Lid geworden op: 14/09/2004 - 09:46
Offline
Berichten: 191

Mijn zoektocht: waar het allemaal om gaat

vrijdag, 17 juni 2005

Het stond ergens tussen de regels door, ik weet niet meer in welke draad. Iets dat er op dit forum nauwelijks wordt gesproken over de dood, de woede en de angst of zingeving. Altijd de opgeheven hoofden. Kom op meiden, kop ervoor!
Dat is waar. En die oppeppers hebben we ook nodig van de anderen. Maar toch… In de afgelopen maanden heb ik me er zelf ook vaak over verbaasd. Dat zo veel mensen in staat lijken om zo gemakkelijk verder te gaan… Natuurlijk weet ik best dat dat niet zo is. Iedereen is bang, of heeft zijn angstige momenten. En al die angst komt uiteindelijk voort uit angst voor de dood. Maar als je het forum leest, vooral als je net binnenkomt, dan kan het lijken of jij de enige bent. Dat was wat ík voelde in elk geval en ik weet dat er meer zijn.
Daarom, dacht ik, wil ik eens iets zeggen over míjn angsten. Mijn zoektocht naar ‘waar gaat het nou eigenlijk allemaal om?’ Want ik héb gezocht de afgelopen maanden en ik zoek natuurlijk nog steeds. Niemand heeft de antwoorden immers. Maar ik heb, althans voorlopig, wel een richting gevonden en een zekere overtuiging die er eerder niet was. Dat heeft mij sterker gemaakt. En wie weet, is er iemand die er iets aan heeft om een verslag van mijn gedachten hierover te lezen. Zo niet, dan heb ik het in elk geval voor mezelf eens een keer op papier gezet.

Hoe dan ook: ikzelf ben een nuchter en behoorlijk kritisch mens. Als iemand mij iets vertelt, zoek ik altijd naar ‘waarom?’, ‘hoe komt het dat je dat denkt?’ ‘Ja maar….’ Ik ben gelovig opgevoed, maar ergens in de loop van mijn pubertijd ben ik dat geloof, in de christelijk/gereformeerde vorm waarin het me toen werd aangeboden, kwijtgeraakt. Hoe het allemaal zat, dat wist ik niet. Dat het zó niet kon zijn, dat wist ik wel. Nog steeds weet ik heel zeker dat áls er een god is, het in elk geval een universele god moet zijn. Niet eentje die mensen verdoemd, enkel en alleen omdat ze op het verkeerde stukje van de planeet geboren zijn en dus niet christelijk zijn opgegroeid. Niet eentje die strenge regels stelt, die van richting tot richting verschillen en als je je er niet aan houdt, o wee! Dat is sowieso niet te verenigen met een liefdevolle, begripvolle god. Als ík al begrip kan hebben voor de ‘misdaden’ van anderen, dan zou ‘god’ dat zeker moeten hebben. En wie de regels zo belangrijk maakt, maakt god kleiner dan hij zou moeten zijn…
Anyway.
Ik ben gaan studeren. Heb aan mijn proefschrift gewerkt (dat jammer genoeg nog altijd niet af is), werk nog altijd aan een universiteit. Kortom, ik zit in een wetenschappelijke wereld en ik denk wetenschappelijk. Daar is weinig ruimte voor geloof in dingen die je niet kunt zien of bewijzen. En naarmate ik ouder werd, ging werken, kinderen kreeg, heb ik al die vragen laten rusten. Niet dat ik níet geloofde, maar wat ik wél geloofde, dat wist ik niet. Ik was daar niet zo mee bezig en verwachtte dat ik ooit, als ik oud geworden was, daar wel ideeën over zou hebben ontwikkeld. Dat het in elk geval wel ‘goed’ zou zijn.
En toen kreeg ik kanker.
Ik weet nog heel goed, hoe ik die eerste middag huilend met mijn moeder aan de telefoon zat. Ik wist dat het mis was en ik wist dat het was uitgezaaid naar m’n lymfen. “Mama… ik moet nu als de sodemieter beslissen waar het allemaal om gaat.”
Later kwamen de zaken in een wat rustiger vaarwater. 4 lymfen aangetast, maar verdere foto’s/scans leken goed. In elk geval dus uitstel van executie.
Maar wat al die tijd héél belangrijk is gebleven, is het besef dat ik iets wil, of moét geloven. Want het kán misgaan en het kan dan heel snel gaan, dat hebben we allemaal gezien aan Astrid. En áls dat gebeurt (en ik heb véél meer vertrouwen dan het geweest is), dan moet ik mijn dochters iets kunnen vertellen. Over wat ik denk dat er gaat gebeuren als ik dood ben. En wat ik ze vertel dat moet ik gelóven. Ik kan niet zeggen ‘mama wordt een sterretje’, want dat ís niet zo en dat weet ik en dat weet mijn oudste ook. Ik kan ook niet zeggen ‘er is niks’. Want dat wíl en kán ik niet verkopen. Noch aan mijn kinderen, noch aan mezelf. Maar ik kan daar niet mee wachten tot er iets misgaat. Wie weet, hoeveel tijd er dan nog is?
Dus ik ben gaan zoeken naar een visie waar ik wel iets mee kan. Iets dat ik kan inpassen in mijn kritische wereldbeeld. Iets dat in elk geval niet in tegenspraak is met wetenschappelijke vindingen. Want ik verdenk mezelf al gauw van ‘wishfull thinking’. En iets dat mij hoop en vertrouwen kan geven dat het goed is, wát er ook gebeurt. Dat zoeken, daar heb ik verschrikkelijk veel van geleerd. Daar ben ik ook oprecht dankbaar voor, want deze kloteziekte heeft me zó verschrikkelijk door elkaar geschudt dat alle deuren opengingen. Ik ben dingen gaan aanpakken, doordenken, die ik anders z’n beloop had gelaten. Ik ben gaan genieten van ‘nu’ en laat de toekomst zoveel mogelijk de toekomst. Ik heb meer begrip voor andere mensen om me heen. Meer aandacht voor mezelf en anderen. Dat beschouw ik als een kadootje. Want ik geloof dat deze ziekte, als ik er niet aan dood aan ga, me uiteindelijk gelukkiger kan maken.

