Amazone
Lid geworden op: 13/10/2004 - 20:50
Offline
Berichten: 496

preventief, is er wel een keus?

donderdag, 6 oktober 2005

Waar zal ik eens beginnen, amputatie aan beide kanten :cry:
Hoe kwam ik daar zo op.

Ik heb gesproken met een lotgenote, die al 10 jaar onder strenge controle stond vanwege waarschijnlijke erfelijkheid. Toch ontwikkelde zich een kwaadaardige tumor bij haar met uitzaaiingen naar de lymfe.
Ik was net aangekomen op het punt om mijn erfelijkheidsfactor toch te laten gaan bepalen. Want het is behoorlijk kop in het zand om te denken dat het nu niet voor ons speelt omdat sharon pas 3 jaar is. Maar mijn eigen mogelijk verhoogde risico (borsten eierstokken) vergat ik gemakshalve maar ff.

En als ik het gen dan wel zou hebben, maar controles kunnen niks garanderen bleef voor mij over om pas over te gaan tot erfelijkheidsfactor als ik dan ook daadwerkelijk toe was aan preventieve amputatie. Maar dacht ik heel naïef wat haar gebeurd is kan mij ook gebeuren maar die kans is vast heel klein (tja dat dacht ik ooit ook van het überhaupt krijgen van kanker, je denkt nog eerder dat je de lotto wint dan dat je kanker krijgt )

Nou bleek ik wel heel erg naïef te zijn geweest, alweer :evil: .Want die knobbel van een paar weken geleden heeft zoveel onrust gebracht en zoveel vertrouwen weggehaald dat ik zeker weet dat ik dat nooit meer mee wil maken als ik daar zelf iets aan kan doen.

Ik was vol van vertrouwen, klaar om mijn leven te leven en niet bezig te zijn met overleven.
Wat mijn man en ik houden ons vast aan mijn positieve gevoel dat het ammel goed komt en ach ik sta onder strenge controle, wat kan er mis gaan ?
Nou zelfs met strenge controles fiets ik er ook zo tussendoor, tenminste zo voelde dat toen :? .
Ik heb toen besloten dat ik mezelf een paar weken zou geven om mijn positieve rust terug te vinden. Dat is niet gebeurd, sterker nog, ik ging richting amputatie denken :cry: :cry: .

Waarom zou ik met 2 borsten rond blijven lopen die me uiteindelijk mijn leven kunnen kosten :shock:
Wat heb je dan nog aan “mooi”zijn. Waarom is preventieve chemo een logische stap, een “must” en preventief borstweefsel verwijderen waar je kans op residu loopt niet ?
Moest ik in elk geval ook niet kiezen voor het behoud van mijn lymfeklieren aan de linkerkant?
Het zijn allemaal vragen waar ik verstandelijk op zeg, ik moet kiezen voor zekerheid.
Zekerheid dat ik er alles aan gedaan heb, zekerheid dat ik de kleinste kans heb op terugkeer.

Er moet dus een keuze gemaakt worden :shock:
Ga ik alles negeren of ga ik actie ondernemen
Ik besloot om een afspraak te maken met de oncologie verpleegkundige in mijn ziekenhuis, die herstel en balans heeft begeleid en waar ik erg goed mee kan praten
Bewust niet naar een arts, maar een “onafhankelijk” iemand

Mijn verstand is er klaar mee en kiest voor een operatie
Mijn gevoel is weg sinds de knobbel, dus op basis daarvan zou ik ook voor een operatie gaan
Maar als ik heel diep naar binnen kijk, weet ik dat ik het wel ga redden, en daar ligt dus de moeilijkheid voor mij
Durf ik vasthouden aan mijn eigen gevoel dat het ammel goed komt, want wat als het terugkomt, dan heb ik vast gehouden aan een “vals”gevoel en als de inzet een auto was durfde ik dat best aan , maar de inzet is mijn leven.

