Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4162

de uitslag

dinsdag, 24 november 2015

Dit is wie wij zijn: man, vrouw, kind, wij, gezin, al ruim 22,5 jaar.

Veel meer geluk dan dit hadden wij niet nodig.

Mijn lief en ik, al veel langer samen, en met ons kind: een (h)echt gezin.

Met elkaar. Voor elkaar.

 

Vandaag is het man, vrouw, kind, chirurg (V), oncoloog (V).

En dan begint het.

De chirurg brengt direct en snel de uitslag: 'uitzaaiingen, zoals u al dacht'. De uitzaaiingen zitten in de botten op diverse plaatsen (bekken en ribben). In het gebied rond de borst zijn een aantal lymfeklieren opgelicht. In de oksel zit een tumor, maar ook achter de prothese zit een uitzaaiing, hoogstwaarschijnlijk komend uit de rib daar. De lever is schoon. Tussen twee longkwabben is ook activiteit te zien: een lymfeklier of mogelijk komend van het longvlies.

Ik bedenk ter plekke: vorig jaar heb ik geleerd op deze manier ‘slecht nieuws gesprekken’ te voeren. Het gaat volgens het boekje en inderdaad, dat werkt goed. Aardige dokter. Duidelijke informatie. Luisterend naar ons. Er is communicatie.

Maar ik voel ook: BAM. Slecht nieuws, goed nieuws. Ik schreef hier al dat we het verwacht hadden. Maar het zo horen is toch nog anders. Nu is het echt. De afgelopen 12 dagen was er nog dat minieme sprankje hoop, maar dat is nu weg. Hiermee moeten we het doen.

Op dat moment neemt de oncoloog het gesprek min of meer over. Geweldige arts. Zij neemt de tijd om te praten over mogelijke behandelingen en heeft een duidelijk advies. Ook de keuze van ziekenhuis komt aan bod. Dichtbij of ver weg. Bij haar blijven of naar een andere arts, die we nog niet kennen. Er zitten plussen en minnen aan. Ik vind dit echt extreem moeilijk. Geen besluit om in een uur te nemen. We krijgen alle gelegenheid om vragen te stellen. Het behandelplan zoals dat door haar wordt voorgesteld, is ongeveer wat ik verwacht had (behalve dat ik geen weet had van botuitzaaiingen, die botversterker ken ik natuurlijk wel maar die stond niet in mijn scenario, dat met mogelijke leveruitzaaiingen nog wat zwarter was dan het nu (b)lijkt te zijn).

Het gesprek is minder zwaar dan het zou kunnen zijn. We waren echt voorbereid. Naar mijn man toe sprak ik de bijna zekerheid van uitzaaiingen uit. Met zoonlief heb ik in het weekend de mogelijke scenario’s al doorgenomen: als dit, dan dat, met ook de waarschuwing dat uitzaaiingen zeker in de lijn der verwachting lagen. Er is even ruimte voor een grapje. Ik pink een traan weg maar het gaat.

Kun je van tevoren weten hoe je zult reageren op zo’n bericht? Nee, natuurlijk niet. Maar we hadden wel het vertrouwen in onszelf en in elkaar dat we het bericht kunnen dragen. Of dat zo blijft? Daar hebben we nu geen idee van. Nu zijn we nog vol goede moed, uitkijkend naar milde behandelingen die mogelijk ervoor gaan zorgen dat de tumoren zich nog jaren koest houden. Als dat ooit anders wordt, dan zal dat ook voor ons weer heel anders zijn. Dat gaan we dan wel weer zien.

 

Maar toch: ineens van bruisend, vol in het leven staand mens weer terug naar patiënt zijn, en nu voor goed. Voor altijd patiënt, en nooit meer zeggen: ik heb het gehad. Ik ben weer beter.

Je weer wapenen tegen de mensen die zeggen “maar je moet wel positief zijn hoor!”. Dapper beloven aan deze of gene dat ik “de strijd zal aangaan”. Poeh poeh.
Al die uren die ik door zal gaan brengen in wachtkamers, voor onderzoeken, behandelingen, bloedprikken. Al die mensen die zeggen “maar meidje, ge bent nog zo jong” alsof er niet al twintig jaren verstreken zijn, sinds ik aan mijn eerste wachtkamer begon.

Twintig jaar waarvan ik het merendeel me kerngezond voelend heb doorgebracht. In veel wachtkamers ben ik nog steeds één van de jongsten…

Bij het slapen gaan voelen we het en zeggen we elkaar “dit is echt wel zwaar”. Bij het wakker worden, om half zes, is er meteen het weten: zo is het nu voortaan en voel ik opnieuw de zwaarte van de diagnose. Toch val ik weer in slaap om pas uren later en wat meer uitgerust te beginnen aan een nieuw leven.

