Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Stiekem hoop ik dat ik over een aantal jaren toch de kans krijg om moeder te worden”

donderdag, 5 november 2015

Nicole (32) kreeg borstkanker in 2015. Ze heeft geen kinderen, maar wel een kinderwens. Voorafgaand aan haar behandelingen onderging ze een spoed IVF procedure. Nu de behandelingen zijn afgerond worstelt ze met de vraag of ze nog moeder durft te worden:  “Ik wil met liefde een kindje op de wereld wil zetten, maar wil ik mijn kindje, in het ergste geval, achterlaten zonder moeder?”

In december 2014 voelde ik in mijn linkerborst iets hards. Ik schrok. Bij mijn zus van 39 was dat jaar borstkanker vastgesteld. Een erfelijkheidsonderzoek had niets opgeleverd. Toch dacht ik niet meteen aan kanker.  Ik dacht, misschien is het een melkklier, of een cyste. Ik wacht even mijn cyclus af en dan zal het wel verdwijnen. Maar de harde plek  bleef.

In februari 2015, kort na mijn 32ste verjaardag ging ik naar de huisarts, die me doorstuurde voor een mammografie en echo. Ik had nog steeds de hoop dat het wel oké zou zijn. Totdat de mammacareverpleegkundige me vertelde dat de radioloog een tumor had gezien. Er moest een biopt genomen worden.

Kinderwens

Daar zat ik dan, samen met mijn vriend. Ik voelde lichte paniek. De chirurg kwam er bij. Of ik kinderen had, wilde hij weten. ‘Nee, ik heb nog geen kinderen’. Of ik een kinderwens had. ‘Ja, maar daar ben ik op dit moment nog niet zo mee bezig. Ik weet wel dat ik in de toekomst kinderen wil.’ We kregen direct een doorverwijzing voor een IVF-traject.

Nu raakte ik echt in paniek. Ik begon te huilen en vroeg me af hoe ik dit aan mijn ouders moest vertellen. Zij hadden al zo’n zwaar jaar achter de rug met mijn zus. Het was vreselijk. Je zit meteen in een rollercoaster, het overkomt je allemaal.

Het biopt bevestigde dat ik een kwaadaardige tumor in mijn linkerborst had met uitzaaiingen in mijn oksel, onder het sleutelbeen en bij mijn borstbeen. Na het weekend zaten we weer in het ziekenhuis. ’s Ochtends voor overleg met de artsen, en dezelfde middag in de fertiliteitskliniek voor het gesprek rondom de IVF.

Geen tijd om na te denken

Heb ik tijd om na te denken? Nee, helemaal niet, het overkomt me en ik laat het maar gebeuren.

Ik moet in megakorte tijd keuzes maken over dingen waar ik nog helemaal niet over na wil denken. Er vloeien veel tranen in die periode, maar ik voel ook kracht om het allemaal te doorstaan. Je gaat door, want je wilt de strijd tegen kanker winnen. En je wilt dat alles mogelijk blijft.

Omdat de artsen zo snel mogelijk met chemo wilden starten, had ik maar een korte periode voor de  IVF-procedure. In no time zat ik aan de hormoonspuiten. Binnen een week moesten de eitjes in de vriezer.

De hormoonbehandeling moet ervoor zorgen dat je follikels (blaasje waar de eicel in rijpt)  zo snel mogelijk groeien, maar ook voorkomen dat er een eisprong plaatsvindt voor de follikelpunctie. Maar op het eind had ik het gevoel dat het niet goed ging. Ik vroeg aan de verpleegkundige of het schema wel klopte zo, maar ze zei van wel en ik volgde het. De volgende dag voelde ik mijn eisprong, voordat ik de follikelpunctie had. Bij de echo zagen ze maar één volgroeide follikel. Uiteindelijk hebben ze één eitje in de vriezer kunnen plaatsen.

Na de behandeling kwam een verpleegkundige naar mij toe. Ze zei dat ze een fout hadden gemaakt in het spuitschema. ‘Ik wist het, ik wist het’, zei ik, maar mijn hoofd zat zo vol informatie en emoties, dat ik me er bij heb neergelegd. Ik moest  door naar het volgende,  de chemo’s.

Rust en ‘hoe nu verder’

Na zes chemokuren, een borstamputatie en 28 bestralingen, kreeg ik rust. Rust die me tot nadenken bracht over  wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd en hoe het nu verder moet.

Mijn vriendinnen zijn allemaal moeder. Ze zijn net bevallen of in verwachting van een tweede of derde kindje. En zo blij als ik voor ze ben, zoveel verdriet heb ik ervan, dat mijn kans op moeder worden klein is.

Maar ook spookt door mijn  hoofd: ‘Wil ik nog wel moeder worden?’ Ik heb een verhoogd risico op kanker en mijn tumor is hormoongevoelig. Ik moet nog vijf jaar aan de hormoontabletten.  En dan?

Misschien blijf ik schoon en zet ik met volle gezondheid een kindje op de wereld. Maar er spookt ook iets anders door mijn hoofd:  ik wil met liefde een kindje op de wereld wil zetten, maar wil ik mijn kindje, in het ergste geval, achterlaten zonder moeder?

Met mijn omgeving praat ik er wel over, ze luisteren naar me, maar begrijpen hoe het is voor mij is lastig voor ze. Mijn vriend, die ik in september vorig jaar heb leren kennen, is mijn steun en toeverlaat. Hij luistert naar me, is er voor me tijdens mijn verdriet en probeert mij te begrijpen. Hij is al papa van twee prachtige kinderen, maar mocht het toch zover komen, dan wil hij de vader van ons kindje worden.

Je leven staat op zijn kop, er is zoveel om over na te denken. En soms wil je er niet over nadenken, wil je doorgaan zoals het voorheen was en er gewoon even niet aan denken.

Hoop

Dat gaat redelijk, met ups en downs. Ik geniet van alle leuke dingen, mooie dingen, kinderen om mij heen. En tussen de leuke dingen, komt er weleens een traan. Stiekem hoop ik dat het over een aantal jaren goed met mij gaat en ik toch de kans krijg om moeder te worden.

Offline
Berichten: 350

Heftig hè. Ik lees je verhaal en dat doet me denken aan mijn verhaal, echter ben  ik net moeder geworden. Ik was 33 bij diagnose, nu ben ik 38 jaar en heb een dochter van 8 maanden terwijl ik lange tijd heb gedacht nooit weer moeder te worden. Toch is het gebeurd, dus blijf hoop houden. Richt je op je herstel, lichamelijk en emotioneel. Ik hoop voor je dat je ooit toch moeder mag worden. 

Offline
Berichten: 0

Beste nicole.

ik lees je verhaal en ik vind het zo waanzinnig herkenbaar! wat een rotkeuzes en wat een moeilijk, oneerlijk en lang traject!
Ik ben zelf ook net begonnen met de hormoontherapie (ben 31) en worstel ook met de vraag of ik het ooit wel echt zou durven en kan moeilijk inschatten hoe het er over 5 jaar uit zal zien.
Ik zelf zou het wel fijn vinden om te praten met iemand die het begrijpt. Mocht je daar zelf ook behoefte aan hebben, stuur me gerust een berichtje. Mocht je er niet op zitten te wachten, ook geen probleem.

Ik wens je in elk geval heel veel sterkte toe en ik hoop van harte dat het je ooit gegunt is!

Monique