Als ik het heel zwart wit stel:

Met goede linke arm en zonder borsten verder leven
Of in eerste instantie “mooi” en later alsnog met 2 slechte armen en zonder borsten uiteindelijk toch het lootje leggen

Ik praat er nu veel over met flip en hij baalt ervan
Hij wil verder, hij wil er een punt achter zetten, maar ziet mijn geworstel. Die ziet een punt een komma worden. Hij steunt alles wat ik wil, maar wil ook graag die kut kanker overwinnen. Hij wil dat ik deze maand verder bouw, en niet afbreek :cry: .

Dan komen we op het argument dat een arts toch echt wel weet en doet wat het beste is voor mij. Maar sinds het hele her2/herceptin gebeuren gaat die vlieger ook niet meer op
Als ik daar zelf niet om gevraagd had, was het me zeker niet aangeboden of verteld, terwijl als ik wel her 2 pos was geweest ik met herceptin toch duidelijk beter kansen had gehad.
Stilzwijgen was de strategie van de dokters en tegelijkertijd is mijn vertrouwen een stuk minder geworden :cry: .

Ik vind het heel moeilijk om erover te praten, zelfs met flip heb ik er pas 2 keer uitgebreid over gesproken, ik weet dat het de kant van operatie op gaat , maar wil het eigenlijk niet.
De afspraak met de oncologie verpleegkundige staat op volgende week vrijdag.

Dan kom ik vandaag op de site naar een paar dagen wat stilletjes geweest te zijn [quote]Conclusie: algemeen geldt dat borstsparend opereren gelijkwaardig is aan amputatie, MAAR bij vrouwen tot 35-40 jaar is het risico op lokaal recidief groter dan 1%, zeker bij gendragers. Een jonge vrouw heeft een groter lange termijn risico om nogmaals borstkanker te krijgen. Mastectomie geeft een betere lokale controle, betere psychologische gevolgen en een beter cosmetisch resultaat na reconstructie.
Kortom, dr Van de Velde pleit bij jonge borstkankerpatiënten voor amputatie.[/quote]
[quote]Waarom kiezen veel chirurgen toch voor een borstsparende operatie als amputatie bij een diagnose onder de 35 jaar al jaren in de richtlijn staat?

Prof. Van de Velde wees op ‘psychologie’ (amputatie wordt als verminkend gezien). Bij een kleine tumor zou borstsparend een ‘natuurlijke keuze’ zijn[/quote]

Ik hoef niemand uit te leggen denk ik wat het topic van maisa over het symposium bij mij gedaan heeft. Mijn tumor was 5 bij 6 cm. dat kan toch niet klein zijn :shock:

Ik ben maisa er dankbaar voor, nu kan ik huilen, nu kan ik het onderogen zien, en misschien kan ik er volgende week wel goed over praten.

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

what if

what if, is helemaal geen verstandige gedachtegang
ik heb dat gelukkig ook helemaal niet zo vaak, maar ja

Toen met die bewuste knobbel een paar weken geleden,
what if kwaadaardig :?: , amputatie beide kanten :!: zou kunnen...
als het moet dan moet het maar.
Toch heb ik toen wel afscheid genomen van mijn borsten.

Gelukkig was mijn knobbel goedaardig
welkom back, borsten :shock:
dat welkom back is een feest zonder slingers gebleken....

Tot op de dag van vandaag is het niet wat bij mij hoort
maar het zijn 2 dingen,

dingen, die me ziek kunnen maken
dingen, die me onzeker maken
dingen, waar ik dwangmatig iedere morgen aan moet voelen of het oke is
dingen, die me asymmetrisch maken
dingen, die me pijn doen
dingen, .... :cry:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

Het was een gesprek wat anders liep dan ik verwacht had
Ik had namelijk veel meer "tegengas" verwacht.

Ze heeft ons aangehoord en geconcludeerd dat ze me niks meer hoefde te vertellen omdat ik het traject weet, de kennis heb, en mijn gevoel me nooit in de steek laat.