Offline
Berichten: 221

Oh ellenk, wat had ik zo gehoopt dat je door de mazen van het net kon zwemmen. Wat een loodzware update en een klap in het gezicht. Dat die kanker 20 jaar kan blijven sluimeren vooraleer uit te zaaien is gruwelijk. Maar ik lees ook dat je het leven lief hebt en een liefhebbende familie om je heen hebt. Ik wens je stabiliteit, moed, liefde en rust.

Veel sterkte, smim

Offline
Berichten: 343

Lieve Ellen, verdrietig lees ik je, schrikken was het vorige week bij je bericht, ik die al maanden niet op de site was en mijn verhaal wilde updaten had er geen zin meer in. Waarom, niemand die deze vraag kan beantwoorden, een dooddoener dan maar; roeien met de riemen die je aangeboden worden, hormoontherapie, laat het in godsnaam een chronische therapie zijn die ervoor zorgt dat die rotcellen zich voor jaren verschuilen.

Weet dat ik aan je denk en ik stuur je dozen vol van moed.

liefs Ollie

Offline
Berichten: 175

Ik wens je kracht, en veel vreugde, ondanks dit nieuws. 

Liefs, Anne

Offline
Berichten: 319

Wat een ontzettend rotnieuws hebben jullie gekregen. Ik hoop dat de komende behandelingen optimaal en heel lang mogen aanslaan... Heel veel kracht en geluk wens ik jou met het verdergaan met jouw nieuwe leven... Liefs

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Wat goed hoe sterk jullie als gezin zijn. Dat hebben jullie nodig, die kracht. Ik hoop en duim dat er een draagbare behandeling gevonden wordt die goed aanslaat.

Sterkte en een knuffel vanuit A.

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

Wat jij intuitief al wist, thuis en hier deelde , is nu door de professiomals bevestigd. Het zijn die uitzaaiingen. Of het van de eerste keer is of van de tweede keer doet er eigenlijk niet toe, uitzaaiingen zijn uitzaaiingen. 

Jullie zijn een sterk en moedig gezin. Jullie draaiien er gen doekjes om lees ik. De werkelijkheid recht in de ogen kijken , dat doen jullie. Jullie hebben elkaar nu des te harder nodig. Jullie moeten samen nog door veel heengaan. Maar dat kunnen met je gezin is goud waard. Ook al moet jij het grootste stuk zelf doen. 

Heb je bedenktijd gevraagd om voor jezelf nog uit te vogelen of je voor behandeling ver of dichtbij gaat? Geen gemakkelijke keus inderdaad, als je al zo enthousiast bent over de chirurg en oncoloog van het AMZ. Maar het is wel een eind weg. En of ze al alle voorzieningen in huis hebben zoals opname mogelijkheid bij calamiteiten? Een regulier dichtbij ziekenhuis heeft alle faciteiten natuurlijk al wel. Sterkte en wijsheid voor het maken van je keus! 

Je zult nu wel vaak aan Maisa denken. Zij deed het heel lang goed op hormonale therapie. En was er nog erg actief bij. Als de storm wat is gaan liggen, jij goed reageert op je behandeling zie ik jou ook weer werken en studeren. Jijzelf ook? Mar nu eerst even alles laten indalen , verwerken, en beginnen met de therapie. Je weet er al veel van door de ervaringsverhalen die je hier al jaren volgde. Maar het zelf moeten ondergaan is toch net weer wat anders he! 

Lieve Ellen, stap voor stap. En aan moed en doorzetting ontbrekt het je niet. Daar zal je ook nu zeker baat bij hebben. 

Arm om je heen! En ook voor man en zoon, mam en andere meelevende fam. En vrienden heel veel sterkte!  

 

 

Offline
Berichten: 48

Wat een vertrouwen in jullie gezin, in jezelf lees ik in je blog. Mooi!

Ook ik wil je (/jullie) veel kracht en liefde toewensen.

Stokstaartje

Offline
Berichten: 8

En weer ben ik stil en onder de indruk. Stil van het nare nieuws. Onder de indruk van de wijze waarop in je in het leven staat en hoe je ons meeneemt in je verhaal. Dank je wel daarvoor. Ook nu weer inspirerend en ontroerend. Ik wens je alles wat je nodig hebt om het nare nieuws te verwerken, keuzes te maken waar je je goed bijvoelt. Veel liefde, kracht en wijsheid toegewenst.

Lieve groet, Fiep

Offline
Berichten: 87

Ach Ellenk,

Je voorgevoel klopte, helaas.

