Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Ik hoop dat ik nog een hele tijd bij mijn dochter en partner mag blijven, het leven is veel te mooi!”

vrijdag, 6 november 2015

Paula (36) begint net weer op te krabbelen na haar borstkankerbehandelingen als er uitzaaiingen worden gevonden. Opnieuw krabbelt ze op en het gaat nu goed.  Maar het is moeilijk om te gaan met de vragen van haar dochter.  “Omdat mijn dochter niet lekker in haar vel zat hebben we een vertrouwenspersoon geregeld op school. En we gebruiken een schriftje, waarin ik kan schrijven hoe het gaat. Mijn dochter heeft hier veel aan.”

 

Februari 2011: ik ben 31 als ik onder de douche een streng voel in mijn borst. Mijn dochter is dan twee. Ik werk als tandartsassistente, heb een lieve vriend en we zijn helemaal gelukkig. Wel ben ik al een tijdje moe en prikkelbaar. Ik vraag me af of ik zwanger ben of een burn-out heb.

Dan ineens staat mijn wereld op zijn kop, ik heb borstkanker! Er volgt een hele heftige tijd, van amputatie, chemo, bestraling en hormoontherapie. En daarnaast raak ik mijn baan kwijt, omdat ik ziek ben. Onze dochter is nog erg jong. We vertellen wel dat ik ziek ben, maar oppervlakkig.

Mijn leven probeer ik weer op te pakken. Mijn partner en dochter houden me op de been. En ook familie en vrienden steunen me. Wel 300 kaarten heb ik gekregen. Ik ga weer wat vrijwilligerswerk doen waar ik voldoening uithaal en doe veel leuke dingen.

Uitgezaaide borstkanker

Tot ik heel veel pijn krijg in mijn nek en rug. Het is in inmiddels oktober 2012. Ik kan niets meer, lig veel op de bank en op bed en ben aan huis gekluisterd. De diagnose: uitgezaaide borstkanker! De hormoontherapie wordt stopgezet en er volgen verschillende chemo’s en ziekenhuisopnames, onder andere vanwege een dubbele longembolie (die ik wonder boven wonder overleefd heb), dubbel zien en zeer heftige rugpijn waardoor ik bijna niet meer kan lopen.

Mijn dochter komt thuis met de woorden: "Ga jij dood?" Slik! Kinderen van school hadden dat gezegd. Ik heb uitgelegd dat ik heel ziek ben. Ik  voer gesprekjes met haar in kindertaal en ben eerlijk bij elk ziekenhuisbezoek of opname. Het is haast niet uit te leggen hoe heftig dit allemaal is.

Mijn dochter pakt het gelukkig goed op... Ze troost me vaak. Dat er thuiszorg komt om me te douchen vindt ze wel gezellig: iedere dag iemand anders (ik vind dat iets minder...). Dat de huisarts onverwachts komt, er huishoudelijke hulp is of de trombosedienst langskomt voelt al haast gewoon. Door een 'powerbestraling' en een nieuwe chemo die aanslaat krabbel ik weer op.

Vragen van mijn dochter

Oktober 2015: Mijn dochter, die inmiddels zeven is, vraagt heel veel en dat doet pijn. Ze komt thuis met het verhaal dat kinderen hebben gezegd: "Is je moeder nu nog niet overleden?" En dat kinderen  vragen waarom ik de ene keer op een scootmobiel zit en een andere keer weer gewoon loop. Dat ze zich schaamt! Terwijl we altijd heel veel lol hebben op de scootmobiel, dus dat is het niet, het is eerder de onwetendheid van mensen...

Omdat mijn dochter niet lekker in haar vel zat hebben we een vertrouwenspersoon geregeld op school. Hier gaat ze één keer per week naartoe om op een laagdrempelige manier te praten tijdens een spelletje of andere activiteit. Een beetje zoals in het programma 'Taarten van Abel'. En we gebruiken een schriftje, waarin ik kan schrijven hoe het gaat. Mijn dochter heeft hier veel aan.

Het leven is veel te mooi

Het doet ontzettend veel pijn deze ziekte te hebben. Geestelijk nog veel meer dan lichamelijk. Ik moet er niet aan denken dat ik er over een poosje niet meer ben. Het verschil tussen het begin van mijn ziekte en nu met uitgezaaide borstkanker is dat ik nu amper nog een kaartje krijg en weinig mensen zie. Het gaat nu heel goed met me, maar ik voel me alleen...

Voor mijn dochter proberen we zo normaal mogelijk te leven: kinderfeestjes, vriendinnetjes die komen spelen en als het lukt breng ik haar naar school. En natuurlijk verwennen we haar wat meer. Maar dat kan ook, ze is alleen... Ik hou ontzettend veel van haar en mijn partner, en ik hoop dat ik nog een hele lange tijd bij ze mag blijven, het leven is veel te mooi!!

afbeelding van lisdodde
Berichten: 3

Hallo Paula, een heel herkenbaar verhaal en dan met name hoe je je voelt.

Je eindigt met te schrijven "dat je nog een hele lange tijd bij ze mag blijven"

Dat denk ik ook heel vaak en tegelijkertijd denk ik daarbij: waarom niet, het kan toch?

 

Sterkte.

Lisdodde

 

 

 

 

Offline
Berichten: 2

Lieve Paula,

Voor grotendeels heel herkenbaar....

Ik wil ue geel veel sterkte en kracht wensen en hoop met je mee dat he nóg heel erg lang van je dochter en je partner mag blijven genieten!!!
Liefs, José