Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

“We duwen de donkere wolken zo veel mogelijk weg en proberen van mooie momenten in het ‘nu’ te genieten”

vrijdag, 30 oktober 2015

Zeilertje kreeg borstkanker in 2002. Ze heeft twee kleine kinderen, allebei geboren na de borstkanker. Als ze zwanger is van de tweede worden er uitzaaiingen gevonden. Dat verandert alles. De gedachte dat ze haar kinderen niet op zal zien groeien doet pijn. “De kinderen dwingen ons om een zo gewoon mogelijk leven te leiden. Om niet teveel stil te staan bij wat komen gaat, maar om heel erg in het ‘nu’ te leven.”

Ik had borstkanker in 2002.  Toen ik mijn leven daarna weer op de rails had, moesten we nadenken over de vraag of we kinderen wilden. We bespraken toen ook hoe we het zouden vinden als ik weer opnieuw ziek zou worden en misschien wel zou overlijden. Omdat dat een vrij hypothetische situatie was, heb ik me daar niet al te zeer mee bezig gehouden. Bovendien vond ik het een mooie gedachte dat ik dan zou voortleven in ons kindje.

Wat waren we blij toen ik snel in verwachting raakte en we een prachtige roodharige dochter kregen. We leidden weer het leven zoals het bedoeld was. Ze groeide goed, deed het goed en we genoten erg van haar. Zo veel, dat we nog een poging waagden voor een broertje of zusje. Ook dat lukte.

Zwanger en uitzaaiingen

Maar tijdens die zwangerschap kreeg ik erg veel last van mijn bekken en rug. Bekkeninstabiliteit, zo was het beeld. Jonge moeder, drukke baan, klein kind en ook nog in verwachting. Doe het maar wat rustiger aan. Maar het werd van kwaad tot erger en toen het echt niet meer ging, werd ik opgenomen in het ziekenhuis en wees een MRI het ergste uit: uitzaaiingen in bekken, rug en ribben.

Een keizersnee, bestralingen, chemo en langdurige revalidatie volgden, om de ziekte terug te dringen en om weer te leren lopen. Maar we krabbelden op. We moesten wel , met twee kleine kinderen. En ze dwongen ons om een zo gewoon mogelijk leven te leiden. Om niet teveel stil te staan bij wat komen gaat, maar om heel erg in het ‘nu’ te leven.

Een gewoon leven

Inmiddels is de jongste ruim vier. Zover zijn we al. De meiden brengen ongelooflijk veel plezier met hun gedartel, dansen, tekenen, zingen, klimmen en leuke uitspraken. We leiden een best wel gewoon leven. En tegelijkertijd gaat er een steek door me heen als ik me realiseer dat ik ze niet zal zien opgroeien, dat ik niet weet hoe deze bloemen -die zich langzaam openen- zullen zijn als ze volledig bloeien.

Ik zie nu karaktereigenschappen en dingen die ze leuk vinden, of waar ze goed in zijn. Zullen ze daar later wat mee gaan doen? Hoe zal het hen op school vergaan? Tot wat voor meiden zullen ze opgroeien? Hoe zal het zijn als ze hun eerste vriendje hebben? De gedachte daar niet bij te kunnen zijn en er niet voor hen te kunnen zijn, doet me veel verdriet. Verdriet dat niet slijt, maar steeds opnieuw zeer doet. 

Donkere wolken opzij duwen

Ik probeer dan weer terug te schakelen naar het hier en nu. Ik ben nu nog fit genoeg om een best wel gewone moeder te zijn. Met de jongste heb ik gisteren geoefend om te fietsen zonder zijwieltjes. En wat was ze trots toen dat een beetje lukte. Met de oudste heb ik van een kastanje met prikkers een spinnenweb gemaakt.

We duwen de donkere wolken zo veel mogelijk weg en proberen van zulke mooie momenten in het ‘nu’ te genieten. Het zou zonde zijn dat niet te doen.

Offline
Berichten: 8

Ik wens je heel veel mooie, liefdevolle momenten toe, liefst zonder donkere wolken. Respect voor je kracht en openheid. 

Offline
Berichten: 541

Respect voor je manier van schrijven, en leven !

Liefs Zangeres