Amazone
Lid geworden op: 08/08/2012 - 15:38
Offline
Berichten: 24

Bijna D-Day

maandag, 3 december 2012

 

Dit was deel 2 van mijn vorige blog... Even gesplits omdat dat wat makkelijker leest! :)

 

Maandag werden we weer om 10.30 uur in het ziekenhuis verwacht, alwaar men ons toelichting zou geven betreft de operatie. Alles is goed uitgelegd, ik heb een grote map meegekregen waar ik al mijn info in kan bewaren die elke keer, bij elke stap weer aangevuld zal worden. 
We hebben besproken hoe ik me voel, hoe meneer D. zich voelt, wat dit alles met ons doet en de mammacare verpleegkundige vond dat ik er erg goed mee om ging. Verdriet mag, huilen mag, negeren mag, doorgaan en lachen mag, maar alles in bepaalde mate. En dat doe ik goed! Ik jank soms, maar niet veel. Trek me soms terug in mijn eigen gedachten, maar niet te vaak. Ben soms stil en wil dan even niks, maar niet te vaak. Ben sarcastisch en lach erom, maar neem het wel serieus. Als ik moe ben mag ik een dutje doen, maar het geeft ook niet om toch even door te gaan. Ik tref de juiste voorbereidingen, maar niet overdreven. En ik praat erover, veel, maar als ik geen zin heb dan doe ik dat even helemaal niet. En dat mag..!

Dinsdag mocht ik wéér naar het ziekenhuis,  samen met mijn lief.

We zaten in de auto en waren het samen eens dat we er eigenlijk wel even klaar mee waren. Al die rot ziekenhuis bezoeken die zoveel tijd kosten, zoveel energie…ppff…. het is allemaal zo veeeel!

Aangekomen in het ziekenhuis werd ik eerst weer geinjecteerd met radioactieve vloeistof. De man die dit ging doen opende ook weer met controle van de gegevens, o.a. dus waarom ik daar was. “Je bent wel erg jong he dame! Heb je het zelf ontdekt?” Bijna een standaard riedeltje, maar op één of andere manier toch fijn, omdat dat juist maakt dat je in een steriele omgeving van witte jassen en nummertjes trekken, dan toch een persoon an sich bent, Diaan bent. Die met alle zorg en nauwkeurigheid geholpen wordt. Dit keer vond de injectie plaats bij mijn tepel. AUW! Dit was niet fijn. Het goedje brandde nog in mijn borst toen ik weer mocht vertrekken. We hadden een uur om even wat te eten en te lezen (in lief z’n geval; werken) en toen was het tijd om het jodium (a.k.a. radioactieve) zaadje te plaatsen.

Ik had me ondertussen flink nerveus gemaakt, bij de gedachte dat ze weer met een naald of 2 naar binnen zouden gaan, en dat was duidelijk te merken. Eerst een plaatselijke verdoving van de huid. PPff…weer een naald. Mijn lief zat, as always, braaf op een krukje naast het bed mijn hand vast te houden. Dat die hand nog niet bont en blauw is snap ik niet… Toen vertelde de radioloog me dat hij toch even een mesje ndig had, om ‘het gaatje wat groter te maken’ SLIK! surprise
Het mesje werd met redelijke brute kracht door mijn huid heen geduwt en ergens gedurende dat moment mompelde ik een ‘ggrrr…VERD****!’.Dat was het ook echt op dat moment. (meneer D. zou er later hartelijk om lachen dat ik ‘zo lelijk deed’,haha!)

Toen het plaatsen gelukt was en ik niet knock-out gegaan was, mocht ik door naar wachtkamer 10, waar we wederom een partijtje ‘wachten’ speelden, tot ik weer in de borstenpletter mocht, om te kijken of mijn lichtgevende ding goed zit. Daar in die wachtkamer was het al behoorlijk druk. Gek eigenlijk hoe dat je dan toch gaat denken; Zou die mevrouw ook kanker hebben? Ze ziet er niet al te best uit…maar da’s wel d’r echte haar toch? Tja…dan zit ze misschien nog in hetzelfde stadium als ik..oh zie je wel, zij krijgt de zelfde boodschap als ik; “He is gelukt hoor mevrouw”. Ja, dan zal het wel…zou die mevrouw dat nu ook over mij denken..? 

Uit de mammografie blijkt dat het ding goed zit en ik mag zelf ook even kijken ; denk aan die lichtgevende staafjes die je op feesten in je handen gedrukt krijgt, maar dan in het klein. Ook hier gaat het gesprek trouwens weer over 1) Heb je het zelf ontdekt? 2) Je bent zo jong  3) Zit het in de familie? 4) Nou heel veel sterkte morgen en de komende tijd!
Hoppaaaaa doorrrr naar de nucliaire afdeling, waar ze een foto gaan maken om te kijken alwaar de verliezende lymf zit. Dezelfde ‘jongeman’ van de vorige keer heeft ook deze keer weer de eer om mijn borst en arm op de foto te zetten. Het blijken er 2 te zijn, een zogenaamd cluster. Gezellig! But not for long; bye bye buddies, morgen nemen we afscheid! Er staat een groot kruis op de plaats waar ze zitten, met nog een sticker eroverheen. Samen met de pleister vanwege het plaatsen van het staafje, is het een gezellige drukte op mijn no-go-area.

Dus; Morgen operatie.. Tumor wordt verwijderd met een ruime rand eromheen, welke naar de patholoog gestuurd wordt om te checken of de randen schoon zijn. 2 lymfen, a.k.a. de schildwachtklier(en) worden verwijderd en ook onderzocht, in dit geval op uitzaaiingen. Resultaat; 2 litteken(tje)s. Hopelijk geen drain en ook geen complicaties, hopelijk wordt ik goed wakker en eet en drink ik wat en kan ik zelf naar de wc. Als hier de ja’s en nee’s op de juiste plaatsen staan, mag ik ‘s avonds naar huis. Zo niet, dan blijf ik een nachtje slapen en komt mijn zeeman-pyama dan toch van pas! (Waar haal je een cheap-ass pyama die je hopelijk nooit aan hoeft en je toch nooit draagt? Juist, zeeman! )

 
afbeelding van stebenda
Offline
Berichten: 0
replicani
afbeelding van replicani

The world replica watch offer all kinds of uniquely designed and magnificent replica swiss watches,including Breitling, Cartier, Omega, Patek Philippe replica watches and more.

Artikelen van Diaan83

Weer wakker!
Bijna D-Day
Uitslagen onderzoek
Operatie gepland
IVF...enzo
How it all started

Webloggers