Lid geworden op: 20/07/2005 - 22:18
Offline
Berichten: 0

Papa

dinsdag, 24 januari 2006

En net als je denkt dat je het ergste achter de rug hebt, net als je denkt dat 2006 een nieuwe start wordt, gebeurt er weer iets dat niet hoort te gebeuren.

Toen mijn vader me gistermiddag belde om te vertellen dat ze op zijn longfoto iets hadden gezien en dat hij nog dezelfde dag terug naar het ziekenhuis moest, zakte de grond weg onder mijn voeten. Ik moest letterlijk gaan zitten. Hij was afgelopen vrijdag gewoon op consultatie bij de reumatologe geweest en daar was zijn hoest ter sprake gekomen. Zij had een longfoto geregeld en daarmee was alles aan het rollen gegaan…

Ik werd kwaad, heel erg kwaad. Die klotekanker heeft me mijn moeder al veel te vroeg afgepakt. Moet mijn vader nu ook door deze hel ?

Hij vertelt dat er een verdachte plek van 7 cm :shock: op zijn rechterlong zit en dat hij af en toe bloed ophoest, hij klinkt vreselijk hees en ik zie dat hij naar zijn borstkas grijpt als hij hoest, het doet duidelijk pijn. Maar mijn vader hoest al zolang ik me kan herinneren, ik heb me daar nooit echt zorgen om gemaakt. Hij bleef zijn rokershoestje houden en dat terwijl hij al meer dan 20 jaar geleden gestopt is met roken.

Toen hij en mijn stiefmoeder gisteravond na het ziekenhuis langskwamen, was ik boos op mezelf omdat ik mijn tranen niet kon tegenhouden. Mijn vader deed heel sterk, maar in zijn ogen zag ik de ongerustheid en de onzekerheid. “[i]Takes one, to know one[/i]”, dacht ik, “[i]ik ken dat bange gevoel van afwachten en die slopende onzekerheid maar al te goed[/i]”.

Volgende week maandag en dinsdag kunnen de verdere onderzoeken pas doorgaan. Mijn vader neemt bloedverdunners en die maken dat ze niet onmiddellijk een biopt kunnen nemen. Hij moet eerst zijn bloedverdunners afbouwen.
Dat betekent dus een vreselijke week van afwachten, van onzekerheid….

Offline
Berichten: 0

Ik had zo graag goed nieuws gemeld, zo graag verteld dat het wonder waarop we hoopten ook echt zou gebeuren, dat het ondanks alles toch zou meevallen…

Maar het mag niet zijn, papa heeft longkanker. De eerste onderzoeken geven nog geen blijk van uitzaaiingen, maar over de lymfeklieren is nog geen zekerheid zodat hij woensdag een kijkoperatie moet ondergaan. Van de uiteindelijke resultaten zal afhangen hoe hij behandeld moet worden: al dan niet operatie, al dan niet chemo en/of bestralingen.

Om het allemaal nog moeilijker te maken, zijn alle mogelijke behandelingen ook erg zwaar voor zijn huidige algemene toestand: zijn longfunctie is verzwakt door zijn chronische bronchitis en ook zijn bloedvaten zijn niet meer in de beste staat zodat er nog heel wat moet gewikt en gewogen worden voor de artsen een goed behandelplan kunnen opmaken.

Zelf blijft hij er vrij rustig onder. Hij begrijpt natuurlijk dat het ernstig is maar wil nog wel knokken.

We proberen het voorlopig maar stap voor stap, dag per dag te bekijken. We hebben al zoveel meegemaakt dat ik ervan overtuigd ben dat we ons hier ook weer doorheen vechten.
Maar het is moeilijk en het doet me vreselijk veel pijn dat uitgerekend hij hier nu ook doorheen moet.

Af en toe kom ik nog wel op het forum kijken. Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie steun en troostende woorden. Het geeft me een fijn gevoel dat jullie aan ons denken.
Het spijt me dat ik momenteel wat minder reageer maar ik wil momenteel maximaal aandacht besteden aan mijn familie en ervoor zorgen dat papa de best mogelijke zorgen en behandeling krijgt.

Offline
Berichten: 0

Hierbij even snel een update.

Mijn vader is begin deze week geopereerd. Ze hebben de helft van zijn rechterlong weggenomen. De operatie is moeilijk en zwaar geweest maar hij heeft het gehaald. Hij heeft wel pijn en is kortademig omdat de overblijvende longfunctie zich nu moet gaan herstellen. Het is nog niet duidelijk hoe de nabehandeling eruit gaat zien maar vermoedelijk zal hij ook chemo krijgen en misschien ook bestraald worden.

Ik loop dus van mijn werk, naar het ziekenhuis, naar huis en weer terug… Gisteravond heb ik gewoon een half uurtje naast zijn bed gezeten, we hebben momenteel niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen.

Dus meiden, ik trek het wel en beter dan ik gedacht had. Ik kan er echt wel zijn voor hem, ik heb genoeg energie om hem en de rest van de familie mee op te vangen.
En jullie krijgen van mij allemaal een gigantische virtuele knuffel omdat jullie me niet vergeten zijn en zo sterk meeleven. Ik hoop snel weer wat meer tijd te hebben voor jullie. Misschien kan ik de schade wat inhalen tijdens een Amazone-uitstapje in Antwerpen (stille wenk...) :wink:

Offline
Berichten: 0

Mijn vader is sinds gisteren thuis. Hij recupereerde zo goed van zijn operatie dat hij dus sneller naar huis mocht.
Over zijn nabehandeling wordt nog beslist, maar de dokters geven aan dat die zou bestaan uit lichte :? chemo en bestraling.

Twee weken geleden dacht ik nog dat ik mijn vader zou verliezen en nu ziet het er allemaal weer veel beter uit. Zou het onweer boven Huize Buskruit dan eindelijk eens voorbij drijven ?

Offline
Berichten: 0

Gisteren hebben we mijn vader begraven. Ik kan er nog steeds niet bij. Met succes gevochten tegen longkanker en uitgezaaide prostaatkanker en dan doodgaan aan een stomme ziekenhuisbacterie. 's Avonds zat hij nog rechtop grapjes te maken in zijn ziekenhuisbed, 24 uur later was hij er niet meer. Het leven kan zo verdomde broos zijn.

Artikelen van Buskruit

Feestdagen...
UPDATE
Papa
Ziekenhuisblues
Eén jaar stilstaan

Webloggers