Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Om ons heen sticht iedereen zijn of haar gezin

woensdag, 28 oktober 2015

Monique is dertig als bij haar borstkanker wordt gevonden. Aanvankelijk lijkt het ‘maar’ een voorstadium, maar als bij de operatie ook een actieve tumor wordt gevonden, moet ze alsnog chemo en hormoontherapie ondergaan: ‘Samen horen we de oncoloog aan en zien onze kinderwens als sneeuw voor de zon verdwijnen. ‘

 

Hoe groot kan het contrast zijn?! Dertig jaar, eindelijk getrouwd, een huis gekocht, eindelijk financiële stabiliteit, laat het gezinnetje maar komen, wij zijn er klaar voor! Ik zie mezelf nog op het toilet zitten, plassen op een staafje in de hoop dat de test positief is. Helaas…. In plaats daarvan zit ik twee maanden later met een positieve uitslag van een biopt: borstkanker.

Van voorstadium naar actieve tumor

Ongelooflijk hoe het slechte nieuws zich dan opstapelt: er is een voorstadium van borstkanker gevonden, zodat een amputatie met directe reconstructie leek te volstaan. Helaas… de snijranden zijn niet schoon na de operatie, dus de directe reconstructie moet ongedaan worden gemaakt.  Maar wat veel erger is: er is een actieve tumor gevonden, dus moet er chemo volgen.

Maar niet alleen dat, de kanker blijkt ook hormoongevoelig. Dat betekent naast een jaar immuuntherapie ook nog vijf jaar hormoontherapie.  Samen horen we de oncoloog aan en zien onze kinderwens als sneeuw voor de zon verdwijnen.  Weg proberen, weg hoop, weg dromen, alles in het zwarte gat wat kanker heet.

Fertiliteitskliniek

De dag erna worden we met spoed doorgestuurd naar de fertiliteitskliniek. Drie weken geleden waren we nog bezig om zwanger te worden, nu zitten we een hele dag in het ziekenhuis voor vooronderzoeken en gesprekken en het zelf leren spuiten voor de hormoonbehandeling. Het wordt allemaal in één dag gepropt. En dat terwijl ik de dag erna onder het mes moet om mijn reconstructie ongedaan te laten maken.

Mijn hoofd tolt, maar we hebben geen keuze.  Ja, de keuze of we ICSI of IVF willen. Al sla je me helemaal dood, hoe ben ik nu nog in staat zo’n keuze te maken in zo’n korte tijd! ICSI schijnt bij ons de meest geschikte oplossing, dus dat doen we dan maar.  Na zo’n twee weken is het “Pasen”, de eitjes kunnen geraapt worden. Een pijnlijke punctie, maar op hoop van zegen.  Geen idee of we het ooit kunnen gebruiken, maar “better safe dan sorry”. 

De  “oogst” valt tegen. Er zijn maar drie embryo’s de vriezer in gegaan. In overleg met de behandelaren wordt de chemo uitgesteld om nog een tweede poging te doen. Helaas is mijn lichaam echt op en er groeit niets.  Na anderhalve week wordt de fertiliteitsbehandeling afgebroken, poging mislukt.  Dit was het dan. Drie embryo’s in de vriezer zijn onze enige mogelijkheid voor de rest van ons leven.

Adoptie en kraamvisites

We zijn inmiddels een jaar verder en ervaren het enorme gemis van een uitzicht op een gezinnetje. We zijn het adoptietraject ingegaan maar ook daar krijg je eigenlijk voortdurend de deksel op je neus. Elke keer opnieuw blijkt dat kanker een enorm issue is. Het kan ervoor zorgen dat je niet eens de benodigde beginseltoestemming krijgt van de Raad van de Kinderbescherming. Maar ook als je die wel krijgt, kunnen de adoptie-organisaties nog besluiten dat je onbemiddelbaar bent.

Om ons heen sticht iedereen zijn of haar gezin. In het jaar dat ik twee keer ben geopereerd en acht chemo’s heb ondergaan heb ik dertien vrienden moeten feliciteren met hun zwangerschap. De kraamvisites staan opgestapeld op een lange lijst.  Je wilt blij voor ze zijn, maar het enige wat ik nu voel is verdriet, teleurstelling en frustratie. 

Een jaar verder en ik kan nog niet volledig werken. Mijn sociale leven is een uitdaging, mijn huwelijk is een uitdaging. Mijn lichaam is geruïneerd en ik ervaar dagelijks het gemis van een gezinnetje en het uitzicht op een toekomst.  We moeten dit een plekje gaan geven en ook zonder kinderen gelukkig worden. Maar dat is erg lastig als er zoveel speelt, zoveel onzeker is en er eigenlijk ook zo weinig begrip is voor dit onderwerp.

Hoop

We hopen over vijf jaar toch misschien nog een poging te kunnen wagen om zwanger te worden, maar tot nu toe is er nog weinig bekend over hoe veilig een zwangerschap is na hormoongevoelige borstkanker en hormoontherapie.  Het zou fantastisch zijn als hier meer onderzoek naar gedaan zou kunnen worden.

 

Offline
Berichten: 321

Lieve Monique, ik wou dat ik een stukje van je gemis en verdriet kon wegnemen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jullie in de toekomst toch de kans zullen krijgen om samen ouders te mogen worden, op welke manier dan ook.

Offline
Berichten: 8

Wat verdrietig, wat moeilijk. Ik hoop dat jullie samen papa en mama mogen worden! Veel sterkte en kracht toegewenst.

Offline
Berichten: 541

Monique, wat kan ik zeggen... Alle kracht en liefs voor jou! En zo dapper en goed geschreven, jee..

Liefs, Zangeres

Offline
Berichten: 1

Hallo Monique,

na jouw reactie op mijn Blog, kom ik nu jou geschreven verhaal tegen.

Wat herkenbaar jou verhaal en onderweil het lezen schieten de tranen in mijn ogen. Inderdaad het is niet alleen borstkanker, het is alles eromheen wat er nog bij komt kijken.

Je hebt het mooi verwoord op papier en laten we hopen dat wij ook nog een kans krijgen net zoals vele anderen.

 

Groetjes Nicole