier in huis en ik ben niet vooruit te branden.
Het is niet de 29e, het is geen woensdag, het is geen speciale datum. Het is december, zou het de kerstblues zijn?
Dan heb ik het nog niet gehad over de tranen die ik vergiet bij de toepasselijke kerstkaarten die ik deze dagen ontvang.
Dit wordt een hele lange maand :? .

Offline
Berichten: 1123

En dan sta je daar midden tussen al je spullen de kleding van je mannetje in te pakken en dan draaien ze op de radio het nummer Angels van Robbie Williams wat gespeels is op de crematie.
Tjonge jonge als de dag van gisteren en het is toch al 35 weken geleden. Wat een k*zooi is het ook eigenlijk

Sorry moet het ff kwijt.

Offline
Berichten: 1123

Ik mis hem al 35 weken, het lijkt alsof ik het al zolang zonder mijn mannetje moet doen. Maar inderdaad ook pas, want het is nog maar kort geleden, vorig jaar rond deze tijd was mijn mannetje nog aan het reïntegreren, hebben we carnaval gevierd en dachten we dat we na mijn chemo de hele wereld aan zouden kunnen.
Zaterdag as. houdt een goede vriendin haar verjaardag, vorig jaar ook zelfde zaterdag. Dat was de eerste dag dat Mr. Ikkes koorts kreeg en ik alleen naar de verjaardag ging, we dachten dat het om een infectie ging :cry:

Offline
Berichten: 1123

Zijn het de paasdagen, de verjaardag van Mr. Ikkes volgende week, of het dochtertje van onze vrienden dat afgelopen dinsdag is geboren en Mr. Ikkes als doopnaam heeft gekregen? Of toch de plastisch chirurg die me weer met mijn neus op de feiten drukt? Hij constateerde dat ik alleen was gekomen en hij raadde me het ten zeerste af om de volgende keer weer alleen te komen. Terwijl ik de tranen voel opkomen stamel ik dat ik ook liever samen met mijn man daar had gezeten :? .
Het is waarschijnlijk een combinatie van dit alles, maar het zijn zware dagen op het moment. Volgende week zondag zou mijn mannetje 38 jaar zijn geworden.
Ik probeer te verzinnen wat ik die dag wil doen, maar ik kom er niet uit :cry: .

Een verdrietige Ikkes

Offline
Berichten: 1123

Vandaag zou je 38 geworden zijn, weer een maandje even oud als ik
Het heeft niet zo mogen zijn,
tjonge wat mis ik je verschrikkelijk

Luv u schatje

Offline
Berichten: 1123

Mijn leven staat stil, maar ik houd me bezig. Ik wil niet nadenken, ik ben druk met stil staan. Ik slaap en schrik wakker, ik luister en vergeet, ik werk en maak fouten, ik denk na en leid mijn gedachten een andere richting uit, ik denk na en de tranen rollen over mijn wangen snel zoek ik weer afleiding.
Deze week ben ik jarig, in mijn profiel heb ik de datum gewijzigd, want ik wil zeker niet genoemd worden in het feesthoekje. Er valt niets te vieren, het is mijn eerste verjaardag zonder mijn mannetje, het is geen feest, het is gewoon zwaar klote. Volgende week, één juni, zouden we 2 jaar getrouwd zijn en dan kruipt langzaam de sterfdag dichterbij................
Kon ik de klok maar een paar jaar terugdraaien

Offline
Berichten: 1123

[color=blue]Verdriet...

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee,
soms, als je denkt te kunnen zwemmen,
sleept alweer een golf je mee.

Er zijn wel betere momenten,
dan denk je, ik heb weer kracht.
Je moet toch verder leven?
Maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet,
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet.

Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen;
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen.

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee.
Vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee.

~ Bron onbekend ~[/color]

Offline
Berichten: 1123

[color=blue]Héél even lijkt het
door de lichtval
of de wind
Héél even weet ik
dat jij je hier
bevind...

Een streling langs
mijn schouder
Een vlam die
plotseling dooft
Een vlinder die
blijft dralen
Of zit het in m'n hoofd?

Héél even besef ik
Jij bent altijd bij mij
Voor héél even voel ik
Het blijft voor altijd "wij"

[size=75]~ Bron onbekend ~[/size][/color]

Artikelen van Ikkes

Webloggers