Ik laat het zo maar even. Een van de komende dagen meer…

Offline
Berichten: 191

Zoeken dus. Zoeken naar iets wat me rust kon geven. Iets wat ik kon geloven, waarop ik durfde te vertrouwen.

Ik begon te lezen over het boeddhisme. Islam lijkt me te veel op het christendom. Te veel regels, te rechtlijnig. Bovendien trok het boeddhisme me altijd al aan. Vanwege het respect voor leven, het evenwicht en de rust die boeddhisten vaak uitstralen. Dat soort dingen. Bovendien vind ik de Dalai Lama een inspirerende figuur. Een man met hersens, met grote interesse voor wetenschap. En toch veronderstel ik dat hij zijn levensvisie met overtuiging aanhangt. Dat moet wel, als geestelijk leider.
Eén van de eerste boeken die ik las, was ‘Het hart van Boeddha’s leer’. En daar vond ik meteen een aantal dingen die me troffen. Belangrijk punt: ik werd aangemoedigd kritisch te denken. Niet zomaar te geloven wat de ‘leer’ voorschreef. Nee. Ik moest nadenken, vragen stellen, antwoorden zoeken. Net zolang tot ik ervan overtuigd was dat de ‘leer’ gelijk had. Kijk, dat mag ik wel, want ik ben afgeknapt op ‘dat moet je maar geloven’, of ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’.
Ander punt: het boeddhisme probeerde me handvaten te geven om mezelf te trainen hoe ik in het nú moest leven. Niet gister, niet morgen. Nú. En, realiseerde ik me, dat is precies mijn probleem. Als de kanker me niet zo afschuwelijk bang voor de toekomst had gemaakt, dan zou er geen probleem zijn. Oké: borst eraf en strontmisselijk van de chemo. Dat is niet leuk. Maar het is ook niet onoverkomelijk. Het probleem was mijn angst dat de behandeling niet genoeg zou zijn. Dat misschien, over een half, één, twee jaar alles vreselijk in de soep zou draaien. Misschien. En misschien ook niet. Dus als ik die vrees voor de toekomst onder controle kon krijgen, dan was ik al een heel eind. Op deze manier verpestte ik het nu door angst voor later. En ik werkte mezelf dubbel in de nesten. Dat wist ik natuurlijk wel, maar weten en er iets aan doen, da's heel wat anders.
Verder moest ik me niet meer willoos laten meeslepen door mijn emoties. Ik moest ze herkennen, ruimte geven. En dan proberen er iets aan te doen. En ook dat bleek te werken. Zo nu en dan erkennen dat je bang bent. Even flink janken over wat er is gebeurd. En daarna verder gaan. Dat werkt voor mij beter dan voortdurend mezelf streng toespreken, al die angst wegstoppen zodat het langzaam door je hele leven sijpelt…
En tenslotte was er een beeld, dat ik bijzonder troostend vond. Ergens stond iets in deze trant: Een golf kan hoog zijn, kan sterk zijn, maar hij weet dat hij, als hij het strand raakt, zal breken en verdwijnen. Dat kan de golf verdrietig maken. Maar als hij weet dat hij niet alleen golf is, maar ook water, dan hoéft hij niet meer verdrietig te zijn.
Alles verandert, maar niets verdwijnt…