We hebben het nog even over een psygoloog gehad, maar dat kan bij mij best werken, voor 1 week , 1 maand, maar neemt mijn gevoel van over 2 jaar niet weg. Dus gevoelsmatig is dit geen optie.

Ik leg haar uit dat ik best wel tijd heb, deze operatie die ik nodig heb kan denk ik best een half jaar wachten, ben er redelijk zeker van dat het schoon zal zijn, maar over 2 jaar is het voor mij een heel ander gevoel. Dan denk ik "te laat" te zijn.

Zij zag overigens geen reden waarom de dubbelzijdige amputatie moet wachten tot 1 jaar na laatste bestralingen.

Hoe nu verder?

Aanstaande woensdag heb ik een afspraak bij mijn eigen chirurg. Ik wil hem toch de kans geven om dit samen met ons te doen zeg maar. Als ik op voorhand al naar andere chirurg zou stappen kan ik dat voor mezelf niet rijmen.

De oncologie verpleegkundige gaat hem alvast inlichten
Ze vertelde er bij, dat ze mij niet hoefde te zeggen dat er andere chirurgen zijn die het anders toch doen of de mogelijkheid van een second opinion

Ze maakt nog de opmerking , dat ze me altijd heel mondig, helder en zelfzeker heeft gevonden, nu nog, ze zegt , je hebt mij niet nodig om je doel te bereiken.
Ik ben haar dankbaar voor dit zetje wat ik toch nodig had voor ik bij de chirug zat

We hebben het niet eens over het symposium of richtlijnen gehad
Dat is ook eiegnlijk helemaal geen isseu
Die "dingen" belemmeren me nu en verder, om mijn leven echt op te pakken.
Ik wil er alles aangedaan hebben om het risico zo klein mogelijk te krijgen. En ik wil nooit meer een punctie ondergaan met de gedachte had ik maar.......
Dus de inzet is dubbelzijdige amputatie zonder reconstructie.
Als er dan ooit nog een knobbel komt is dat net zo vervelend, maar hoef ik mezelf niet te verwijten dat ik mijn zesde zintuig heb genegeerd

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

ff practisch : waarom loop ik nog met 2 dingen rond :shock: :shock:

omdat mijn snijvlakken niet schoon waren :?
omdat mijn klieren niet schoon waren :?
omdat mijn tumor groot was :?
omdat de tumor hormoonongevoelig was :?
omdat mijn tumor her 2 neg was :?
omdat ik al wel 31 jaar oud was :?

gek eigenlijk dat ik dit maanden geleden ook al wel wist...
Nu ik in een rustig vaarwater ben gekomen zie ik het ineens wel :idea: .
de titel had dus moeten zijn waarom loop ik plat rond
Jammer dat ik nu ik net weer back in bussines kwam deze beslissing moet nemen. Het voelt niet als een keus, alweer niet.
Mijn gevoel was al een tijdje richting deze beslissing, en gevoed door deze geweldige site, en de steun van mijn man heb ik dus "gekozen" voor preventief opereren om mijn kansen te vergroten. De kans die ik toen vergrootte om aan de chemo te gaan....moet wel in stand blijven.
Mijn kans om mijn leven nog lang te leven, mijn kans om mijn kinderen groot te zien worden, en mijn kans om samen met mijn flip stok oud te worden.

Woensdag ga ik me er voor inzetten.
dokter, zet u schrap, here I come.

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

wij hebben net een zeer fijn gesprek gehad met mijn chirurg

binnen nu en 3 weken word ik preventief geopereerd aan beide kanten
wij zijn hier erg opgelucht, blij en vol goede moed
nog maximaal 21 daagjes en nachtjes [dans]
nooit verwacht ooit nog zo blij te zijn met een operatie.

