Lid geworden op: 20/07/2005 - 22:18
Offline
Berichten: 0

De cirkel die niet helemaal rond is...

maandag, 30 november 2009

Ik had een goed gevoel. De cirkel was voor mij rond, vijf jaar verder, stilaan weer wat vertrouwen in mijn eigen lijf. Leren leven met de opvliegers, de stramme Arimidex-spieren en de andere “kleine” ongemakjes. Een strikt screening schema owv van mijn gendragerschap gaf me geen onrust meer, maar was eerder een geruststelling dat alles goed in de gaten werd gehouden. Mijn laatste “grote” onderzoeken in mei waren prima: bloedwaarden goed, leverecho perfect, longfoto’s ook OK, botscan OK, MRI geen vuiltje aan de lucht… ik kon er weer 6 maanden tegen. Omdat ik 5 jaar verder was voortaan enkel nog de 6-maandelijkse MRI en een 2-jaarlijkse mammo en echo. Weer een stap verder. Mijn energiepeil steeg zienderogen. Ik kon weer makkelijk 5 dagen werken en had ook opnieuw veel lol in mijn werk. Ik zat wat minder te lezen op het forum, voelde ook dat ik een stuk meer afstand nam. De laatste maanden was ik weer wat actiever, maar dat had vooral te maken met Karin. Toen ik op haar begrafenis de roze ballon losliet, was dat in de eerste plaats voor Karin, maar ook een beetje voor mezelf, symbolisch voor “loslaten”, verder naar een nieuwe fase. Toen ik nadien nog wat stond te praten met Amazones van mijn “kankerlichting” was de herkenbaarheid groot. Goudblok zei het zo mooi, de 2 kanten van lotgenotencontact: de pijn als sommigen de oneerlijke strijd verliezen, de blijdschap als je ziet dat anderen er goed doorheen komen. Afgelopen vrijdag ging ik dus vol vertrouwen voor mijn 2-jaarlijkse mammo. De verpleegster nam de foto’s en liet me wachten op de dokter. De verpleegster kwam terug binnen “Er moet toch een nieuwe gemaakt worden, de foto was bewogen”. Ik maakte me geen zorgen, ik was al blij dat het mijn rechterborst betrof, die is het minst pijnlijk in de “pletmachine”. Ze kwam nog een tweede keer terug “ik moet toch nog even een bijkomende foto maken van de dokter”. Deze keer mijn linkerborst. Toen ze de derde keer terugkwam “Ik moet een foto met vergroting maken voor de dokter van de linkerborst”, sloeg de paniek toe. “Hebben ze wat gezien, dan?” Een vaag “de dokter komt zo” en weg was ze. En daar zat ik dan: déjà vu, de angst en de paniek die ik vergeten was. Na 5 minuten (het leek wel een eeuwigheid) komt de dokter er eindelijk aan. “Ja, ze hebben wat gezien. Er zitten kalkspatten ter hoogte van het litteken.” “Nee, ze kan me niet gerust stellen, gezien mijn voorgeschiedenis. Het is meestal goedaardig, maar in jouw geval kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn.” Ze raadt me aan om met de mammografie naar mijn oncologe te gaan en het verder te bespreken. En daar moet ik het mee doen. De rest verloopt in een waas… ik betaal, ik kan niet stoppen met huilen, ik loop naar mijn auto… WAT MOET IK HIER NU MEE ???? Ik kan Mr. Buskruit niet bereiken, die zit bij een klant. Gelukkig heb ik een vriendin die altijd klaar staat. Samen huilen lucht op. Ik bel mijn oncologe die op haar beurt contact neemt met de mammo-dokter. Het advies is om de kalkspatten te laten verwijderen en te laten onderzoeken. Dit doen ze met een Mammatone. Morgen heb ik een afspraak met de “onco-gynaeco-chirurg”, dezelfde man die 4 jaar geleden mijn eierstokken heeft verwijderd. Hij is een professor met veel ervaring met BRCA dragers. Ik ben blij dat het allemaal zo snel kan en hoop dat het inderdaad paniek voor niks is, ik probeer rustig te blijven. Morgen weet ik hopelijk weer wat meer...