Ik dacht: ik hoef niet meteen te geloven in reïncarnatie, in een nirwana. Ik hoef niet meteen boeddhist te worden. Maar er zitten een aantal dingen in deze visie die zo direct bruikbaar zijn voor iemand die klem zit, of door kanker, of iets anders, dat het allicht de moeite is om me er verder in te verdiepen. Om te kijken wat ik eraan kan hebben.
Daar kwam bij: dat als je naar veel grote godsdiensten kijkt, en je stript ze van alle regels, wetten en vormen, en je kijkt naar de basis…, dan verschillen ze niet zo heel veel. Christendom, islam, boeddhisme… In het hart van alles ligt de liefde en het respect voor de medemens; de wereld om ons heen.
Wat als het wérkelijk universeel is (en natuurlijk weet ik best dat ik niet de eerste ben die dat heeft verzonnen). Wat gebeurt er als je de leringen van Jezus stript van de kerkelijke vorm? Als je alleen kijkt naar zijn uitspraken. Wat voor andere interpretaties zijn er dán mogelijk? En plotseling was daar ruimte. Veel meer ruimte dan ik van tevoren had gedacht.

Offline
Berichten: 191

Ik heb dit een tijdje laten liggen. De hele discussie rond Herceptin, nieuwe stress… ja dat duwde deze draad behoorlijk naar de achtergrond. Maar voor wie dacht dat dit het was. Mooi niet! Zo makkelijk ligt het niet voor mij. :D
Dus.
Terug naar het christendom, maar niet naar dat wat de gereformeerde kerk leert en ook niet één van de andere instituties. Ik ben op zoek gegaan naar wortels, naar de gnostische geschriften. Eind 19e eeuw werden bij Nag Hammadi in Egypte oude, christelijke geschriften gevonden. Of uit dezelfde tijd als de evangeliën, maar veel wetenschappers beweren zelfs dat ze ouder zijn. Ze behoren tot de christelijke gnostiek een richting die in de loop der eeuwen door de kerk tot ketters is verklaard. Maar ja. In de loop der tijd is heel veel geruzied over de interpretatie van de leer. Altijd meningen van mensen. Dus ketters is geen reden om niet te kijken wat het inhoudt.
Het komt erop neer dat de gnostiek niet uitgaat van een god buíten jezelf, maar van de goddelijke vonk ín jezelf. Genade/redding, hoe je het ook maar wilt noemen, vind je door zélf te zoeken, zelf de weg te zoeken en niet door iets van buiten dat over je wordt uitgestort. En dat spreekt me aan. Wat moet ik met ‘zonde’? Of als je het niet ‘goed’ doet, volgens regels die van richting tot richting verschillen, wacht eeuwige verdoemenis? Moet je het iemand aanrekenen, die zijn best doet, maar bij wiet het niet lukt? Misschien door jeugdtrauma’s, misschien door moeilijke leefomstandigheden… Is iemand die het makkelijk heeft en ‘goed’ is een beter iemand, dan iemand die het moeilijk heeft en ‘slechte’ dingen doet? Ik chargeer misschien een beetje, maar het probleem is fundamenteel. De gnostiek geeft je de mogelijkheid dat los te laten.
De Nag Hammadi geschriften bevatten ook het Evangelie van Thomas. (oa. http://www.thomasevangelie.nl) Dat is een evangelie dat puur losse uitspraken van Jezus bevat. Geen mooi samenhangend verhaaltje, zoals de bijbel-evangeliën, maar sec woorden van Jezus. En als je die leest, dan kun je heel veel dingen, woorden in een ander licht zien. Bijvoorbeeld de nadruk die Jezus legt op het hier-en-nu van het Koninkrijk:
Zijn leerlingen zeiden tot hem: Wanneer komt het Koninkrijk?
Het zal niet komen door erop te wachten. Men zal niet zeggen: ‘Kijk, daar is het' of ‘Kijk, dat is het'. Maar het Koninkrijk van de Vader is verspreid over de aarde en de mensen zien het niet.
Of een andere uitspraak van Jezus in iets andere bewoordingen:
Jezus zei: Laat hij die zoekt niet ophouden te zoeken totdat hij vindt. En als hij vindt, zal hij verward zijn en als hij verward is, zal hij zich verwonderen. En als hij zich verwonderd heeft, zal hij overal boven staan en tot rust komen.