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

Vandaag een operatie datum losgepeuterd :wink:
[size=150][color=red]dinsdag 1 november[/color][/size]

Ook nog bij mammacare poli geweest
Helder en alles klaar en op een rijtje
Dus komammelgoe war :wink:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

de huisarts belt me net
hij zei :
het is een moedig en dapper besluit, denk dat het emotioneel moeilijker is dan met het verstand,
als je me als arts medisch advies vraagt dan kan ik alleen maar zeggen dat het het beste besluit is wat je nu kan nemen. Ik ga je in de gaten houden m,aar jouw kennende gaat het je wel allemaal lukken 8)

ik zeg hem dat ik dankbaar ben voor zijn steuntje in de rug :wink: , kan het ff niet vaak genoeg horen

topper van een huisarts heb ik
:lol:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

[b]dinsdag 1 november[/b]

De hele ochtend zit ik milan te bekijken en ik kan werkelijk niks ongewoons aan hem ontdekken, behalve de zwelling dan
Hij is kei vrolijk, dus we gaan ervoor.

Ik meld me om half 11 in het ziekenhuis, ff bloedprikken, er zijn 15 wachtende voor u :shock:. We komen op de afdeling aan en ik ben nul zenuwachtig, wel wat gehaast misschien, ik wil dit aangaan, en zo snel mogelijk verder, gelueter allemaal.
Afscheid nemen van die dingen hoeft niet, hebben we al 86 keer gedaan.
Om 12 uur mag ik het quasi sexy hempie an, en het bed in.
Ik vind dit altijd een heel raar moment, waarom mag je niet zelf naar die OK wandelen, maar goed. Hub dat bed in, flip brengt me weg, ik zwaai naar hem, hetkomammelgoe. 8)

In de voorbereidingskamer ligt mijn collega ook al met muts klaar
heel apart, zelfde ziekenhuis, zelfde tijd, zelfde werkgever, zelfde meisjesachternaam, alleen andere operatie.

Mijn chirurg komt nog ff een babbeltje maken, hij is onzekerder dan ik lijkt wel. Ik zeg tegen hem, doe maar wat we hebben afgesproken, dan kom het ammel goe. :wink: Nou tot zo dan zegt hij.

Op de OK is een zwangere assistente, ze straalt, ik hoop dat ze haar borsten goed in de gaten houd. Hopelijk schud mijn status haar weer ff wakker.
Als de narcose word toegedient krijg ik een drukkend benauwend gevoel in keel en longen, mijn laatste gedachte voor ik wegval is, zie je wel mijn longen zijn achteruitgegaan :?
Nou ja dan, belachelijk natuurlijk. :cry:

Als ik weer wakker word zeg ik, belt u mijn man even.
Straks zegt de verpleegkundige, dat doen we hier niet maar op de afdeling. :evil:
Ik kijk haar aan en zeg, belt u mijn man even.
Je mag naar boven zegt ze. :lol:
mooi, ponk, ik ben weer weg.

Als ik boven op de afdeling wakker word is flip er al
Ik ben zo opgelucht en kan die gevoelens met hem delen
dankbaar ben ik, en o zo blij.
Ik heb huid over bot, thats me, in controle, het is goed zo.

Ik lig op een kamer met nog 2 vrouwen
mijn buurvrouw van 87 heeft een gebroken heup en is beetje dement aan het worden. Ze praat erg prat brabants en iedere zin van haar eindigt op war, ik ben kie muug war :wink: zegt ze dan.
Mijn overbuurvrouw is in 2 maanden tijd 8 keer geopereerd :shock: , een verkeerd beoordeelde ontsteking door de huisarts heeft haar haar been gekost. :evil: Deze dame is wat hard getaald en heeft een haat liefde relatie met mijn buurvrouw.

