afbeelding van goudblok
Amazone
Lid geworden op: 31/08/2004 - 11:53
Berichten: 3600

Stukje voor het kinderdagverblijf

zaterdag, 19 februari 2005

[color=indigo]Eén van de leidsters van het kinderdagverblijf vroeg me een stukje te schrijven over hoe kleintje goudblok met mijn ziekte was omgegaan. Ik heb mijn drang om mijn missie te promoten (namelijk dat niemand te jong is voor borstkanker) aan de kant gezet en heb geprobeerd een stukje te schrijven waaruit blijkt hoe een kind er mee om kan gaan.
Ik had nog veel meer willen schrijven. Bijvoorbeeld hoe belangrijk het is eerlijk te zijn en ook hoe belangrijk het is het kind te laten weten dat het niet zijn schuld is. Maar ja wat schieten de ouders die dat lezen daar mee op. Ik vond het heel moeilijk maar wil het uiteindelijke resultaat (het is nog een beetje aangepast) graag met jullie delen[/color]

[color=blue]Haren op! mama

L vroeg me een stukje te schrijven voor de naam schoolkrant. Misschien kan je een stukje schrijven over wat er het afgelopen jaar is gebeurd en hoe kleintje goudblok dat allemaal ervaren heeft? Hmm nou ik weet niet hoor. Ik weet niet of ik daar wel over wil schrijven. Nou gewoon over hoe kleintje goudblok er mee om is gegaan. Iets anders mag ook hoor! Gewoon en dagje van kleintje goudblok wat hij mee heeft gemaakt ofzo.

En daar zit ik dan. Ik denk na over wat kleintje goudblok heeft meegemaakt het afgelopen jaar. Komt het dan uiteindelijk niet allemaal neer op hetzelfde? Dus toch maar een stukje daarover dan? Ik begin maar gewoon. Proberen om een jaar samen te vatten op een A4 tje.

In April van 2004 kregen we te horen dat het knobbeltje in mijn borst dat eerst als borstontsteking (tijdens de borstvoeding) en daarna als goedaardig fibroadenoom (na mammografie en echo) bestempeld was helaas een kwaadaardige tumor bleek. Hij was toen al verwijderd. Er volgde binnen 2 weken nog twee operaties en bij de laatste werd mijn borst geamputeerd. Na die laatste operatie lag ik twee weken in het ziekenhuis en begon het voor kleintje goudblok allemaal pas echt. Op de operatie dag na, is hij iedere dag op bezoek geweest. In het begin allemaal leuk en aardig maar de tweede week vond hij het wel mooi geweest. Hij kuste het (voor hem onbekende) bezoek van mijn vriendin (die ook met borstkanker op dezelfde tweepersoons kamer lag) maar ik kreeg na lang vragen net een klein kusje als hij wegging. Ook op het kinderdagverblijf konden ze merken dat hij niet zo lekker meer in zijn vel zat. Minder sociaal is denk ik de beste omschrijving.

We vonden het vooral heel moeilijk om kleintje goudblok te informeren. Wat vertel je zo’n jong kind? Hij snapte al veel te veel. AVL hoefde we niet meer te zeggen en ook Antonie zei hem al snel genoeg. Maar hij snapte ook zoveel nog niet. Als mijn man zei dat ik naar het ziekenhuis ging om beter te worden zei hij “echt niet” tja hoe leg je een kind van 2 uit, dat mama zich goed voelt naar het ziekenhuis gaat en spugend terug komt ‘om beter te worden’.

Maar hij ging mee in iedere situatie en steeds stonden we versteld van hoe makkelijk een kind dingen accepteert. Als ik de deur uitging met mijn buff (een soort mutsje) op riep hij mama haren op! Oja even snel mijn haren (pruik) op en dan als nog weg.

Alleen de opnames hadden wel gemaakt dat hij een terug val kreeg. Zindelijk? Helaas keer op keer ging het weer goed tot ik het ziekenhuis inging. Doorslapen? Het zelfde verhaal. Midden in de nacht moest mijn man hem soms meenemen naar onze slaapkamer alleen maar om hem te laten zien dat ik daar in bed lag.
Als ik zei dat ik naar het ziekenhuis ging voor fysiotherapie dan wreef hij over mijn arm en zei “zo pijn weg geen fysio nodig” ~slik~.

Ook wel leuk om te vertellen. Op een dag ging ik kleintje goudblok van het KDV halen. Het regende buiten. “Mama het regent buiten” Ja dat weet ik man. “Maar dan worden je haren nat! Haren af!!” Met een hele snelle reactie kon ik mijn haren nog net op tijd terug op mijn hoofd trekken. ~Bloos~

Ik heb me heel erg druk gemaakt over de opname in september. Ik wist dat ik voor 3 weken het ziekenhuis in moest voor een Hoge Dosis Chemo. Twaalf dagen daarvan lag ik in quarantaine en ik mocht daarom ruim een week geen contact hebben met kleintje goudblok en die mocht een week niet naar het KDV om besmetting te voorkomen.
Uiteindelijk heb ik zelf een boekje geschreven. Er was gewoon niets te vinden voor kinderen van zijn leeftijd. En pas toen ik in het ziekenhuis lag begrepen we waar het probleem had gelegen. We hadden het belang van erover praten onderschat. Pas nu kleintje goudblok een boekje had wat hij uit zijn la kon pakken en aan de hand waarvan hij er met bijvoorbeeld B over kon praten ging het ook op het KDV hartstikke goed. En dan lig je als moeder net even lekkerder in je ziekenhuis bed.
Al was het voor hem wel moeilijk hoor. Hij wilde niet aan de telefoon komen. “Lig je nog in het ziekenhuis? Ja. O nou doei!” En dan vlak voor hij me weer mocht zien “mama kom je nog wel een keer thuis?” dan breekt je hart als moeder. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat het gelukkig goed met hem ging.

Hij vindt het heel stoer om mee te gaan naar het AVL. Hij weet precies hoe de bestralingen in zijn werk gaan en mocht graag door de microfoon roepen nog één dan ben je kla-haar. Als hij maar zag wat er gebeurde en dat ik dat niet erg vond, dan hij ook niet.

En bij de laatste operatie 22 december is hij zelfs zindelijk gebleven. Alles wendt zelfs een mama in het ziekenhuis.
Alleen zo naar buiten dat was ook weer even wennen…. Mama haren op! Nee schat ik ga zo, o dan mag je mijn borstel wel lenen voor je kleine haartjes. Lief hè?[/color]

Artikelen van goudblok

Weg
Tegen welke prijs?
Loslaten
tja
gevoelens...
Winterdip ?
Rare garnaal
"Gewoon" ziek
Nieuw weblog

Pagina's

Webloggers