Het feit dat het alleen uitspraken zijn en vaak ietsje anders dan de traditioneel bekende bewoordingen, maakt ze ‘vers’ en open voor andere interpretaties dan wat je gewend bent. En ook hier weer, blijkt dat je ze opnieuw kunt lezen, er op een andere manier troost uit kunt halen. En ze kunt koppelen aan het boeddhisme, dat er ook van uitgaat dat we moeten ‘ontwaken’. Ons bewust worden van de wérkelijke aard van de wereld. En dat dat iets is waar we aan kunnen werken. Niet de wereld verandert, geen hemel na onze dood, of rechtsprekende God hoog in de lucht, maar iets wat hier licht, om ons heen en enkel wacht om ontdekt te worden.
Ik ben niet iemand die ergens de ‘waarheid’ verwacht te vinden. Maar de gnostische interpretatie van het christendom, gecombineerd met de werkelijkheidsvisie van het boeddhisme is iets waar ík iets mee kan. Niet met alle rimram die ook de traditionele gnostiek had (veel gedoe met 7 hemelen en ‘sferen’ en dat soort dingen). Dat levert identieke problemen als alle andere religies. Maar ik heb wel steeds meer het gevoel gekregen dat er in die richting iets van waarheid kan liggen. Het belang van liefde, je niet laten meeslepen door de gevoelens/emoties die je elke dag te pakken proberen te krijgen, het geloof in een goddelijke vonk, misschien toch een ‘geest’ die blijft bestaan nadat het lichaam is gestorven.
Maar ja, ook dat blijft misschien wishful thinking. Want bewijzen hebben we niet. Maar aanwijzingen… misschien wel. :wink:

Offline
Berichten: 191

Op zoek naar het grensvlak van wetenschap en geloof…
Het is gek. Als je met wetenschappers praat, hoor je vaak dat geloof en wetenschap niks met elkaar te maken hebben. Sterker nog: wetenschappers zouden geen metafysische vragen mogen stellen en gelovigen moeten ook in hun eigen hokje blijven.
Ik heb dat altijd onzin gevonden. Voor mij moét de wetenschap zoeken naar alles wat we nu nog niet weten. Oké, de kans dat ze op korte termijn kunnen vaststellen dat God bestaat, of dat er een leven is na de dood, of dat geesten bestaan, of wat dan ook, lijkt me niet groot. Maar zoeken mag altijd. En het lijkt me ook nog altijd relevant. Van lévensbelang, tenminste voor mij.
Daarom was ik ook bijzonder gecharmeerd van het boek van Matthieu Ricard: ‘Oneindig dichtbij’. Dat is een gesprek tussen een Franse microbioloog die nu Tibetaans monnik is en een Vietnamese astrofysicus die nu in Amerika woont en werkt. In dat gesprek worden de inzichten van de moderne fysica naast die van het boeddhisme gelegd. Het grappige is, dat er nauwelijks regelrechte tegenspraak is (waar dat bij het christendom en wetenschap vaak wel het geval is). Eén van de redenen is waarschijnlijk dat boedhisten niet weglopen voor ‘moderne’ inzichten, maar er verder mee gaan. Niet blind geloven, maar ervoor zorgen dat hun levensovertuiging strookt met logisch inzicht. Dat mag ik wel.
Dit boek was een eye-opener voor mij. Het is geen kattenpis. Ik ben immers geen bèta en moet wel even met m’n ogen knipperen als het gaat over oerknallen, constante van planck enzovoort. Maar toch…Even doorbijten, gezond verstand gebruiken, en dan kom je een heel eind. :D