Die nacht word ik heel vaak wakker, de buurvrouw roept de zuster ipv op het belletje te drukken, en verdenkt iedereen van mishandeling. Ze is erg agressief. Gelukkig val ik ook telkens wel weer snel in slaap.
Tegen 5 uur ben ik het bedliggen helemaal zat en vraag of ik op de wc mag plassen, het mag en gaat gelukkig goed.
In de ochtend schreeuwt de buurvrouw tegen mijn overbuurvrouw, witte wadde gij mot doen, mij een glaaske water brengen. Waarop mijn overbuurvrouw flipt en huilend terugschreeuwt dat ze haar bed niet uit kan omdat ze maar 1 been heeft :shock: .
Ik draai mijn hoofd weg, tel tot 93, en doe net of ik slaap. 8)

[b]Woensdag 2 november[/b]

Het is net half 9 als mijn chirug al langs mijn bed staat. :shock:
Hij komt zichzelf ervan overtuigen dat het goed met me gaat
Hij vraagt naar mijn gevoelens, ik vertel hem dat ik erg opgelucht ben, dankbaar, en naar huis wil :wink: .
Hij zegt dat hij het net voor de operatie toen ik al onder zeil lag toch nog een moeilijk moment vond, hij vroeg zich af waar die mee bezig was.
Ik zeg, nou mij gelukkig maken :wink:
Ja dat zie ik zegt hij :lol: .
[i]
word vervolgt[/i]

Offline
Berichten: 496

[b]Marieta schreef :[/b][quote]Kan je dat wel aan "gezonde "mensen uitleggen hoe opgelucht je bent nadien? Het is mij nog niet gelukt[/quote]

het is lastig uitleggen inderdaad :?
Maar ik heb zelf trouwens nooit begrepen waarom preventief chemo een heldedaad is, en preventief borstweefsel verwijderen ongeveer gelijk staat als niet kunnen om gaan met angst. Chemo is maar voor een paar jaar, borstweefsel verwijderen is lekker safe, das levenslang :wink: .
Ik weet ook wel dat het grote risico voorlopig bij mij ligt bij het krijgen van een uitzaaing. 44 procent is mijn prognose, dat ik over 5 jaar nog leef.
Maar laat ik er zelf nou voor 93 procent zeker van zijn dat ik bij die 44 hoor, en dus 93 jaar oud ga worden :lol: dakomammelgoewar.

Maar als ik dus bedenk dat ik zelf ook gewoon weer kans heb van 1 op 9 in mijn gezonde borst, ik heb het al eens gehad, ik ben al pil gebruikster vanaf mijn 13, drie kids gehad, geen borstvoeding gegeven omdat die dingen alweer niet deden waar ze voor geschapen waren. Een optelsom waarbij ik gevoelsmatig wel uitkom op 1 op 5 ofzo
Dus eraf met die hap :wink:

rare kijk hebben mensen soms op iets wat ze niet hebben meegemaakt.
sommige verpleegsters vonden me heel dapper :shock:
sommige verpleegsters vonden het maar wazig :shock:
en tuurlijk vertellen ze me dat ongevraagd :? , maar kunnen het niet laten om verder te vragen.
1 verpleegster begreep mijn opluchting :lol: , ze had zelf 2 weken geleden te horen gekregen dat ze gelukkig geen gendraagster is [ok]

Als ik dan dit punt gehad had, komt algauw de vraag waarom geen reconstructie
nou waarom wel zeg ik dan
Ik zie voormijzelf geen enkel voordeel om nep"dingen" onder mijn huid te laten brengen terwijl ik die dingen savonds ook gewoon in de kast kan leggen. En als ik na een tijd een maatje groter wil dan doe ik dat toch :wink:

Ik ben nog heel jong, ervanuitgaande dat ik 93 word dus nog heel lang de kans om opnieuw borstkanker te ontwikkelen, maar ik wil dus ook nepdingen die makkelijk vervangen kunnen worden, 1 rit naar de winkel en mamsan is weer klaar. [ok]

Na een paar dagen ben ik al dat gevraag meer dan zat :evil:
en stop ermee om mijn gedachtegang te verdedigen,
mensen zullen toch wel naar mijn voorgevel staren
nou dan zijn ze gauw klaar want er is geen voorgevel meer :wink:
laat mij der nou helemaal heppy de peppy mee zijn.
[dans]

Ieder zijn ding, en iedereen mag zijn wie die is,
ik heb mijn gevoel gevolgd, en dat is voor mij de enige weg

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

zo ik ga nog maar ff verder met schrijven
het gaat kei goed met me, en ik was gebleven op de [b]woensdagmorgen[/b].

