Lid geworden op: 23/11/2005 - 12:08
Offline
Berichten: 586

De beslissing

vrijdag, 12 oktober 2007

[b]Rust en onrust[/b] Rust en onrust hebben elkaar afgewisseld de laatste weken. Vanaf de controle-mammografie tot de dag van vandaag is het een soort van emotionele achtbaan geweest. Wachten, gesprekken, nare onderzoeken, wachten, uitslagen, weer gesprekken... Afijn, het is allemaal bekend. Ik schreef er eerder over. Wat ik nu merk is een raar soort rust. Berusting. Misschien is dat het wel. Ik sta onder de douche en kijk naar mezelf. Over een tijdje zit daar een nieuw soort borst. Eentje waar geen onrust meer in zit. Misschien niet 100% 'van mezelf', maar in ieder geval geen onrust. En dat brengt me gelijk op wat ik vanavond zei tegen iemand die vroeg 'weet je al wat je gaat doen?' Ik zei 'ja'. En hij wist het meteen. Zag het denk ik aan m'n gezicht. Ik heb er wel bij gezegd dat ik er nog op terug kan komen als er dingen gezegd worden bij de pc en/of de chirurg die voor mij de zaken 180 graden anders zouden maken. En zo voelt het ook. Alleen dan kom ik er op terug. Hmmm... Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 586

[b]Hubbie, smurf en ik[/b]
Gisterenavond met hubbie aan de telefoon gezeten. Laat. Maar dat heb je met zo'n Engelse vent ;)... Ik kon toch niet slapen, of nee, ik was te moe om naar boven te gaan... Beter gezegd [bigsmile]

We hebben het gehad over het vertellen van wat er gaande is aan die grote smurf hier... Die kanjer van een 'meid', want ik zei het al eerder 'meisje', is een verboden term... ;) Het is, denk ik, toch goed om al iets te zeggen over het 'beslisproces'. Niet té beladen, maar anders komt het straks zó uit de lucht vallen... Niet goed. Ik had zo m'n redenen om te wachten en ook die waren goed, maar dit voelt uiteindelijk beter..... Dus dat doen we wanneer er een goed moment is.

Zelf gaf ie aan dat hij er ook langzaam naar toe groeit. Dat is fijn om te horen. We weten dat we het beste kiezen van twee "onaantrekkelijke" oplossingen, zeg maar, en we staan daar allebei wel achter... Alhoewel hij heel duidelijk aangaf van het begin af aan al, 'wat jij kiest, dat kies jij en daar sta ik hoe dan ook achter'... Was ik ook blij mee. Maar eigenlijk, dat we nu allebei denken dat dit beter is, is natuurlijk nog fijner. Voor zover iets fijn kan zijn in deze omstandigheden... :?

Wat mij zelf betreft: ik kijk regelmatig naar mezelf, onder de douche, bij het insmeren met de 'ribbenzalf'... Het voelt bizar om te bedenken dat over een paar maanden (hopelijk) dingen heel anders zullen zijn... Ik weet nog niet wat voor sóórt gevoel ik daarbij heb... Onbestemd, toch rustig, en soms ben ik heel zenuwachtig ineens..... Het zal er allemaal wel bij horen.

Offline
Berichten: 586

[b]Plastisch chirurg en wat erop volgde[/b]
Gisteren was het dan zover: het gesprek met de pc. Ik was er zenuwachtig voor. Gek eigenlijk. Het is alleen maar een gesprek. Het verliep prima. Ze was nucher, down to earth, praktisch. Ik kon er wel wat mee. Haar lijkt het het beste om, áls ik de keuze gemaakt heb, een prothese te plaatsen met behoud van borstspier en huid. Ze dacht dat dat laatste zou kunnen, maar de chirurg moet daar ook nog wat over zeggen, zei ze. Gewoon een siliconen-definitieve-prothese. Minst belastend qua ok, minst belastend qua hersteltijd. Dat leek haar het fijnste voor mij. We hebben het uitgebreid gehad over kapselvorming. Ook heeft ze andere risico's genoemd. Maar deze pc doet niet aan doemscenario's, zei ze ;). En of dat nou realistisch is of niet, dat maakt niet zoveel uit: ik houd wel van een arts met zo'n instelling ;).