Ik werd vooral getroffen door de ontdekking dat de fysica, ondanks haar air van ‘we hebben het heelal bijna ontrafeld’, ook ontzettend veel dingen níet weet. Zo blijken er een aantal fenomenen te zijn die erop lijken te wijzen dat het heelal als een eenheid functioneert. Eén daarvan is het EPR-experiment dat Einstein voor een raadsel zette. (ik wil het graag uitleggen, maar waarschijnlijk schiet ik dan een beetje door hier… Het heeft te maken met het golf/deeltjekarakter van licht) Hetzelfde geldt voor de Slinger van Foucault die lijkt te ‘communiceren’ met verre sterrenstelsels en niemand heeft daar een verklaring voor… Behalve de boeddhisten die er toch al van uitgingen dat alles ‘een’ is en dat de scheiding tussen onszelf en de buitenwereld een illusie is.
Dan ga je verder lezen. In het heelal blijkt enorm veel materie ‘zoek’. Ofwel, experimenten tonen aan dat het er zou moeten zijn, maar het is nog niet gevonden. Dan gaat het dus om 95 procent!
Kijk, dat soort dingen tonen natuurlijk niet aan dat God bestaat of zo. Maar wel dat de mens arrogant is. Dat mensen zich gedrágen alsof ze alles weten, maar dat het uiteindelijk nog maar een pietepeuterig klein stukje van het geheel is.
Ook het oogkleppen-gedrag van de wetenschap werd me duidelijk. Fysici ontwerpen experimenten die bepaalde dingen meten. En als ze het dan kunnen meten, zeggen ze: ‘kijk, het is er!’ Prima. Niks mis mee. Maar al de dingen die ze niet meten, omdat ze naar hun aard onmeetbaar zijn… bestaan die ook niet? Ons wereldbeeld en ons besef van de werkelijkheid heeft zich aangepast aan de manier waarop we hem bekijken.
Voor sommige mensen is dat misschien een volstrekt logische gedachte. Voor mij een eye-opener…
:shock:

Offline
Berichten: 191

Er zitten twee babies in de buik. Zegt de een tegen de andere: “denk je dat er iets is, hierna?” Zegt de ander: “ik weet het niet. Er is nog nooit iemand teruggekomen.” :lol:
Leven na de dood? Dat willen we allemaal zo graag. Stiekem. Hoeveel van ons geloof in leven na de dood is wishfull thinking? Eén kant van mij is níet bang. Immers: als er niks is, nou, dan is er niks en dan merk je het ook niet. Maar niet-zijn… dat is tegelijk een schrikbeeld. Het vormen van een gat in het leven van anderen. Mijn kinderen vooral. En dat maakt me dus weer wel bang. Want waar is het voor, dit? Waarom zit ik hier te tikken achter mijn computer? Wat maakt het uit? Zijn we meer dan delende cellen die zich uit evolutionair oogpunt bewust zijn geworden van zichzelf?
Dat zullen we nooit weten, zeggen mensen dan. Er is nog nooit iemand teruggekomen… Nee?