Die ochtend ga ik de badkamer in om me wat op te frissen :lol:
Ik zie een after chemo krul die natuurlijk de verkeerde kant opkrult
probeer hem met wat water plat te drukken :?
Ik schiet in de lach, de laatste keer dat ik hier lag was ik immers kei kaal :shock:

Chemo :evil: , ik wil het niet, niet eraan denken.
Het lukt me die dag, omdat ik toch best wel veel pijn heb :cry:
Daar heb ik alle kracht voor nodig
Er zit links 1 pijn punt wat me behoolrijk bezighoud, ik moet me er erg op concentreren om het weg te krijgen.

smiddags komt er heel veel bezoek :lol: ook de kids zijn er
Toch ben ik blij dat ze na 1 uurtje weer naar huis gaan :cry:
De fysio van herstel en balans komt ook nog langs
Hij zegt, ik keek er niet eens van op, vind het echt bij jou passen.... :?
Ik ga hard vooruit, en dat past ook bij me :wink:

Doinja en bambi ook jullie bedankt voor de amazonepower [kiss]

Als ik snachts lekker lig te slapen schrik ik wakker, er word aan mijn deken geplukt :shock: . Ik zie een oud verschrompeld duimpje en schuif het gordijn opzij. Mijn buurvrouw heeft zich tussen de spijlen gewurmd en ze kan elk moment uit haar bed kiepen :shock: .
Dus de zuster gebeld
Ik slaap die nacht onrustig, bij elke beweging van mijn buurvrouw schrik ik wakker, bang dat ze aan mijn drain slang zal trekken.
(nou ja ben ik daar ook weer van af [bigsmile] )

In de ochtend hebben de beide buurvrouwen weer een aanvaring waarop de ene de andere een euthanasiegeval vind :shock: :shock:
Ik besluit op dat moment dat ik de komende nacht in elk geval rustiger ga slapen, ik eruit, of zij eruit
er zitten niet voor niets wielen onder dat bed [bigsmile] .

[b]Donderdag 3 november[/b]
Ik wil naar huis, herstel ik ga naar huis
Elke gelegenhied grijp ik aan om ze dat te vertellen
en o,ja nog iets , ik ga ook zonder drains [-(

Ik ga emotioneel onderuit :cry:
omdat ik de hele chemo tijd aan het herbeleven ben :evil:
Voor mij geheel onverwachts, maar alles is een dejavu
en ik kan er niks mee :shock:
Dacht er klaar mee te zijn
Maar helaas ](*,)
Het ziekenhuis, zelfde luchtje,
Zelfde badkamer, bij elk bezoek zie ik mezelf daar weer liggen en hangen zo'n 10 maandjes geleden. Bij elke maaltijd die binnenkomt vergaat mijn eetlust en kruip ik onder de dekens. :-#
De zuster herkent me eerst niet, maar dan als ze in gedachte mijn haar wegdenkt weet ze het weer
Haar blik vult zich met medelijden
De mijne ook
Ik moet hier weg. [-(

Die middag komen de amazonnetjes mijn opladen.
[dans]
Ik ben dankbaar voor hun bezoek, het doet me zo goed.
Het is echt gezellig. en oja mamacass, je boek ligt hier, zal ik het je opsturen :wink: .
Ik word schandalig verwend, ik kijk er de hele avond op terug en denk aan jullie.... [kiss]

smiddags komt de mamacare verpleegkundige nog ff langs
Ze is nieuw en legt aan de verpleegster uit dat zij beter bij mij een afspraak kan maken als andersom :wink: . Ze wil alles horen en weten ook over de amazones en tuurlijk vertel ik haar maar wat graag.
Ze komt met de schuimtieten op de proppen, Cub B, dat had ik voorheen ook. Nou wat ze bij heeft is maatje Pamela :shock: dus die kan ze mooi zelf houden. Ik kies voor maatje nul geloof ik, en ik denk dat ze nu ergens hier in de badkamer liggen :wink: en daar liggen ze fantastisch [bigsmile]