Symmetrisch wordt het nooit meer, zei ze. Geef het zeker een half jaar tot een jaar de tijd, zei ze ook. Weet je: ik heb ook (totaal) geen symmetrische knieen (door al die operaties en zonder knieschijf rechts) en die zullen vaker onder een rokje uitkomen, dan... Afijn. Je snapt me. Ik vind het wel erg, maar niet erg genoeg om te denken 'ik doe het niet'.

Rugspiermethode, wordt pas ingebracht, als dat andere niet zou werken, al dan niet tijdens de operatie. Maar ze verwacht niet dat dat nodig is. Ze zei ook 'waarom op een 2e plek nog iets 'beginnen', als het niet nodig is'. En daar heeft ze, opnieuw, gelijk in.

Vanochtend de mammacare gebeld. Even iets vragen over de bloeduitstorting van de biopsie en vertellen wat er tot nu toe is gebeurd en waar ik sta in het proces. De ok van 29 oktober gaat afgezegd worden. Zij doet dat voor me. Lief.
Een nieuwe ok wordt na 24 oktober, als ik bij de chirurg ben, gepland. Januari wordt het zowiezo. Maar ik vind dat niet zo erg. Als het kán wachten, dat hoor ik volgende week, laat me dan de decembermaand maar lekker 'gewoon' vieren. Nieuw jaar, nieuwe borst... Ik geloof dat dat het maar moet gaan worden.

Offline
Berichten: 586

[b]Hoe het verder ging...[/b]
... Ja, hoe ging het verder? Dat weet ik eigenlijk niet. En daarom schrijf ik hier; het even op een rijtje zetten. Hoe ging het verder met mij, qua gevoel? Dat is eigenlijk de vraag... Ik vind het lastig. Ingewikkeld. Ben beetje mat. Maar toch ook weer heel rustig. 'Onderbuik-gevoel", ik weet dat het goed is zo. Maar mat, omdat ik nog boos ben dat het zover heeft moeten komen. Wéér iets gevonden, wéér actie erop moeten ondernemen. En verdrietig over het feit dat er dingen gaan komen waarvoor ik niet gekozen heb. Ja, eigenlijk wel natuurlijk, maar je snapt wel wat ik bedoel... En dat matte komt omdat ik niet goed bij m'n gevoel kan komen. De psych zei vorige week 'let op je gevoel'. Jaaa... dat dóe ik wel, maar je kan er op letten tot je een ons weegt, het is ook handig als er wat gebeurt, zeg maar..... ;)

Wat ik in ieder geval nog steeds weet, is dat ik de goeie richting op gegaan ben. Hoe frustrerend en verdrietig dat soms ook is. Als ik denk aan het weghalen alleen en het nabestralen, lopen de rillingen me over m'n rug.... En als je daarbij de onrust die er daarna altijd zal blijven optelt, dan weet ik het wel. Het is goed zo. De pc zei dat ik mooie hangende borsten had. Dat wordt straks anders. Ik heb er een goed gevoel over, weet niet, een soort voorgevoel misschien? En dat helpt. Maar het blijft een immens zure appel, zeker door wat ze zei (terwijl zij het alleen maar zei om iets 'technisch' uit te leggen)..... :?

Wat ik weet, voel, is dat ik genoeg heb van alles. Ik had verder gewild. En deels kan dat (want het leven gaat hier ook gewoon door, uiteraard), maar deels is het emotioneel alsof er iets kapot gemaakt is..... En dat kan mss best wel weer gemaakt worden, maar ik zou niet weten hoe..... Waarschijnlijk moet ik ook hier 'tijd' weer als een grote vriend gaan beschouwen.....

Offline
Berichten: 586

[b]Bestralingsarts
[/b]
Ik weet het... het is niet altijd bij te houden, dat schrijftempo van mij ;). Maar ik doe het graag en het gaat zo makkelijk..... [bigsmile] Dus ja, jullie krijgen het toch..... ;)

Vanochtend bij de bestralingsarts geweest. Voor controle. Van de rechterkant. Het ging eigenlijk meer over m'n besluit dan over de controle... Dat verhaal is duidelijk. We weten dat de ribben vervelende dingen doen, we weten dat de creme redelijk tot goed helpt en we weten dat zodra ik m'n grenzen over ga alles weer pijn begint te doen én de pijn in m'n borst/oksel cyclusgebonden is... We weten aardig wat ;).

Wat ze verder nog zei was dat ze het een goede keuze vond die ik gemaakt had. Ze had daar duidelijk mee gewacht tot ik m'n keuze ook echt gemaakt had. Links de DCIS en een onrustig fibro-adenoom en rechts, ondánks de nabestraling, twee cystes (dat zie je niet vaak na bestralen, zei ze), dus ook daar blijft het onrustig, zij het in mindere mate... Nou, het is altijd fijn om je eigen gevoel nog eens bevestigd te krijgen door een professional...