Toen ik hierover ging nadenken, kwam ik tot één conclusie. Als er ‘iets’ is, dan moet er dus een scheiding mogelijk zijn tussen lichaam en geest. Wanneer de geest werkelijk ‘vastzit’ in het lichaam, dan moet met de dood alles afgelopen zijn. En dat is iets waar wel wat onderzoek naar gedaan is.
Er zijn natuurlijk uittredingservaringen. Maar de meeste wetenschappers doen die af als illusies ten gevolge van wat voor breinfunctie dan ook.
Er zijn mensen die telepatisch ervaringen claimen. Maar net als de uittredingservaringen zijn daar wel wat aanwijzingen voor. Maar ze zijn nog nooit in een werkelijk bona fide onderzoek aangetoond.
Niets dan? Allemaal onzin?
Toch niet helemaal. Het spannendst in dit verband vond ik het onderzoek naar de Bijna Dood Ervaringen (BDE’s ). Iedereen heeft wel eens gehoord onderhand, van de tunnel, het licht, de levensfilm enzovoort, die sommige mensen zien als ze bijvoorbeeld gereanimeerd zijn na een hartstilstand, of bijna verdronken zijn. En dát is een fenomeen dat in elk geval ‘medisch erkend’ is. Er is behoorlijk veel onderzoek naar gedaan en dát het voorkomt, nou, daar twijfelt onderhand niemand meer aan. Waar het door veroorzaakt wordt, daarover zijn de meningen nog verdeeld.
Vandaar dat ik zeer geboeid was door een onderzoek van de Nederlandse cardioloog Pim van Lommel. In 2001 verschenen de resultaten van het grootste, langlopende onderzoek naar BDE’s in The Lancet. En da’s toch niet het minste tijdschrift.
Van Lommel heeft over een periode van ongeveer tien jaar mensen geïnterviewd die na een hartstilstand gereanimeerd waren. Hij ondervroeg hen naar hun eventuele ervaringen. Hadden ze een BDE gehad en zo ja: welke vorm had die aangenomen. Na twee jaar keerde hij bij hen terug om te zien of de BDE blijvende gevolgen had gehad.
Wat ik heel bijzonder vond aan dit artikel, is dat het erin slaagde de reguliere verklaringen voor de BDE van tafel te vegen. Alle bekende verklaringen: medicijngebruik, angst voor de dood, illusie, zuurstofgebrek, kon Van Lommel ontkrachten. Bleef over dat ongeveer 18 procent van de ondervraagde patiënten een BDE had gehad en ongeveer 8 procent een ‘diepe’ ervaring. BDE kan al zijn dat je je bijvoorbeeld heel vredig voelt, of dat je alleen licht ziet. De mensen met een ‘diepe’ ervaring, zijn bijvoorbeeld ook uitgetreden, ervoeren de levensfilm oid. Voor Van Lommel is zijn onderzoek aanleiding om te geloven in een scheiding tussen lichaam en geest. Hij denkt dat de geest zich kán losmaken van het lichaam bij het sterven.
Dat vind ik dan altijd fijn om te horen: dan denk ik, als híj tot zo’n conclusie kan komen na stevig wetenschappelijk onderzoek, dan is het niet zó gek om te geloven. Toch?
Ook troostrijk vind ik dat mensen vaak hun angst voor de dood volkomen verliezen als ze een BDE hebben gehad. En dan kunnen andere mensen nóg zo kletsen, nóg zo zeggen dat ze het zich verbeeld hebben en dat het niet echt was: voor de ‘ervaarders’ speelt dat geen rol. Ze wéten. ‘Als dit sterven is’, zeggen ze dan, ‘dan teken ik ervoor’.
En hoe je het ook wendt of keert: er zijn heel veel onverklaarbare verschijnselen rond uittreding en BDE. Van Lommel noemt een man die in coma werd binnengebracht, gereanimeerd en naar zaal gebracht. Twee dagen later ziet hij een verpleegster die wel bij hem was tijdens het reanimeren, maar alleen toen hij buiten bewustzijn was. Hij herkent haar en vraagt naar zijn gebit dat ze op een kastje heeft gelegd en dat hij nu kwijt is. En inderdaad: zij wist waar het gebit gevonden kon worden.
Dergelijke verhalen zijn er meer. Zo is er een geval van Pam Reynolds (een heel grondig gedocumenteerd geval). Zij had een hersentumor en moest geopereerd worden via een zeer risicovolle operatie. Daarbij werd haar temperatuur extreem omlaag gebracht, haar bloedsomloop moest worden stilgeleg enz.enz. En dat gedurende vele, vele uren. Tijdens de operatie waren haar ogen afgeplakt met tape en ze had een koptelefoon op die piepjes afgaf.
Toen zij uiteindelijk bijkwam – de operatie was geslaagd – kon ze de artsen precies vertellen wat er gebeurd was in de operatiekamer. Er waren problemen geweest met een bloedvat en de arts had een noodmaatregel moeten treffen, ze kon precies de schedelboor omschrijven die ze nooit had gezien, enz.enz. (daarna had ze trouwens ook nog een ‘hogere’ ervaring, waarbij ze ). De artsen hier hadden geen verklaring. Hébben geen verklaring. Want haar ogen waren afgeplakt, haar oren ‘verstopt’. Ze had een flatline in haar brein. Dus hoe kon ze zo waarnemen? (http://www.near-death.com/experiences/evidence01.html).