Offline
Berichten: 0

Ik ben net terug van de dokter. Hij heeft me toch wat gerust gesteld. Hij ziet geen aanwijzingen voor kwaadaardigheid op de foto's. Hij zegt dat hij 90 % zeker is dat het om "naweeën" van de vroegere behandeling gaat (de operatie en de bestralingen). Gezien mijn voorgeschiedenis wil hij toch voor alle zekerheid verder onderzoeken.
Dus op 15/12 gebeurt een Mammatone biopt. Hij heeft me uitgelegd dat de kalkspatjes dan weggezogen worden onder lokale verdoving (een soort van mini-stofzuiger :shock: ) en 2 dagen later heeft hij de uitslagen.

90 % klinkt goed. Die 10 % moet er gewoon ook terug bij binnen 2 weken.

Dank voor jullie lieve berichtjes en alle duimen die draaien [kiss]

Offline
Berichten: 0

Vandaag dus onder de "stofzuiger" :? om mijn kalkspatjes weg te halen. Mijn dokter had gezegd dat het was zoals "naar de tandarts gaan". Ik vond dat het understatement van het jaar...
Het deed in alle opzichten pijn. Ik was op mijn eentje naar het ziekenhuis gegaan omdat ik echt dacht dat het niks voorstelde. Maar toen ik de behandelruimte binnenliep en de tafel zag met het gat erin voor mijn borst, kwamen de tranen. Ik was boos op mezelf, maar kon het gewoon niet tegenhouden, een stortvloed van tranen,... en de smaak van angst die ik herkende van 5 jaar geleden. Ik kijk samen met de dokter naar de mammo-foto's waar de kalkspatjes in mijn ogen bijna onzichtbaar zijn. Zij zegt, net als alle andere dokters dat ze er "behoorlijk zeker van is dat er niks aan de hand is". In mijn achterhoofd zeurt alleen een stemmetje dat zegt "dat ze dat 5 jaar geleden ook gezegd hebben...".

Ik ga op de tafel liggen, mijn borst wordt “vastgezet”. Ik krijg een venijnige prik om mijn borst te verdoven en daar gaan we… Dit is inderdaad net als bij de tandarts, de pijn die je voelt als de verdoving niet goed werkt :shock: :shock: . Blijkbaar is mijn behandelde borst moeilijk te verdoven. Tien minuten duren een eeuwigheid als je pijn hebt…

En dan, is het achter de rug. Langs haar neus weg zegt de dokter dat ze een metalen “tag” heeft geplaatst “voor het uitzonderlijke geval dat er toch iets aan de hand is, dan weten we dan waar de maligne cellen zitten”. Ze grapt of we binnenkort met het vliegtuig op vakantie gaan want dan zou dit stukje metaal de detectoren wel eens kunnen laten piepen… Ik zeg haar dat ik hoop zaterdag te kunnen vertrekken, zoals gepland, met man en 2 pubers naar Brazilië. Ik hoop dat alles OK Is, dan laat ik met plezier alle detectoren vuurwerk maken !
Met de waarschuwing om het 2 dagen kalm aan te doen met mijn linkerarm en niet te douchen zodat het wondje kan genezen, sta ik terug op straat.
Donderdag om 17 uur krijg ik de uitslag...

Offline
Berichten: 0

Ik ben net terug van de dokter en ik heb goed nieuws: geen kwaadaardige cellen, zelfs geen "onrustige" cellen, alleen maar wat ontstoken weefsel.

Ik ga nu met mijn ventje en mijn puberTs vieren.
Iedereen heel erg bedankt voor het duimen draaien en voor jullie meeleven. Ik voel me gewoon 100 keer lichter nu :wink:
[champie]

Onderwerp gesloten

Artikelen van Buskruit

Feestdagen...
UPDATE
Papa
Ziekenhuisblues
Eén jaar stilstaan

Webloggers