Ik ben in ieder geval blij dat zij nu mijn bestralingsarts is...

Offline
Berichten: 586

[b]M'n hoofd...[/b]
... zit vol. M'n hart zit vol. M'n lijf zit vol. Ondanks de mooie avond zondag en gisteren ook nog (bij één van m'n vriendinnen), zit ik vol. Té vol. Ben snel geirriteerd, boos, heel verdrietig en soms een beetje somber... Morgen gaan we naar de chirurg voor het 2e gesprek en ik ga het hebben over dingen waar ik het helemaal niet over wil hebben. Ik ga níet terugkomen op m'n beslissing, zéker niet, maar eigenlijk wil ik het er niet over hebben. Ondanks dat het moet en beter is. Wat me op de been houdt is dat het alternatief geen alternatief is. Maar dat de beslissing zo genomen moest worden, dat is eigenlijk intens triest en doet pijn. Ooit waren we in het proces dat ik m'n rechterbeen zou moeten missen, vanwege de hevige pijnen en de slechte vooruitzichten (zowel als 8-jarige, als als 16-jarige). Nu sta ik in het proces dat ik m'n eigen borst moet gaan missen. Er komt wat voor in de plaats en dat is heel wat (en meer dan sommige anderen, helaas!!, kunnen zeggen), dat realiseer ik me. Maar toch ben ik daar verdrietig over. Heel erg verdrietig.

Offline
Berichten: 586

[b]Het 2e gesprek...[/b]
... met de chirurg en de mammacare. Gelukkig achter de rug. Men, wat was ik gespannen. En terecht, bleek, want ik moest echt 'm'n case' nog bepleiten. Inmiddels bleek namelijk dat hij van gedachten veranderd was en toch (net als wij in 1e instantie) een voorkeur had voor DCIS weghalen en nabestralen. Het was immers maar laaggradig, het andere was wel érg radicaal én best een pittige operatie én we hadden toch ook wel een goeie kans dat het met nabestralen rustig werd......... Ja, allemaal waar. Máár... En toen heb ik m (gelukkig) precies kunnen uitleggen hoe ik erover dacht. Dat hielp. Hij heeft goed geluisterd en toen ik zei 'en boven al, vóelt het gewoon heel slecht inmiddels, die andere oplossing met nabestralen', pakte hij de opname papieren. Hij zei 'okay, dat is het belangrijkste'.....

Paar dingen vielen op: ik moest toch nóg eens duidelijk maken dat ik niet 'gewoon' last van m'n ribben heb (gehad) en dat ik qua energie nog stééds niet op het goeie level zit (op z'n zachtst gezegd), om over die andere dingen (complicaties) nog maar te zwijgen... Verder was hij ongelooflijk ernstig, serieus (dat is ie altijd wel uiteraard, maar nu zat er iets anders bij qua gevoel, ik weet het niet, moeilijk te benoemen). En hij bracht tóch de andere kant weer ter sprake. Zo van: 'als we het er dan toch over hebben, dan hebben we het nu ook over de andere kant'. Bleek dat hij dat de allereerste keer ook bedoeld had..... Helemaal verkeerd begrepen toen... Wat dat laatste betreft, zijn we tot de conclusie gekomen dat we daar mee wachten. Volgens de bestralingsarts is het zowiezo te vroeg nog. En voor mij is het goed zo, vooralsnog.

Het wordt januari. Op zich kom ik op de wachtlijst chirurgie en niet op de wachtlijst van de plasten, maar ik heb aangegeven dat áls het kan in januari ik het graag dan wil. En dat kon, zo zei hij. Het risico dat er iets zou 'uitbreiden', is uiterst klein. Wel wordt er van te voren (een paar weken) nog een mammografie gemaakt en hebben we daarover nog een belafspraak. Ik heb m gevraagd of hij het zelf gaat doen en hij zei 'dat kan, als je dat wilt'. En toen ik daar hartgrondig 'ja' op antwoordde, zag ik een grote glimlach verschijnen, het brak even iets in de goeie zin van het woord... Ik dénk dat hij het ook 'heftig' vindt... Zoiets. Dat zou veel verklaren...