Ik vind het altijd een prettige gedachte dat we misschien toch een beetje oogklepperig zijn met ons materialisme, ons geloof dat alles gebonden is aan materie. Uiteindelijk hebben mensen de hele geschiedenis lang geloofd dat er ‘meer’ was. Misschien geloven we dat met zijn allen over tweehonderd jaar wel weer en lachen de mensen van de toekomst om ons, die domme mensen die een paar honderd jaar lang de verkeerde kant opkeken. :wink:

Nog wat links voor wie het boeit:

http://www.merkawah.nl/
http://iands.org/index.php
http://www.damaris.org/content/content.php?type=5&id=432

Offline
Berichten: 191

Ik heb dit deel van mijn log een tijdlang laten liggen. Meegesleurd door de stroom van alledag. Door het 'gewone' leven, dat ik tegenwoordig soms ook zo eng vind. Want het ís niet meer gewoon. Het is niet meer onschuldig. Dat stukje is verloren en komt niet meer terug, denk ik.

In de weken sinds mijn laatste bijdrage is er zoveel gebeurd. G. overleden, Lautje ziek, L. overleden. Het beest zit op mijn schouder en loert...

Daarom dit. Voor al diegenen die bang zijn, voor al diegenen die hopen. Antwoorden, nee, die zijn er niet. Maar hoop toch echt wel, denk ik.
Dit 'sterke' verhaal heeft mij heel veel steun gegeven, toen ik héél bang was. Toen ik dacht dat ik mijn begrafenis maar vast moest gaan regelen. Het is een verhaal dat ik vroeger nooit geloofd zou hebben, maar deze keer was het té dichtbij om te negeren.

Een van mijn beste vriendinnen woont in Amsterdam, tegen het centrum aan in een appartement. Een vriendin van haar op de verdieping boven haar. Haar man overleed aan darmkanker, betrekkelijk kort na zijn diagnose. Voor hij stierf beloofde hij zijn vrouw dat áls er iets was, áls hij een teken kón geven om te zeggen dat het goed met hem was, hij dat zou doen...
Op de dag van zijn begrafenis, 's middags zit zijn vrouw in de woonkamer. Een vriend is aan het stofzuigen in de keuken, de deur naar het balkon open. Op dat moment komt er een buizerd aanvliegen, zó door de balkondeur, door de keuken, de woonkamer in. Hij gaat zitten op de bank waar ook de vrouw zit. Doodkalm. Zij kijkt even naar de vogel, vriend komt erbij. Wat moeten ze hiermee?
De vriend neemt de vogel op zijn arm. De vrouw zegt 'wacht even'. Pakt een fototoestel en fotografeert het dier. Daarna neemt de vriend hem mee naar buiten en laat hem vliegen.

Wat is dat? Een buizerd komt doodleuk binnenvliegen op de dag dat je man is begraven. Niet bang, hartstikke rustig. Tuurlijk: die verhalen zijn er meer, bizarre verhalen, maar voor mij altijd ver weg. In dit geval: ik heb die foto gezíen! Geen onzin.
Toen de vriendin met dit vertelde (en zij is een aarts-sceptica), herinnerde ik me een ander, soortgelijk verhaal. Ik kwam het tegen in het programma 'Wonderen bestaan' van de KRO. Hier was het een kraai die de zoon van de vertelster volgde over de weg en daarna kwam binnenvliegen nadat de moeder van de vertelster was overleden. Ook hier, geen paniek van de vogel. Eenmalig. En 'kraai' was de bijnaam van de overledene. Tja. Een verhaal waar ik geen aandacht aan had besteed toen ik het hoorde, maar samen met de buizerd is het toch op zijn minst opmerkelijk. http://wonderenbestaan.kro.nl/archief_uitzendingen_2004.aspx
30 dec. 2004

Wat ik hiermee wil zeggen? Uiteindelijk weer hetzelfde: dat we misschien niet alles weten.

Artikelen van Devenda

Webloggers