Partner
51 jaar
Overijssel
Lid geworden op: 12/08/2008 - 13:36
Offline
Berichten: 5

Overdenking.

donderdag, 14 oktober 2010

Ik was m'n eigen blog aan het doorlezen. Ik kwam op het gedeelte waar ik terugkeek op Gerda's sterfdag.
Dat ik beschreef dat ik als eerste na haar overlijden Jelle uit bed heb gehaald. Om hem het "nieuws" te vertellen.

Toen ik het las, kwam de gedachte/het besef dat ik eigenlijk op dat moment geen enkel idee had wat het eigenlijk betekende dat Gerda overleden was. Tuurlijk, de theorie kende ik wel. Maar de gevoelens die nog zouden komen, die moesten nog komen.
s'Nacht lag ik nog tegen haar aan, en een paar uur later is ze er niet meer. Dertien jaar lang (nou ja, eigenlijk kort) dag en nacht samengedeeld. En dan is ze er niet meer. Dat besef is er dan wel, maar ik had geen enkel idee hoe het zou zijn, zonder haar. En voor Jelle moet dat nog vreemder aangevoeld hebben. Ik had al een beetje "ervaring" met mensen die overleden waren.
Maar voor het Jelle was het zoals hij zelf laatst zei inderdaad "net alsof ik in een andere wereld ben terechtgekomen".

Ik heb in het dagelijks leven weinig over Gerda.
Wel met vrienden/vriendinnen. En natuurlijk, het meest, met Jelle.
Maar voor de rest weinig. Ik wil dat ook niet. Waarschijnlijk heb ik daar ook geen behoefte aan. Tenminste meestal niet. Niet dat het een taboe is trouwens.

Ik wil dat mensen zich goed voelen bij me, dat ze vrolijk worden van/bij me. Misschien leg ik daarbij de lat te hoog voor mezelf, maar het is wel echt wat ik ook wil. En ik ben daarbij ook wel mezelf. Het is geen act. De momenten (gelukkig zijn ze behoorlijk zeldzaam) dat ik echt over de minder leuke dingen in m'n leven wil praten, die bewaar ik voor m'n vrienden. En voor hier.

Artikelen van Geraakt

Webloggers