Overigens had hij het over eerst expanders plaatsen. Maar toen ik aangaf dat de pc het had over gelijk definitieve protheses zei hij 'oh dat kan natuurlijk ook'. De andere pc, die van mij is nieuw, deed/doet altijd eerst expanders. Maar vooralsnog gaan we gelijk voor definitief. Tenzij tijdens de ok blijkt dat de huid 'meer tijd nodig heeft' en opgerekt moet worden. Maar die verwachting is er niet.

Zo, het is weer een heel verhaal geworden. Maar het helpt om het op te schrijven. Ik voel me heel kwetsbaar en emo, maar ben erg blij dat dit gesprek geweest is. Nu een nieuwe afspraak maken met de pc. Heb nog aardig wat vragen en dat mocht, die afspraak maken. Dus dat doen we dan maar...

Offline
Berichten: 586

[b]De PC[/b]
Vandaag had ik nog een afspraak bij de plastisch chirurg. Om nog vragen te stellen die ik had. Ze heeft gelijk 'gemeten' en er zijn foto's gemaakt bij de medisch fotograaf. Ze was duidelijk, to the point, meer open dan de 1e keer en luisterde goed. Manlief was ook mee, kon hij haar gelijk even zien. Ook hij had een hele goeie en prettige indruk van 'r. Echt fijn. Ik heb er vertrouwen in dat zij het gaat doen.

De vaatchirurg is er 'op afroep', alhoewel zij geen problemen verwachtte. Dus dat is ook besproken. Nu nog een keer melden bij de mammapoli, dat ze écht goed in de gaten hebben dat je áltijd een risico heb, hoe klein ook, dat je 'iets' tegenkomt... En dan is dat ook afgetimmerd.

Tepelreconstructie hebben we het ook over gehad. Dat in een later stadium uiteraard, maar ik wilde er wel vast wat over weten. Ze heeft me aangegeven wat ze wel ziet zitten en wat niet (kan het even niet meer 'reproduceren' zo gauw) en daarbij ook duidelijk gezegd "ik wil het ook graag afmaken', dus we gaan het hele traject gelukkig samen doen.

Ik hoef tot het aftekenen niet meer terug te komen. Dus weer wat van m'n lijstje af ;). Het is, zo zei ze, érg belangrijk dat zij ook tekent en naar de andere borst kan kijken als referentie, dus ze zei 'je mag niet 'gaan slapen' voor ik geweest ben!!' ;). Nou, don't worry, ik houd dat in de gaten...

Nu nog een afspraak bij de mammacare maken voor wat praktische vragen nog omtrent de chirurgie. Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 586

[b]Datum[/b]
Het wordt donderdag 24 januari... :? :shock: Ik zal er niet te lang over uitwijden, maar toen we januari afspraken een paar weken geleden, had ik (o.a. door hun indrukken) het idee dat de 1e helft van januari wel zou lukken... Kennelijk niet... Ik weet het: ik heb zelf gevraagd of het dán kon, in januari bedoel ik. Om veel redenen, maar vooral omdat ik dan íets langer de tijd heb om nog beter te worden, qua fysiek... Hoe fitter, hoe beter, zeg maar... Maar toch.... het viel even tegen. M'n idee was zó anders... Afijn. Ik heb me over de teleurstelling heen gezet. Maandag heb ik nog wel een afspraak met de mammacare. Ik had zowiezo nog best wel wat vragen en misschien kan ze nog wat bespoedigen... Je weet maar nooit ;). Er kwamen vanmiddag gewoon ineens ook 'spanningsemoties' uit en daarom vond ik het allemaal heftig. Maar als zíj zegt dat het niet anders is dan de 24e, dan leg ik me er bij neer. Dan is het goed.

Offline
Berichten: 586

[b]Mammacare[/b]
Ze verdient een prijs. Echt waar. Gisteren gesprekje gehad. Nog wat inhoudelijke en praktische vragen over de operatie. Allemaal naar tevredenheid beantwoord. Ook gevraagd of ze me een dúidelijke reden kon geven waarom de OK zo laat in januari gepland staat. Ze gaat het uitzoeken en kijken of het wat eerder kan... Goud waard. Ook al kan het niet en ze geeft me een goeie uitleg (en niet 3 verschillende elkaar tegensprekende redenen in één telefoongesprek, zoals ze bij de Opname deden), vind ik het ook goed. Deze week belt ze terug.