Die nacht is mijn buurvrouw alweer de bel kwijt en ze krijgt een enkeltje kamertje apart, best wel zielig :^o , ze roept namelijk heel vaak, wa doe ik hier in de kelder, pfff, god weet waar ze echt staat :-k
Nou ja, ik ga lekker slapen, het werd dus zij eruit :wink:

[b]Vrijdag 4 november[/b]
De chirug komt al vroeg op bezoek, das mooi
hmm zegt hij, je drains hebben 30 en 50 gelopen
toch wil ik ze eruit zeg ik, en naar huis
Nou dat moet dan maar zegt hij
Je komt dan wel woensdag al op controle dan kan ik het leegzuigen zegt tie. Ook goed.
Je bent een schat zeg ik [bigsmile] , en hij denkt er het zijne van
Hij verteld dat hij misschien wel hoopt dat er iets onschuldigs komt uit het PA rapport [-X . ik denk dat hij voor zichzelf nog steeds zoekende is om het recht te praten. Ik zeg tegen hem, nou neem van mij maar aan dat er niks uitkomt hoor. En dan ben ik er nog steeds kei blij mee.

Ik bel gauw naar huis
Rowan vertel ik dat ik naar huis kom, het feest kan beginnen
en die chemo tranen blijven in het ziekenhuis, getver.

De verpleegster komt al gauw de drains eruit halen
Ik spring nog ff gauw onder de douche
Droog mezelf af, en verzorg de wonden
Ik krijg het warm, en voel dat het ff minder gaat
geef een ruk aan de bel en ga maar vast zitten
de verpleegster komt binnen roept er iemand bij
We strompelen richting bed, dat heb ik niet gehaald, want als ik mijn ogen weer opendoe word ik 1 meter verderop indezelfde badkamer wakker :shock: , met wel 3 verpleegster. De ene rolt mijn bed voor de deur en ik word er in gelegd, en krijg potdomme gelijk 24 uur verlenging aan mijn broek :evil: . Ik ben boos, en teleurgesteld, en verdrietig.
Ik bel met flip. hetkomwelgoe zegt tie [kiss]

Smiddags komt flip op bezoek en we gaan samen (ik dus toch weer uit bed :oops: ) richting hoofdzuster. Flip gaat met haar praten. [ok]
Mijn bloed is immers goed genoeg dus geen reden om hier te blijven
Flip weet haar ervan te overtuigen dat ik thuis beter af ben dan in het ziekenhuis wat betreft verzorging en voeding. \:D/
Ik durfde zelf niet tegen hun advies in te gaan en zelf ontslag te tekenen. De laatste keer dat ik dat gedaan heb was ik binnen 24 uur weer terug :cry:
Rowan zegt dat ik vandaag naar huis moet komen want morgen is de verrassing weg.
Ik kom eraan ventje. :wink:

Vrijdagavond komt flip me dus halen. Ik heb nog niks ingepakt, bang om onderuit te gaan blijf ik braaf in mijn bedje hangen

Als we de straat inrijden en ik ons huis zie stort ik in :cry:
Ik moet heel erg huilen, ben nog nooit zo opgelucht om thuis te komen
De operatie is me erg meegevallen, terwijl ik er niet eens tegen opzag waar ik me in vergist heb is het in het ziekenhuis verblijven. Het trauma is nog niet uit mijn systeem. :evil: :evil: :shock:

Bij binnenkomst hadden de kids een waar feestje voor mams bedacht
Ook de ouders waren er. ik voel me goed. Ben blij dat flip me toch hier op de bank heeft gekregen.

