Lid geworden op: 03/10/2014 - 11:17
Offline
Berichten: 0

‘Af en toe treuren om wat er niet meer is, dat mag’

maandag, 13 oktober 2014

Halverwege de 30 was Lavita toen ze voor de eerste keer borstkanker kreeg. Korte tijd daarna bleek haar vader het ook te hebben, maar een erfelijkheidsonderzoek leverde niets op. Toen ze zeven jaar later opnieuw borstkanker kreeg, liet ze beide borsten en haar eierstokken verwijderen. De gevolgen vielen niet mee, maar ‘Mijn leven draait nog altijd niet om ziekte of om (borst)kanker of om gemis van eierstokken.’

Als ik aan één woord een hekel heb, dan is het wel aan het woord eierstok.
Ik ben toch geen kip, zeg!

Ik kreeg jong borstkanker. Als eerste in de familie. Een schok voor iedereen.
Maar voor mij was het enige wat telde overleven. Beter worden en gauw gauw alles weer laten worden zoals het was.

Totdat kort na mijn herstel, of eigenlijk nog net daarvoor, ook mijn vader borstkanker krijgt.
Ik wil het gewoon niet weten. Écht niet! Het kan gewoon niet waar zijn.

Maar in mijn achterhoofd flikkert een rood signaal: alarm-alarm, gevaar. En dat knipperlichtje gaat nooit meer helemaal uit: ERFELIJKHEID!

Ik wil het niet weten, want erfelijkheid brengt veel meer risico met zich mee. En ik wil niet aan risico’s blijven denken. Ik loop al genoeg risico na één keer borstkanker. Uitzaaiingen kunnen zich ook na twintig jaar nog voordoen.

Als mijn vader is hersteld besluiten we toch om het uit te zoeken, ook voor andere familieleden. Dat blijkt op dat moment nog niet zo eenvoudig ook al zijn de genetici overtuigd van een erfelijke factor in onze familie. Na enkele tussenuitslagen komt ruim zes jaar later de ‘definitieve uitslag’ van het erfelijkheidsonderzoek: geen erfelijkheid aangetoond. Maar er staat ook in de brief “Eigenlijk kan dat niet, jullie blijven een verdachte familie.”

Wij pakken dat bericht positief op: “Als ze het niet kunnen vinden, dan ís het er niet” en we drinken samen een glas wijn. “Mooi,” zeggen wij, “zand erover en geen zorgen meer…”

Twee maanden later overlijdt mijn vader onverwacht en nog een maand later lig ik opnieuw in het ziekenhuis. Borstkanker kondigt zich voor de tweede keer aan, nu in de andere borst; nagenoeg onzichtbaar op de foto, maar toch onmiskenbaar aanwezig.
De schijnveiligheid van de niet-erfelijkheid en de schijnzekerheid van de jaarlijkse onderzoeken hebben deze tweede tumor niet tegengehouden.

Consequentie? Of moet ik zeggen conclusie? Een dubbele borstamputatie binnen vijf dagen. Een tweede okselkliertoilet en een jaar later verwijdering van mijn eierstokken.

Een verlies. Een verlossing. Een bevrijding. Een verminking. En nee, over gaat het nooit, die afwisseling van gevoelens en gedachten.

Wat kreeg ik ervoor terug?
Een vol leven. Een prachtig leven. Een leven met heel veel uitdagingen en kansen. Een druk – want ik wil niks missen – leven.

Wat leverde ik in?
Echte borsten. Een lijf zonder echte borsten is: geen zachte warmte meer maar harde protheses en huid zonder gevoel.
Eierstokken. Een lijf zonder eierstokken is: een lijf met heel weinig hormonen, met heel weinig libido, een lijf met weinig lust. En een lijf met een kans op vroegtijdige botontkalking; ik brak sindsdien al twee tenen, een rib en een ruggewervel.

Wat mocht ik behouden?
Mijn lief, die mijn lief is in lief en leed. Mijn kind. Mijn leven.

Wat gebeurde er nog meer?
Een zus van mijn vader overleed aan de gevolgen van borstkanker.
Mijn moeder kreeg ook borstkanker en die klap zag ik niet aankomen. Het was vreselijk verdrietig, confronterend en verwarrend. Zij kreeg daarna ook nog huidkanker en darmkanker. En opnieuw knippert het rode lampje: ERFELIJKHEID!

Maar mijn leven draait nog altijd niet om ziekte of om (borst)kanker of om gemis van eierstokken.

Mijn leven draait om leven, om liefhebben, om leren, om betekenis hebben en geven, om delen en om dragen.

Dus ik zal niet zeuren, want ik ben er nog.
En ik heb geluk gehad, want ik ben er nog.
Maar af en toe treuren om wat er niet meer is - zelfs als dat de naam eierstok heeft - dat mag ik wel.
Van mij.

Offline
Berichten: 122

Hoi

Af en toe treuren mag, schrijf jij. Wat heb jij wel niet mee mogen maken, moeten meemaken! Ik vind dit een zeer heftig verhaal.

zelf heb ik uitgezaaide borstkanker en zal ook niet heel lang meer leven, maar zeg dan altijd, er zijn echt wel ergere dingen. En wat jij meemaakt dat is zoiets veel erger.

wil je heel veel sterkte wensen! Heel veel knuffels willen geven!

liefs xx

Offline
Berichten: 242

Wat een mooi en krachtig verhaal!

 

Ik wens je geen sterkte, ik wens je nóg lang nog meer levensvreugde!

 

Flo

Offline
Berichten: 18

Ondanks dat de inhoud van je verhaal, heel heftig is. Vind ik je verhaal prachtig! Mooi, krachtig, wijs en kwetsbaar zo komt het op mij over.

Je bent vast een hele sterke dame.

Bedankt dat je het verhaal met mij/ons wilt delen.

 

Liefs Y