Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Ik geniet van een leven zonder kinderen. Maar toch ben ik verdrietig”

woensdag, 21 oktober 2015

Emja (34) was 29 toen ze borstkanker kreeg. Na een borstsparende operatie kreeg ze chemo, bestraling en hormoontherapie. Een partner en kinderen had ze niet. Vijf jaar later vraagt ze zich af of haar kinderwens nog vervuld zal worden: “Je wilt niet op 34-jarige leeftijd er genoegen mee moeten nemen dat je geen kinderen meer kan krijgen, maar helaas heb je dat niet altijd voor het zeggen.”

Ik heb vandaag weer controle. Gewoon een routine controle bij de radiotherapeut zoals ik die twee keer per jaar heb. Het stelt niet zoveel meer voor. Maar deze keer is het anders. Mijn radiotherapeut wijst mij erop dat het al vijf  jaar na de diagnose is. Dit verrast mij. Wat een goed teken is.

Stoppen of doorgaan met hormoontherapie?

Vijf jaar na de diagnose, dat is snel gegaan. Toen ik begon met mijn behandelingen zou ik nog vijf  jaar hormoontherapie krijgen. Zou ik daar ook bijna mee mogen stoppen dan? Ik besluit de vraag te stellen. ‘Tja,’ zegt hij,  ‘Onderzoek heeft uitgewezen dat acht jaar een betere kans op genezing geeft.’ ‘Maar,’ vervolgt hij,  ‘het zal je eierstokken niet veel goeds doen.’

Ik ben nu 34 jaar en ik heb geen kinderen, maar zou ze wel nog graag willen. We besluiten het te bekijken in adjuvant online. Dat is een prognoseberekening. Hieruit blijkt dat ik 10% meer kans heb op genezing bij acht jaar hormoontherapie ten opzichte van vijf jaar. 10% meer kans op genezing! Die 10% galmt door in mijn hoofd. Hoe zou ik niet voor die 10% kunnen kiezen! 

Kinderwens

Na acht jaar hormoontherapie ben ik 38. Hoe langer je met de hormoontherapie bezig bent, hoe slechter de kans op vruchtbaarheid wordt. De radiotherapeut draait er geen doekjes om. ‘Acht jaar hormoontherapie, 38 jaar, de overgang zal je waarschijnlijk niet meer uitkomen. Daar komt nog bij  dat de verdere behandelingen (chemotherapie en bestraling) je eierstokken zo'n 15 jaar verouderen.’

En ineens realiseer ik me dat die kinderen er niet meer van gaan komen. Dit komt bij mij binnen als donder bij heldere hemel. Heb ik al die tijd mijn kop in het zand gestoken? Had ik dit niet al kunnen verwachten?
 
Begrijp me niet verkeerd. Ik heb een ontzettend leuk leven. Een leuke baan, fijne vrienden, ik voel me goed, geniet van het leven, ik sport, ik ga lekker stappen. En eerlijk, een onderzoek dat concludeert dat mensen zonder kinderen gelukkiger zijn dan mensen met kinderen, stemt me vrolijk.  Ook als ik zie hoe kinderen het leven van mijn vriendinnen verandert.

Genieten en toch verdrietig

Ik geniet van een leven zonder kinderen. En ik besef me maar al te goed hoeveel vrijheid ik heb en hoe fijn dat is. Maar toch ben ik verdrietig. Ik plaats een vrolijke post op Facebook dat ik vijf jaar na de diagnose ben en iedereen reageert alsof ik de loterij heb gewonnen. Natuurlijk is dit geweldig nieuws, maar zo voel ik me helemaal niet. Ik heb altijd de hoop gehad dat het nog wel goed zou komen. 

Natuurlijk sta je er weleens bij stil en weet je dat je kansen op kinderen zoveel kleiner zijn, maar je houdt altijd het onmogelijke voor ogen. Ik ben positief ingesteld en zolang er hoop is zal ik mijn kop niet laten hangen. Maar nu is het anders. Je weet niet hoe het is om de keuze voor kinderen niet te hebben, totdat je zeker weet dat je de keuze niet meer hebt. 

Ik weet het nu. Het gaat niet meer goed komen met mijn kinderwens en dat valt me zwaar. Wanneer je op jonge leeftijd te horen krijgt dat je kanker hebt, is dat vreselijk heftig en ga je in de overlevingsmodus, maar je staat er niet bij stil dat als je daar uit bent je te maken krijgt met lange-termijn-consequenties die van invloed zijn op de rest van je leven.

Overleven

Je wilt niet op 34-jarige leeftijd er genoegen mee moeten nemen dat je geen kinderen meer kan krijgen, maar helaas heb je dat niet altijd voor het zeggen. En als ik de keuze zou moeten maken tussen kinderen en overleven, tja, dan weet ik wel wat mijn keuze zou zijn.

Offline
Berichten: 541

Wat kun je mooi schrijven! Maar wat verdrietig, zeg...

Heel goed dat dit onderwerp zo aan bod komt omdat er meer vrouwen zoals jij zijn. Sterkte met alles, zo dapper dat je dit geschreven hebt!

Lieve groetjes, Zangeres

afbeelding van negrita
Berichten: 91

soms heb je het niet allemaal in de hand, en het geeft pijn dat je die keuze eigenlijk niet kan maken, duw het verdriet niet weg, maar doorleef  het.

En natuurlijk gaan we voor overleven, dikke knuffel

Offline
Berichten: 55

Ik weet precies hoe je je voelt, mijn situatie is net hetzelfde. Bij mij zijn mijn eierstokken er intussen uitgehaald, dus het besluit is nu echt definitief.

Ik troost mij ermee dat we door onze kinderloosheid nu wel tijd en kansen krijgen om allerlei andere toffe dingen mee te maken. Reizen, allerlei uitstappen, uitslapen, de vrijheid om overal heen te gaan wanneer we maar willen..... Maar het gemis is nooit helemaal weg...

Lieve groetjes!