Offline
Berichten: 586

[b]Operatiedatum en een topinternist[/b]
Het heeft níets met elkaar te maken, maar laat ik bij het begin beginnen... Vandaag voor m'n 'gewone controle' bij de internist in Delft (zit nog steeds bij m'n oude) geweest. Alle bloeduitslagen waren gelukkig binnen en m'n schildklierwaardes waren niet helemaal je van het, verder was alles wel goed, gelukkig. Voor de schildklier gaan we omlaag met de medicatie en dan zit er een kans in dat er een aantal dingen van m'n 'klachtenlijstje' gestreept kunnen gaan worden, qua fysiek en mentaal wsl ook (depri bij tijd en wijle, mat, nergens zin in). Dus ik ben blij, want dat zijn goede vooruitzichten... Verder heb ik m op de hoogte gebracht van m'n besluit en zo te zien vond hij het (ook) een goede beslissing. Hij blijkt mijn chirurg te kennen, zo zei hij (!!). Van de opleiding... De wereld is klein... Aardige vent, zei hij... En dat is voor hem al heel wat ;)... Hij is niet zo uitvoerig... En bovendien zijn het twee totaal verschillende types... Ook vroeg hij me wanneer ik weer naar de pijnpoli moest. Dit vanwege de toenemende pijn in m'n ribben. Ik zei dat ik nog moest bellen, maar dat er niet zoveel meer was wat niet op m'n lever zou gaan werken, qua medicatie en dat dat de boodschap was die ik de laatste keer mee kreeg... Zo te zien was ie het daar niet zo mee eens, maar we hebben uiteindelijk geconcludeerd dat eerst de operatie moet gaan plaatsvinden en dat we dan weer verder moeten/kunnen kijken... Dit met de wetenschap dat mijn lijf heel slecht reageert op teveel impulsen... Dus 1 stap tegelijk... Maar het heeft me wel aan het denken gezet...

En toen ik thuiskwam bleek de mammacare gebeld te hebben. 24 Januari is écht de datum. De reden is dat dat de 1e datum in januari is dat zowel de chirurg als de pc op de ok staan... Goed genoeg voor mij. Ik leg me er bij neer...

Dus ja...

Offline
Berichten: 586

[b]Het proces...[/b]
... want dat is het. Een heel proces, waarin je toegroeit naar een operatie. Waarin je terugkijkt, naar wat er gebeurd is, wat er nog komen gaat. Alhoewel dat laatste niet zo makkelijk is, want je wéét niet precies wat je kan verwachten.

Gisteren kwam ik erachter dat m'n borsten licht ongelijk zijn. Ik maar denken, zeker na de bezoekjes aan de PC, dat dat bij mij wel meeviel. Toch nog maar even zeggen als ze straks gaan aftekenen... En zou ik nou ook zo'n poppetje erop moeten tekenen, net als Babo? Of een pijltje? Deze alsjeblieft? Het zal toch niet...

Als ik nu merk hoeveel last ik van beide kanten heb én daarnaast van m'n ribben(kast), geloof ik dat ik wel tegen de pijn straks zal kunnen. Zeker met pijnstilling erbij. Alhoewel... is dat wel verstandig, pijnstilling, met die levergeschiedenis? Ach nou ja, het is paracetamol met hooguit diclo erbij... Dat moet wel kunnen... De lever is tenslotte weer helemaal goed.

Het voelt nog steeds als de enige juiste beslissing. Zeker als ik nog voel wat er aan de andere kant aan pijn zit. Maar ik ben er wel verdrietig over. Zo'n relatief grote operatie, omdat er teveel onrust in m'n lijf is... Die cellen worden niet rustig, zijn het denk ik nooit geweest ook..... En daarom "moet" het. Dat is eigenlijk intens vreselijk jammer...... :(

Offline
Berichten: 586

[b]De afspraak voor...[/b]
... de operatie. Chirurg liep een uur uit (!). In tegenstelling tot vele mensen in de wachtkamer, maakte ik me er alleen maar druk om omdat ik een afspraak had bij het HDI die ik daardoor mss niet zou gaan halen. Om me heen hoorde ik echter veel gemopper in de trend van 'het is toch geen stijl', en 'je moet altijd maar wachten' etc. etc. Tot partners zeiden 'we hoeven toch nergens heen' en de betreffende patienten dan beschaamd op hun neus keken ;). Ik denk altijd maar zo 'op een dag zit je daar zelf en ben je ook blij als ie een half uur de tijd voor je neemt omdat het héftig is wat ie te vertellen heeft'... Maar goed. Ik ben dan ook een doorgewinterde ziekenhuisganger ;).

