Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“De angst mijn jongens niet groot te zien worden doet bijna fysiek pijn”

woensdag, 7 oktober 2015

An-77 (38) was net 36 toen ze borstkanker kreeg. Haar zoontjes waren drie en vijf. De ziekte werpt een schaduw over haar tot dan toe zorgeloze moederschap. Na een heftige periode staat ze nu weer midden in het leven, weliswaar met een zware rugzak en een vervelende schaduw. Maar je weet nu wel dat je ALLES  aan kan, zolang je er niet dood van kan gaan…’

 

Vóór de borstkanker-orkaan door ons leven raasde, leefden wij op een grote roze wolk. Of eigenlijk blauwe wolk, want we mochten twee zonen krijgen. Het leven lachte ons toe.

We zouden een zorgeloos doorsnee-gezin zijn. Een leuk huis in een leuke wijk. Trampoline in de tuin. De jongens naar allerlei clubjes brengen en een huis vol vriendjes. Alle dagen lol. Geen zorgen. Hooguit af en toe bedenken dat onze ouders ouder worden en afvragen hoe lang we nog van ze mogen genieten. Vooruit plannen. Fantaseren over toekomstige vakanties, de jongens als tieners, onszelf als gepensioneerde oma en opa. De jongste voor het eerst naar het school, schoolkamp, eindmusical. Het moederschap lijkt één groot feest en ik heb zo’n zin om mijn jongens op mijn eigen manier groot te krijgen!

Na de diagnose

En dan donder je keihard van die blauwe wolk in 2013, vlak voor Sinterklaas. “U heeft een agressieve tumor van acht cm met uitzaaiingen naar de oksel. En u bent erg jong. We maken ons grote zorgen.” De witte jassen zeggen alleen maar dingen die ik niet wil horen.

De jongste (toen drie), die niets snapt van het verdriet na de diagnose, trekt woedend de zwarte-pieten-slingers van de muren. Mijn pruik wordt op een onbewaakt moment getransformeerd tot getoupeerde knuffel. Oudste (toen vijf) roept vrolijk en blij dat hij kanker heeft, met zijn t-shirt op zijn hoofd. De slaapkamer in het leuke huis wordt ons hoofdkwartier tijdens de chemo. We kijken samen veel films in het grote bed. Op het nachttafeltje liggen de boeken ‘Grote boom is ziek’  en ‘Hallo allemaal, mijn moeder die is kaal!’.

De vakantie-en toekomstplannen gaan in de ijskast. De jongste breng ik naar zijn eerste schooldag met een pruik op mijn hoofd. En het is nog maar de vraag of ik bij die eindmusical zal kunnen zijn. Mijn zoontjes voeren met veel enthousiasme experimenten uit op de nieuwe, gevoelloze borsten. Ik moet mijn ogen dichtdoen en zij prikken erin tot ik (tevergeefs) wat voel. Het grootbrengen van de kinderen op mijn eigen manier wordt me afgepakt. Het fantaseren is gedaan.

Brieven aan mijn jongens

Ik heb het gevoel met één been in mijn graf te staan. Vanuit mijn chemo-bed regel ik belangrijke dingen voor een toekomst waarvan ik misschien geen deel meer zal uitmaken. Tijd genoeg hiervoor, tijdens het bijkomen van de zware kuren. Elke donderdag krijg ik mijn portie wondermiddelen door het infuus en elk daaropvolgend weekend lig ik uren te wachten in bed tot het vergiftigde gevoel verdwenen is. Mijn man gaat dan op pad met de kinderen. Dat is het fijnste voor iedereen.

Ik maak voor beide jongens een e-mail account aan en stuur ze lange brieven. Over wat ik zo leuk aan ze vindt, over mooie momenten die we samen meemaken, herinneringen en foto’s. Ik instrueer mijn man dat hij ze op hun twaalfde verjaardag het wachtwoord van deze mailaccounts mag geven. Dan krijgen ze een schat aan brieven en foto’s van hun moeder. Het geeft me rust om alles op te schrijven wat ik ze wil vertellen.

Alles tot in de puntjes geregeld

In mijn smartphone maak ik een notitie met al mijn wachtwoorden voor manlief. Dat maakt de zaken makkelijker voor hem wanneer nodig. Ook mijn begrafenis leg ik tot in detail vast. Van muzieknummers tot de kleur rouwkaarten. Van de mensen die ik er absoluut wél en niet bij wil hebben tot het entertainment achteraf. Dat scheelt weer een hoop gedenk en geregel voor mijn naasten.

Bij de notaris regelen we ook alles tot in de puntjes. Testament, voogdij en andere zaken. De toekomst van onze jongens is nu ook op papier verzekerd en dat geeft rust.

