Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“Voor mijn kinderen ben ik hun mama, daaraan verandert de borstkanker niets!”

zondag, 8 november 2015

Zangeres72 (41) had nooit kunnen denken dat zij ooit aan haar kinderen zou moeten vertellen dat zij borstkanker had. Alles ging eigenlijk net weer lekker. “Kanker overkwam anderen, niet mij.”

Bijna twee jaar geleden had ik nooit kunnen denken dat ik ooit aan mijn kinderen zou moeten vertellen dat ik borstkanker had. Ik had net een boel dingen op orde, was flink afgevallen, had er een baan bijgenomen, deed opruimklussen als coach, had weer een complete band en maakte grote plannen!

Mijn jongste dochter was vier en zat happy in groep één. De oudste was twaalf en iets minder happy, maar het ging wel beter met haar na een moeilijke periode.

Twee jaar eerder was haar vriendinnetje hier bijna dagelijks. Haar moeder had borstkanker en moest vaak naar het ziekenhuis, had doktersgesprekken of was te ziek om haar dochter om haar heen te hebben. Vriendinnetje was kind aan huis. Bij het sterfbed van haar moeder heb ik gedacht hoe vreselijk het moet zijn te weten dat je afscheid van je kind moet nemen. Ik beloofde haar goed voor haar dochter te zorgen. Maar ik had nooit gedacht zelf ziek te worden. Kanker overkwam anderen, niet mij.

De diagnose loog er niet om: mijn tumor was kwaadaardig, groot en agressief. En de artsen vonden me jong.

Stapje voor stapje uitleggen

Ik benadrukte tegenover de oudste dat ik NIET dood zou gaan, en dat ik er alles aan zou doen om beter te worden. Maar ik zei ook eerlijk dat we een heftig jaar tegemoet zouden gaan. Ik had geen briefje met tips en adviezen hoe je zoiets moet aanpakken. Ik bedacht zelf dat eerlijkheid goed is, maar dat ik wilde proberen het stapje voor stapje uit te leggen. Hen zelf de vragen laten stellen. Goed of fout? Geen idee...Ik deed het op mijn manier.

De jongste snapte het niet zo goed. Ik vertelde dat ik medicijnen nodig had en daar kaal en ziek van zou worden. Toen ik vertelde dat ik kuren ging krijgen dacht ze dat het antibioticakuren waren. Die heeft ze zelf al vaker gehad en dat noemen we vaak gewoon een “kuur". Dat bleek dus verwarrend.... beginnersfoutje... Het toen gekochte boekje "Mijn mama heeft bloot haar" hebben we vaak gelezen. 

Troost en verdriet

Jongste mocht als troost bij papa in bed slapen als ik in het ziekenhuis lag. In tijden van kuren en operaties kon ik haar niet brengen en ophalen van school. Ze werd door veel verschillende mensen gebracht en gehaald en was steeds verrast met: Wie komt er nu weer!? Als ik nu iets te laat ben, en ze ziet me niet staan tussen de andere ouders, dan is ze meteen van slag, en vraagt zich af waar mama is. 

De oudste daarentegen leed in stilte. Tijdens het bed opmaken zat het hele bed onder de gebruikte zakdoekjes met hier en daar wat mascararesten... Zij wilde mij niet ook nog eens belasten met haar verdriet, vertelde ze mij later. Hartverscheurend... Op dat soort momenten ben ik zo verschrikkelijk boos op die kl..te kanker. Nu weet ik...hun verdriet komt niet door mij,  maar door mijn ziekte!

Ervaringen van andere vrouwen

Ik heb veel aan de website van de Amazones gehad! Met een mond vol aften na mijn eerste chemo, en de wetenschap dat ik op een dag kaal zou zijn, zocht ik naar informatie. Ervaringen van andere vrouwen, net als ik. Ik merkte dat deze ervaringen behoorlijk verschilden van wat de arts mij vertelde.

Het topic over het kaal worden, bijvoorbeeld, hoe ga je het je kinderen vertellen, en hoe ga je er zelf mee om, daar heb ik veel aan gehad. Daar ben ik nog zo dankbaar voor! Ik heb mijn kinderen mijn haar laten afknippen. Ik heb er foto's van. Ik zou er zelf nooit op gekomen zijn om dat moment vast te leggen...Ik wist ook niet dat er boekjes bestaan, gerangschikt op leeftijd, om ze te kunnen uitleggen wat er aan de hand is.

Foto’s

Mijn nicht (toen net ontslagen) bracht en haalde mijn kinderen vaak, kookte, haalde boodschappen en speelde met ze. Hoe extreem dankbaar kun je zijn...!

Zij heeft een heleboel foto's gemaakt... Op alle denkbare momenten. Op veel foto's staan mijn kids, meestal met mij. Ze maakt er een boek van, ter herinnering. Ik heb een paar foto’s gezien. Ze gaan door merg en been...Mooi, maar zo pijnlijk.

Nog steeds hun mama

En nu? Ik ben twee amputaties verder en wat lymfeklieren armer, mijn eierstokken zijn er uit, ik heb een hoop littekens. Mijn haar is weer terug, mijn gewicht ook...Ik zit in de overgang en heb twee nepborsten, waarvan eentje deels necrotisch. Mijn conditie is matig, ik ben wat labiel en dus niet meer de altijd vrolijke, gekke, drukke Zangeres die ik vroeger was...

Maar mijn kinderen maakt dat allemaal niet uit. Ze houden van me zoals ik ben! Namelijk hun mama, daaraan verandert de borstkanker niets! Hoe mooi is dat...!

 

Offline
Berichten: 319

Prachtige geschreven, lieve Zangeres72 xxx

Offline
Berichten: 0

Mooi geschreven Zangeres, en wat ontroerend dat verhaal van je oudste dochter, krijg er zelf tranen van in mijn ogen. 

Liefs, Hannah