'Hoe gaat het met je?', vroeg ie, toen ik binnenkwam. Ik antwoordde 'het gaat, ik begin het nu spannend te vinden'. Toen ie me daarna enigszins afwachtend aankeek, zei ik nog 'maar het is goed zo, echt goed, dit moeten we zo doen'. Hij vond het ook goed. Dat merkte je wel Zeker gezien 'de perikelen van de afgelopen weken', zoals we ze allebei noemden. Weer onrust, weer onderzoeken, etc. etc.

De foto's vertoonden geen afwijkingen ten opzichte van de vorige keer. Gelukkig. Maar dat wist ik eigenlijk al. Met uitzondering van de nieuwe fibro-adenoom dan. 'Ja, er zitten er nu dus twee', zei ie. Hij was het roerend met me eens dat het binnen 3 maanden ontstaan hiervan toch wel weer veelbetekenend was. Hij voegde er nog aan toe 'en het zijn ook niet altijd gewone fibro-adenomen gebleven'... Inderdaad. En toen ik zei dat ik vond dat we niet aan de gang konden blijven, schoot ie in de lach. Dat deed me wel goed. We vonden het allebei eigenlijk van de zotte dat dit maar niet op leek te houden. Je kent dat wel: 'iets is zo bizar, dat je er van moet lachen'. Het leek er een beetje op. Hij kiest de juiste benadering. Dat is duidelijk. ;) Ik kan daar wel wat mee.

Nu zie ik 'm weer de 24e. Ik heb 'm op z'n hart gedrukt om níet ziek te worden. En en passant nog maar even gezegd dat ik graag vroeg in de ochtend ga. Niet dat hij daar nou zoveel invloed op heeft, maar je weet het niet ;)...

Van de week realiseerde ik me ineens dat het allemaal anders wordt na de 24e. Weg onrust, weg mogelijkheid om te bestralen. En allebei zal ik daar, net als nu, ingelukkig mee zijn. Ondanks dat ik er ook inverdrietig over ben dat het zover heeft moeten komen. In de auto moest ik er om huilen. Voor het eerst. Het voelde wel goed. Af en toe wat tranen. Gewoon, omdat ik deze beslissing 'moest' nemen.

Oja, de afspraak heb ik gehaald... Gelukkig. Het was voorlopig ook de laatste alleen. Maar daarover een andere keer meer...

Offline
Berichten: 586

[b]Bijna...[/b]
... is het zover. Nou ja, bijna. Nog een paar weken. Maar in vergelijking met november, is het nu al snel. In huis aan het kijken, wat ik nog wil vóórdát. Afspraken aan het maken met vriendinnen, even eruit nog. Daarna zal het niet meteen kunnen allemaal want ik heb altijd even nodig na zo'n narcose... En mss heb ik ook wel even nodig na álles dan... Spieren, een wond, littekens, iets 'oneigens' in je lijf... Een verandere borst. Allemaal voor het goede doel. Maar. Maar. Maar. Niet maar in de zin dat ik nu nog wat anders wil. Oh nee, helemaal niet. Dit wordt het en blijft het. Daar is geen twijfel over. Wat er wél is, is onzekerheid. Onzekerheid over hoe het zal gaan, hoe het zal worden, hoe het erna is, enzovoort, enzovoort. Naast onzekerheid is er ook bewustzijn. Ik wil nú nog nog naar de sauna, want mss durf ik straks een tijd niet meer. Dat kan ik me nl heel levendig voorstellen ineens. En er is veel verdriet en frustratie. Verdriet omdat er toch iets van de 'werkelijkheid' verdwijnt straks, maar ook verdriet dat ik grotendeels alleen maar narigheid beleef aan dat deel van m'n lijf en dat het nu zelfs zover heeft moeten komen. En we zijn nog niet klaar na januari... Maar ik neem één stap tegelijk. En die stap is nu 'voorbereiden'. Op alle vlakken. Zo goed en zo kwaad als het gaat.
Met alle 'relatieperikelen' hier in huis, is dat een heftige klus. En fysiek ben ik zeker ook nog niet top. Allesbehalve soms.