Af en toe denken we terug aan het leven van vóór de borstkanker-tornado. Dat lijkt zo ver weg. De wereld draait door, wij staan er naast en kijken ernaar. Hadden wij het steeds zo druk? Hadden we vaak haast? Maakten we ons druk om kleine dingen? Het gewone leven lijkt verder weg dan ooit.

Kankervrij, verwerking en angst

Na zeven maanden behandelen word ik kankervrij verklaard. Kankervrij zijn betekent echter niet dat je genezen bent. De prognose is door het succes van de chemo stukken gunstiger geworden. Ik sta weer aan de goede kant van de lijn.

Vervolgens dient het hoofdstuk ‘verwerking’ zich aan. Ik schrijf van me af op mijn blogpagina. Ik ga trainen voor de Dam-tot-damloop ten gunste van Pink Ribbon. Ik word actief bij de Amazones. Ik spam Facebook met borstkanker-gerelateerde posts. Ik vraag aandacht voor borstkanker. Hiermee hoop ik te bereiken dat de vele vrouwen in mijn omgeving alert(er) zullen worden op hun eigen borsten en hen een hoop ellende bespaard kan blijven.

Bij de verwerking hoort ook ANGST. Angst om alsnog het onderspit te moeten delven tegen de ziekte. Angst voor uitzaaiingen. Angst om mijn jongens niet groot te zien worden. Die angst doet bijna fysiek pijn. Het snijdt door je hart en doet soms je adem stokken. En déze angst is precies datgene wat een schaduw werpt over het moederschap. Zo had ik me het niet voorgesteld! Ik heb geen kinderen op de wereld gezet om een paar jaar later afscheid van ze te moeten nemen!

Borstkanker is nog steeds doodsoorzaak nummer één bij vrouwen onder de veertig. Eén op de vier vrouwen die borstkanker krijgt, overlijdt uiteindelijk aan de ziekte. Natuurlijk ben je angstig!

Niet iedereen snapt helaas deze angst. Dat levert ergernis en irritatie langs mijn kant op. Van uitspraken zoals ‘Probeer het los te laten’, ’Ik kan ook onder een tram terechtkomen’  of ‘Het heeft geen zin in het verleden te blijven hangen’, gaan mijn weelderig terug gegroeide haren recht overeind staan. Deze uitspraken getuigen van onwetendheid en gebrek aan kennis over de ziekte. Dáár is op zich niets mis mee, met het luidop uitspreken ervan wél. Het leven met kanker als je schaduw is al vervelend genoeg, de ongevraagde adviezen kan ik missen als kiespijn.

Weer midden in het leven

Opeens besef je dat je al een paar uur niet aan borstkanker gedacht hebt. Je racet weer van de judoclub naar het zwembad. Je gaat in het weekend zélf leuke dingen ondernemen met je gezin. De boeken op de nachttafel zijn weer sprookjesboeken. Je durft weer een vakantie te plannen. Je gaat weer naar de kapper en ligt in bikini op het strand. Je doet weer mee! Je bent weer een happy family. Je wandelt met je gezin weer midden door het leven, weliswaar met een zware rugzak en een vervelende schaduw. Maar je weet nu wel dat je ALLES  aan kan, zolang je er niet dood van kan gaan…

afbeelding van Snuusje
Offline
Berichten: 0

Prachtig verwoord. Het is zo fijn om te lezen dat je toch niet alleen bent ookal voel ik me soms zo.

afbeelding van Wiep
Offline
Berichten: 8

Herkenbaar verhaal helaas! Ook dat 'ik kan ook onder de tram (of de vrachtwagen variant) komen'. Helaas had ik dat vroeger zelf ook best kunnen zeggen (oeps)..
Veel geluk met je gezin en met herstellen en verwerken!!

Offline
Berichten: 4141

Wat een prachtig blog. Schrijftalent!

Heel veel geluk samen met je gezin!

afbeelding van negrita
Berichten: 91

met tranen in de ogen en een brok in mijn keel lees ik je verhaal. goed beschreven, en ik heb ook de pest aan de zware rugzak en die vervelende schaduw, ik kan niet meer alles aan maar ik ben er nog en daar ben ik dankbaar voor.

Offline
Berichten: 221

Heel herkenbaar An!

Wij hebben hier thuis Grote Boom is ziek ook heeeeel veel voorgelezen vorig jaar. Ondertussen lezen we al De Heksen van Roald Dahl - heksen zijn kaal en dragen een pruik (ze hebben ook klauwen van vingers en blauw vuur in hun ogen...). Vorig jaar vond ik het toch nog een beetje te dicht bij huis! ;-)

 

Offline
Berichten: 8

Mooi geschreven!!  heftig en herkenbaar ook al zijn mijn kinderen al iets ouder. 

Offline
Berichten: 541

Je bent een kanjer, An-77!!! En een goede schrijver!!!