Lid geworden op: 25/11/2005 - 10:49
Offline
Berichten: 158

Op naar de vuist....................

maandag, 3 april 2006

Mijn derde ontmoeting met FEC is ook weer geweest.
Door ervaringen die ik hier op de Amazones en op andere sites had gelezen, zag ik tegen deze derde ontmoeting enorm op. Maar net zoals de voorgaande, is het weer meegevallen. Iets meer misselijk, minder moe, maar nog steeds goed te doen. Alleen mijn aders doen erg zeer en ik vraag me af waar ze me nog moeten gaan prikken de volgende keer.

In het hele traject van de chemo’s wordt mij steeds duidelijker dat mijn grootste vijand niet FEC is, maar Marjo. Na iedere chemo begint een stemmetje in mezelf te roepen: ‘dit was de laatste, ik doe het niet meer, het doel heiligt de middelen niet, het is mooi geweest zo’!! En die dwarse gedachten vergezeld me dag en nacht. Sinds ongeveer een week weet ik wat echte opvliegers zijn. Als ik dus in de nacht wakker wordt met een gevoel dat mijn hoofd veranderd is in de vuurtoren van Texel is mijn eerste gedachten: Nooit meer, die bende in mijn lijf, ik wil mezelf niet verder afbreken, het is mooi geweest. Tussen mijn oren ontstaat er dan een hele discussie, dat de opvliegers niet zullen stoppen, als ik geen chemo meer krijg. Dat ik nog blij mag zijn dat ik al tegen de leeftijd van de overgang aan zit, en niet zoals andere Amazones moet leven tussen hoop en vrees,of mijn vruchtbaarheid me voorgoed in de steek zal laten. Mijn tegen argument is dan weer: Maar wie zegt nou dat drie maal FEC niet genoeg is, dat de twee laatste niet alleen maar voor afbraak zorgen. misschien blijf ik zo de kankermoeheid wel voor!! Maar dan denk ik aan een een zwangere Amazone die chemo zal krijgen, dat een ongeboren kindje hier doorheen kan komen, waar zeur ik dan over. In hoeverre zijn wij volwassenen ziek van de chemo, omdat we beseffen wat er met ons gebeurt??
Zoals bovenstaande al duidelijk maakt, is het geen eenzijdige discussie, ook al voer ik hem in mijn eentje. Voor alle argumenten met de eindconclusie STOPPEN, staat ook meteen weer een tegen argument klaar met als eindconclusie DOORGAAN.

Nog maar 5 weken en vier dagen, dan heb ik de laatste chemo gehad. Mag ik mezelf weer bij elkaar gaan rapen, om mijn gewone leven weer op de rails te krijgen. Wil ik gaan sporten, stoppen met roken, zuiniger op mijn huis (lijf) zijn. Wil ik van die kilo’s af die er nu allemaal aanvliegen, weer een kleurtje op mijn lijf van de zon. Weer genieten van het dagelijkse moeten, en niet in afwachting zijn van de volgende uitslag, chemo, ziek zijn en weer opknappen.
Al die mooie plannen geven pas echt voldoening als ik het hele chemo traject heb afgemaakt. Want anders krijg ik weer discussies met mezelf, of het allemaal wel zin heeft, die mooie plannen, nu ik te laf was om het hele pad te bewandelen.

Terug naar de symboliek van de hand, nog twee vingers te gaan.
En dan blijft er een vuist over, het symbool van vechtlust en kracht.
Wat wil ik nou nog meer, dus niet zeiken Marjo, maar gewoon DOORGAAN……………………….