M'n geest is echter nog steeds sterk. Veerkracht (zei laatst iemand). Positief ook. Maar ik merk wel dat ik móe ben... Heel, heel erg moe. Van de afgelopen maanden, zeker van de afgelopen maand (met alle dingen hier thuis) en van de afgelopen week (waarin er intensieve gesprekken gevoerd zijn hier). Ik weet dat ik binnenkort, als het écht goed vóelt, geen moeilijke dingen meer ga doen, bespreken of wat dan ook. Dan is de tijd voor de operatie en de voorbereiding. En voor wat ík wil, kan en vindt dat nodig is. Dat is nodig. Want ik heb de neiging om me wéér alleen maar met anderen bezig te houden. Dus ik heb een 'mental note' voor mezelf gemaakt... 'Tas-tijd', binnenkort.

Offline
Berichten: 586

[b]Volgende week[/b]
Volgende week om deze tijd. Ik vind het prima. Licht gespannen soms, maar minder dan iedereen denkt. Weet niet waarom. Van de week vastgesteld met vriendinnetje, dat dat waarschijnlijk gewoon zo is, omdat ik zo ben... Bij mij komt altijd alles achteraf. Dat herkende ze wel in me, toen ik dat uitlegde. Dus nu heb ik het allemaal nog niet zo... Ik weet ook niet wat ik me erbij voor moet stellen. En dus ja... Dus heb ik het niet zo... Maar heel af en toe.

Praktisch gezien begint het ook steeds meer 'geregeld' te zijn. Er is een menu voor 3 weken, hangend op de magnetron. Er is van alles geregeld voor dochterlief (extra nachtje bij d'r vader, wanneer speelt ze waar, wie is achterwacht, met wie rijdt ze mee naar school). M'n beha's en topjes zijn gekocht (dank dames, voor de tips die ik per pb en in het borstreconstructie topic mocht ontvangen!). Er is een nieuwe fleece badjas-achtig iets. Geen badjas, een echte, maar het lijkt erop. Zit heerlijk, al was het alleen maar omdat het zo zacht is :). Alleen nog sloffen. Heb ik nl niet. En ik weet het: in het zkh zijn ze onverbiddelijk... ;) En bovendien wordt het tijd... Lijstjes met tel nrs voor hubbie en met tijden enzo zijn klaar. Huis begint steeds schoner te worden... Jaja, het wordt wel eens wat... ;)

Maandag hebben we verwendag. Lekker sauna-en vriendinnendagje. Het weekje alleen doet me goed. Gaat veel te snel ;).

Ik ga er voor. Moet ook gewoon, dus wellicht een wat overbodige afsluiting. Maar zoals ik me nu voel, voor wat betreft de operatie dan, is het goed.

Offline
Berichten: 586

[b]Tijd voor mezelf[/b]
De week vloog voorbij en was veel te kort. Morgenavond ben ik niet meer alleen en gaan we samen de laatste paar voorbereidingsdagen in. De week was goed. Gaf veel rust. Ik heb eigenlijk niet zo heel veel bijzondere dingen gedaan, maar dat gaf niet. Van alles van plan, maar het kwam niet van de grond. Wel nog nagedacht over alles wat er, qua relatie, is gebeurd, maar ik kon het bij tijd en wijle ook goed 'wegzetten'. Dat komt straks wel weer. Hoe belangrijk en groot het ook is. Want dat is het wel. Maar nu eerst even andere dingen.

Ik heb wat minder last van m'n ribben, dat is heel heel erg fijn. Daarom kon ik wat meer van m'n praktische lijstje afwerken en ook gaf en geeft het vertrouwen op dat vlak voor de operatie.

Zoals ik al een paar keer heb gezegd tegen mensen, ik ben nog niet zenuwachtig. Ik ben een 'achteraf mens'. Bij mij komt bijna alles achteraf. Dus we wachten het allemaal relatief rustig af. Deze dagen nog wat dingetjes doen (vooral dinsdag en woensdag nog een beetje) en dan is het klaar. Dan ben ik er ook klaar voor. Voor zover je ooit klaar kunt zijn voor zoiets.

Het moeilijkste vanavond was om m'n Smurf naar d'r vader te brengen. Doen we altijd in het weekend, is wisseldag. Maar toen ik zei tot vrijdag, moest ze toch huilen. En ik had het even totáál niet verwacht... We hadden het er onderweg naar d'r vader nog over. In alle relaxtheid. Want zo voel ik me (nog steeds gelukkig). Ze beaamde het ook toen ik zei 'voor mij is het goed he, ik ben er niet bang voor', door te zeggen 'Ja Mam, dat weet ik'. Maar dan toch 'Ik ga jou zo missen'. Eén nachtje is dus echt een nachtje teveel even nu... Of eigenlijk zijn het er twee. Eén nachtje extra bij d'r vader en één nachtje hier in huis bij manlief en zonder mij... He... Ik ben er echt even een beetje 'naar' van...

