Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Hoe vertel je je kind dat je niet meer beter wordt?”

maandag, 9 november 2015

Roelanda (35) leeft sinds 2014 met uitgezaaide borstkanker. In een brief aan haar zoontje van toen bijna negen beschrijft ze hoe ze hem dat vertelde en wat ze doen om de tijd die ze nog hebben zo bijzonder mogelijk te maken. “We zijn nu volop speciale momenten aan het verzamelen. Niet zwaar en beladen maar fijn, spontaan en gezellig. Bijna dagelijks maken we een ‘selfie van de dag’ om de sfeer of een mooi moment vast te leggen.”

Lief vriendje,

Ik was 26 en jij net 2 jaar toen ik een knobbel  voelde in mijn borst. Het hele circus werd in gang gezet:                 twee operaties, bestralingen, chemo en herceptin. Ik was bang voor de indrukken die je hiervan zou krijgen, je was nog zo klein, maar zo wijs. Er werd me verteld dat je er later vrijwel geen herinneringen aan zou hebben, omdat je daarvoor te klein was. Hoe bijzonder is het dan dat je acht jaar later nog precies weet dat er door andere kinderen op straat aan me gevraagd werd waarom mijn haar zo kort was, of dat je een ijsje kreeg als je bij me op bezoek was in het ziekenhuis. Ondank alle ellende en het ziekzijn tijdens de chemo ging het erg goed met je en was en ben je een vrolijk, bijzonder en open kind. Je gaf me zoveel liefde en blijheid.

Door de kenmerken van de kanker werd me in het ziekenhuis  al direct verteld dat opnieuw zwanger worden geen optie was en een broertje of zusje dus niet mogelijk zou zijn. Dat was iets wat me ontzettend  pijn deed. Ik had het je zo gegund.

De jaren erna had ik tweemaal per jaar controle en je wist dat de dokter dan ging kijken of de kanker nog weg was.

De kanker is terug

Helaas voelde ik  vorig jaar zo’n zes weken na mijn jaarlijkse APK een bult bij mijn sleutelbeen. Foute boel! Binnen een paar dagen was duidelijk dat de kanker terug was. We hebben meteen open kaart gespeeld met je. Dit was ook teveel voor ons om voor je te verbergen. Iedereen was verdrietig, er was veel spanning en ik moest bijna dagelijks naar het ziekenhuis voor onderzoeken. Precies een week later kwam het vernietigende bericht dat het was uitgezaaid naar botten en lymfeklieren. Ongeneeslijk dus..

Wanneer je die dag thuiskomt uit school staan we voor het moeilijkste in ons leven: hoe gaan we je vertellen dat ik ongeneeslijk ziek ben en dus op den duur zal overlijden. Dat laatste is nu nog niet aan de orde en hoeven we nog niet direct te vertellen maar ik ken je goed genoeg om te weten dat we beter open en eerlijk kunnen zijn. Je weet al veel over kanker en als ik je te weinig vertel zal je zelf het ontbrekende deel in gaan vullen en dat wil ik graag voorkomen.

Niet meer beter

Hoe vertel je je kind dat je niet meer beter wordt? Standaard woorden zijn daar niet voor. Ik heb je op schoot genomen en stevig vastgehouden, papa zat er ook bij. Met dikke ogen en een brok in onze keel vertelden we samen heel rustig dat de kanker naar zoveel plaatsen in mijn lichaam was gegaan dat de dokters me niet meer beter kunnen maken. Je bent ontroostbaar en kruipt nog dichter tegen me aan. Van binnen breek ik maar ik blijf naar jou rustig.

Aangezien je een binnenvetter bent en geen broertjes of zusjes hebt waar je steun aan kunt hebben, vertellen we dat je van ons een hondje krijgt. Daar dachten we al langer over na, maar we wilden het nog niet doen, aangezien papa en ik veel werken. Maar dat zou bij mij nu veranderen. Nu leek een mooi moment en dat is echt een goede beslissing geweest. Onze Friese Stabij Puck is een echt maatje voor je geworden waar je veel troost bij vindt.

We legden ook meteen uit dat de tijd die we nog hebben heel bijzonder zal zijn en dat we veel leuke en mooie dingen gaan doen. Hoe flexibel je als kind kan zijn en hoe positief je alles kan benaderen bleek wel op momenten dat anderen met je in gesprek gingen. De eerste weken reageerde je met: ‘Mama wordt niet meer beter maar we gaan heeeel veel leuk dingen doen en nu hebben we Puck..’

Speciale momenten verzamelen

In overleg met onze huisarts heb je een soort bucketlist gemaakt. We weten natuurlijk niet hoe lang ik er nog zal zijn maar op deze manier heb je wel de gelegenheid nog speciale dingen met ons te doen. Hierop schreef je  geen materiële zaken maar juist mooie dingen om herinneringen mee te verzamelen: de Eiffeltoren zien in Parijs, chique uit eten, de Alpe duZes fietsen of samen sterren kijken. Ook gaf je aan regelmatig mee naar het ziekenhuis te willen om te zien wat er allemaal gebeurt tijdens behandelingen en onderzoeken. Je snapte heel goed de essentie van deze lijst.

We zijn nu volop speciale momenten aan het verzamelen. Niet zwaar en beladen maar fijn, spontaan en gezellig. Bijna dagelijks maken we een ‘selfie van de dag’ om de sfeer of een mooi moment vast te leggen. In de woonkamer staat een mooie opbergkist waarin we kleine herinneringen doen.  Ook bijvoorbeeld sieraden, boeken die ik graag las of muziek die ik mooi vind liggen erin. Daarnaast een aantal cadeautjes voor later als je bijvoorbeeld gaat trouwen of  vader wordt. Hierdoor hoop ik dat je me nooit vergeet…

afbeelding van Wiep
Offline
Berichten: 8

Jee zeg wat heftig, en wat doen jullie het knap! Respect voor jullie en nog heel veel mooie momenten samen!!

afbeelding van zeilertje
Berichten: 42

Wauw Roelanda, wat een mooi en, helaas, herkenbaar, verhaal. Wij hebben het onze kinderen nog niet verteld waar het eindigt, wel dat ik ziek ben. Maar dat moment gaat natuurlijk ook komen. En ik leer van hoe jij het hebt gedaan en hoe je het nog steeds doet. Dat van die selfies vind ik ook heel leuk. Misschien dat ik dat goede idee van je kopieer, het klinkt zo leuk. Dank voor het delen van dit mooie verhaal en ik hoop dat jullie nog een gigastapel selfies zullen maken!

Groetjes, zeilertje

afbeelding van OverWinnaars
Offline
Berichten: 0

Beste Roelanda,

Mijn naam is Renee Lamboo. Ik ben redacteur voor een tv-programma met Arie Boomsma en wil graag met je in contact komen. Wil je me mailen?

Renee.lamboo@skyhightv.nl 

Dankje wel.