Lid geworden op: 08/05/2005 - 13:45
Offline
Berichten: 60

operatie

dinsdag, 31 januari 2006

Na mijn afspraak bij de gynaecoloog kon ik al binnen een week terecht voor de verwijdering van eierstokken en eileiders.
Op dinsdag moest ik binnen zijn en op woensdag 18 januari zou het gebeuren.
Het duurde deze keer erg lang voor ik onder narcose was. Normaal lig ik na één zucht al op apegapen maar deze keer lag ik na drie keer welterusten te hebben gezegd nog steed met mijn ogen wijdopen op de plank. Uiteindelijk drukten ze me een kapje op de mond.
Toen ik wakker werd keek ik in de verschrikte ogen van Alain! De operatie was goed gegaan maar ik had drie ipv één uur in de uitslaapkamer gelegen. Mijn hartslag was na de operatie naar 40 gedaald en ik moest medicijnen hebben om dat te hetstellen. Alain zat al die tijd voor de operatie kamer te wachten en niemand die hem vertelde wat er aan de hand was. De verpleegkundige wilde niet bellen want ze wilde niet storen!
Op dezelfde afdeling lag op dat moment ook mijn nichtje die net bevallen was van haar eerste kindje.
Dat vond ik een raar idee, ik die net voorgoed steriel was gemaakt en zij een kindje. Ben wel diezelfde avond dapper bij haar naar binnen gelopen om haar kindje te bewonderen, ze zag er schattig uit.
Na een nachtje mocht ik weer naar huis. Ik had flink buikpijn maar na een klein weekje kon ik weer redelijk uit de voeten.
De sfeer hier is niet altijd even optimaal. Zo dicht we bij elkaar stonden tijdens de hectiek van chemo en bestraling zo ver zijn we nu van elkaar verwijderd. Ik heb flink last van stemmingswisselingen en opvliegers en Alain zijn baan staat op de tocht! Het bedrijf waar hij altijd met heel veel plezier heeft gewerkt gaat failliet. Hij probeerd zich staande te houden maar ik zie dat hij op het randje van 'overspannen' zit. Frustraties en irritatie waar we voorheen nooit last van hadden steken nu de kop op en zorgen voor onenigheid. We praten steeds wel alles uit maar er blijft zo'n gevoel van onbehagen hangen.
Ik lees nog regelmatig mee op de site maar word er erg verdrietig van. Vooral de verhalen van louise en Marja en anderen grijpen me erg aan.
Wat is er veel veranderd in een jaar! Ik zou naar een onbewoond eiland willen gaan met een kist vol boeken en alles vergeten.
Laatst vroeg iemand me of ik ook iets positiefs meegekregen had van al die ellende, ik kon niets bedenken...

Offline
Berichten: 60

Twee weken geleden heb ik een maagslang gehad omdat ik zo slecht kon eten. Het leek of alles halverwege mijn keel bleef hangen en dan als een baksteen op mijn maag viel. Ik was met mijn gewicht weer afgezakt tot 45 kilo, al mijn broeken gleden zo naar beneden!
Ze hebben niks gevonden wat maar enigzins verontrustend zou zijn dus het is waarschijnlijk stress.
En daar heb ik zoals velen van jullie geen gebrek aan gehad het laatste jaar. Het ziek zijn en de behandelingen maar ook de zorgen van alledag hebben me van binnen opgevreten. Ik heb altijd als freelancer gewerkt en als je dan ziek word heb je ook geen inkomsten! Dus de spaarrekening was ver opgesnoept na zo'n jaartje.
Hoog tijd om dus weer te gaan werken.
Maar dat viel me niet mee, de vermoeidheid sloeg onverbiddelijk toe en ik heb nog veel moeite om dingen te onthouden. Maar thuis achter de geraniums blijven zitten en wachten tot ik me weer de ouwe voel kan denk ik nog wel even duren. Niks doen geeft veel tijd tot piekeren en wat ik ook doe, moe ben ik toch. En voor de portomonnee is het ook een stuk aangenamer.
Ik ga nu aan de slag als franchise-ondernemer voor een bedrijf hier in de buurt. En daar komt heel wat bij kijken, dus geen tijd om te piekeren!!!

Groetjes Marga

Artikelen van marga

jarig
Alleen...
Midlife?
nieuwe start
nieuws
¨verder
APK-bibbers
en verder...
....logie!

Pagina's

Webloggers