Nou... even kopje thee zetten... Even de rust weer pakken... Kijken of dat lukt...

Offline
Berichten: 586

[b]Nog een paar dagen[/b]
Twee om precies te zijn. Af en toe voel ik in m'n buik, alsof je met de auto over een hobbel(tje) heenrijdt. Ken je dat? Ik denk er regelmatig aan inmiddels. Alhoewel ik denk dat dat ook erg te maken heeft met het wegbrengen van m'n Smurf zondag... :? Gisteren kreeg ik al een kaartje. "Sterkte voor donderdag, ik denk aan je", stond erop. Lief. Ik realiseer me eens te meer dat, hoezeer ik dat ook wel eens anders ervaren heb, m'n 'netwerkje' zo gek nog niet is... :) Iets om blij van te worden en blij mee te zijn.

Ik heb m'n praktische lijstje nog niet af. Maar dat geeft niet. Bezig zijn is lekker. Alhoewel ik ook vanmiddag toch weer even de bank op ga.

Bronchitis is weg. Heel gelukkig ben ik daarmee. Pijn in mn ribben is weer terug. Juich nooit te vroeg, is m'n motto geworden wat dat betreft...

De laatste weken weer extreem veel last van beide borsten. Rechts (cystes) en links. Godzijdank gaat er links wat gebeuren. Niet dat de last dan meteen over is, maar we gaan wel een ander pad op, een andere weg in. En daar heb ik nog steeds veel vertrouwen in. Het is en blijft eigenlijk geen 'keuze', maar toch heb ik goed gekozen, zeg maar... Volg je het nog? ;)

Ik kom me nog wel even melden vóór donderdag... [wink]

Offline
Berichten: 586

[b]Bijna klaar[/b]
Met de dingen die ik nog wou doen :). En dat geeft een goed gevoel. Ben de hele dag al nerveus. Denk regelmatig aan 'sluizen bij ok's', 'anaethesisten en of ze goed kunnen prikken', 'of ze wel goed luisteren als ik iets vraag'... Ja, waar je je al niet druk om kan maken, maar bij mij werkt het zo.

Het zijn twee heftige dagen geweest. Wat ik in alle rust wou doorbrengen, is helaas niet gelukt. Veel toestanden hier thuis en veel tranen en narigheid. Nu is het weer even geparkeerd, maar was het maar uberhaupt nooit de garage uitgekomen... :? Ik ben onzeker over wat er ná de operatie gebeurt, wat voor effect de operatie en mijn veranderde lijf op 'ons' gaat hebben. Dat is het voornaamste. Dat ik er, zelf, goed aan doe, dat staat boven alles en is duidelijk. Maar dat andere. Pff...

Vanavond kwam Smurf nog even langs. Even met Mama kletsen en knuffelen. Heerlijk :D :D :D. Dat was het allerleukste van vandaag. Ze had op een A4 geschreven met grote dikke blauwe letters 'een goede afloop' en die moest ik in het zkh ophangen. Iets anders is richting Hubbie gegaan en dat mocht ik niet zien ;). Ze kon heel goed vertellen hoe de afgelopen twee maanden voor haar geweest zijn. Echt heel knap voor een 9-jarige. Ze is nu niet meer bang dat er iets mis gaat, zegt ze. En toen ik vroeg wat ze eerst dacht dan was het 'de prothese gaat niet goed zitten', dat soort dingen. Ik heb haar nogmaals verteld dat ik er écht een goed gevoel over heb en dat wist ze, dat hielp en zij had ook geen naar gevoel meer. Met haar vader tekent ze 'het' eruit. Dat is fijn.

Ik hoef nog maar 2 dingetjes te doen. En dat is het klaar. Ik heb Marina gevraagd om een update in m'n 'reacties op de weblog van' hoekje te zetten. Maar als ik thuiskom, zal dat lappie wel snel beneden staan en kom ik vast wel even kijken ;).

Tot over een paar dagen! En iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes. Het heeft me énorm goed gedaan! [kiss] [kiss]

Onderwerp gesloten

Artikelen van Natas

Een leven lang
Zwarte vrijdag
Steeds verder
Normaal
Puzzelen
Survival stand
Assertief
Zo kan het ook

Pagina's

Webloggers