Mijn herstel gaat kei snel, zoals ik vanmezelf had verwacht.
wanneer de uitslag komt heb ik niet eens gevraagd.
Mijn armen kan ik gewoon bewegen en heb afgelopen nacht op alle bij mijn zijkantjes kunnen slapen \:D/ . Die stekende pijn links heb ik sinds gistermorgen niet meer gehad. Ik heb vandaag maar 1 paracetamolletje op, ja waarvoor weet ik eiegnlijk ook niet. Kijk maar wat ik vandaag allemaal getypt heb, hahahahaa, mamsan is back en het gaat fantastsich
8) [dans] 8) [dans]

Iedereen bedankt voor alle positieve gedachtes, ik heb het alweer niet alleen hoeven doen
dikke knuff voor jullie allemaal
ook voor de meelezers en meelevers :wink:
[kiss]
grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

Het gaat heel goed met me :lol:
Emotioneel ben ik lekker zonnig 8)
(ik loop wel de hele dag al te snotteren, maar al die :evil: berichten :evil: hier op de site maken dat ik het voor vele andere nu heel zwaar vind :cry: :cry: )

Lichamelijk is het soms nog wat wiemelig, maar ja, ik doe mijn best
Vanmorgen onder de douche zijn de hechtpleisters er al pullekend afgevallen :oops: en ik telde rechts 29 nietjes en links 23. :shock: :shock:
Ik zag gelijk waarom ik links een pijn-punt heb gehad :cry:
Op een "knik" van de hechtpleister is een hele witte plek, terwijl de rest paars groen geel en rood ziet.
Het ziet er erg rustig uit, en het gaat zeker heel mooi genezen.
Ben ik nu werkelijk zo ongeduldig als ik morgen die nietjes eruit wil hebben :? ?. Het vocht valt me alles mee, er word niet gezogen. [-(

Flip is moe, te moe :cry: . Toch weet ik dat het wel goed komt met hem
Maar ik voel me beetje machteloos. Ik ga me er voor inzetten dat hij van het weekend kan bijtanken.
hetkomammelgoewar

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

Preventief was dus echt preventief
jippie a jee, wat voelt dit goed
Deze slag is voor mij, en niet voor die K ziekte
Ik heb het overwonnen

[size=150][color=red]de PA uitslag was dus : alles oke[/color][/size]
(de moeilijke namen zoek ik nog wel eens op :wink: )
maar geen maligniteit in elk geval

ik ben zo dankbaar
[dans] [dans]

Er is wel behoorlijk wat vocht uitgehaald :shock: had sinds
vanmorgen een wiemelniettiet [bigsmile] , en nu ben ik dus weer
lekker plat.

De nietjes moeten nog 1 week blijven zitten, ik heb er erg
boos bij gekeken, maar dat helpt dus niet.

De chirurg vond me wel erg pips en witjes :?
hahaha, en ik was nog wel behoorlijk in de weer geweest met de poederdoos 8)

Hij keek nogmaals naar mijn HB, voor bloedtransfusie is het net de hoog zegt hij. Ik zeg Ja toet he :evil: , komt allemaal goed :wink:
Jas aan en wegwezen,

zo ik ga maar eens een boterham met stroop eten :idea:

grxxtjes
mamsan

Offline
Berichten: 496

Vanmorgen werd ik eerst lekker opgefleurd ben door een lieve amazone [kiss]

Daarna gelijk door naar de chirurg.
Er is weer 90 cc :shock: vocht uitgehaald, maar de wonden zagen er heel mooi en rustig uit.
In ben helemaal ont-niet bij mijn niet tieten [bigsmile] en dat hekwerk ligt dus nu in de kliko.
Het voelt helemaal goed zo :lol:,
tussen de oortjes is het ook al bijna weer recht...
dus nog ff recht zo die gaat :wink: (ik kijk veel naar de wegwijspiet :? ) , de afslag is in zicht, denk ik :lol: 8)

grxxtjes
mamsan

Artikelen van mamsan

nog een cirkeltje
de cirkel is rond
reconstructie?
Bambie
ik denk aan
dian
we denken aan nana
mini engeltje

Pagina's

Webloggers