Ik hoop dat je dicht bij jezelf kunt blijven met alles gevoelens die je bestormen en de dilemma's die op je af komen. Jullie hebben een stevig fundament waarop een nieuw leven gebouwd moet worden. Een leven waarbij je angst een plaats zult moeten geven. Maar als ik je blog zo lees en ik je daardoor probeer in te schatten, ben ik overtuigd dat dat gaat lukken! Maar eerst het verdriet, de boosheid en alles wat nu nog meer op je afkomt een plaats geven. 

Offline
Berichten: 617

Lieve Ellen,

 

Je had het al verwacht maar het komt toch keihard aan. Ik vind het heel knap hoe je het allemaal beschrijft en ben je dankbaar dat je het met ons wil delen.

Ik ga heel hard hopen (ijdele hoop misschien) dat er ook een remedie komt tegen uitzaaiingen op afstand en dat dat niet te lang meer duurt.

Hele dikke knuffel en powerstralen. 

Liefs, Leysjexxx

Offline
Berichten: 1

Lieve Ellenk,

ik lees nu net je bericht en ben er echt even stil van. Wat je al eerder aangaf, was je gevoel niet goed en helaas word het dan ook nog bevestigd.

Eigenlijk weet ik gewoon even niet wat ik moet zeggen, maar wens ik wel alle kracht en wijsheid toe voor de komende tijd. Denk goed na over alles, laat je desnoods nogmaals adviseren en volg je gevoel.

Foei, wat een onrust weer in je hoofd.

Vanuit hier een dikke knuffel met troost!

Liefs Nicole

afbeelding van bolmieke
Offline
Berichten: 50

Lieve Ellen,

Wat een dreun krijgen jij en je gezin te verwerken. Niemand die ooit borstkanker heeft gehad zal zich ooit helemaal veilig wanen maar met de jaren raakt de grootste angst op de achtergrond en dan ineens zo onverwacht beland je in deze nachtmerrie.

Mijn collega en ik hebben tegelijk borstkanker gehad. Een half jaar geleden waanden wij ons veilig omdat er 10 jaren verstreken waren maar niet lang daarna werden bij mijn collega uitzaaiingen geconstateerd. Een hele heftige tijd met onderzoeken, onzekerheden, beslissiingen en de toekomst leek een donkere wolk. Nu gaat het gelukkig goed met haar, de behandeling is niet zwaar en slaat goed aan. Het leven is plezierig, het is anders maar het is goed en het voelt niet meer als een zware donkere wolk. Ik hoop voor jou en je gezin dat het straks als de onderzoeken zijn afgerond en de behandeling is begonnen weer wat lichter aan zal voelen.

Heel veel sterkte en kracht gewenst de komende tijd en houd je taai!

Liefs Bolmieke

Offline
Berichten: 541

Lieve EllenK....

Wat een klap om het nu definitief bevestigd te krijgen.. Je voorgevoel klopte, maar het komt toch keihard binnen.. Het is zo...uitzaaiingen.

Ik vind dat je zo mooi kunt schrijven, hopelijk helpt het jou ook iets om het te bevatten, of om je hart te luchten.

Laat de artsen met een goed middel komen aar jij het nog heel lang op kunt doen, maar jee..Ik zag de titel "Uitslag"staan en moest al slikken.. Dit is toch nieuws wat ons allemaal raakt.. Sterkte met alles!! Hele dikke knuffels, Zangeres.

Offline
Berichten: 181

Lieve Ellen,

ik kijk op de amazones en bamm zie je blogs......ik denk het zal toch niet waar zijn he. Het is wel waar, wat wen verschrikkelijk verdrietig nieuws lieve Ellen. Ik denk aan je, twee armen om je heen. Hele dikke kus CD

Offline
Berichten: 567

Bam! Verdorie lieve Ellenk, je voorvoelde het al, maar om dan toch een arts te horen uitspreken dat het niet goed is, is vreselijk moeilijk. Want het gaat wel over jou. Heel veel sterkte gewenst met verwerken van dit nieuws. liefs, Linnie

Offline
Berichten: 1446

Lieve Ellen, via een ander kanaal las ik dat je slecht nieuws had gehad, maar nog niet hoe slecht het was. Ik ben eigenlijk sprakeloos, na Maisa, Goudblok en Nana (en al die anderen daarvoor), nu ook jij, na zo'n lange tijd. Heel veel sterkte, liefs, Roos

Offline
Berichten: 4

Wat een naar nieuws... Ik wens je veel geluk en kracht toe.

Offline
Berichten: 1109

Jeetje Ellenk, ik ben er stil van.....wat een vreselijk nieuws en dat na al die jaren. Ik wens je heel veel sterkte. 

x Kaatje

Offline
Berichten: 127

Wat een naar nieuws... Had zo gehoopt dat ze er nou eens een keertje hélemaal naast zouden zitten. Ben er stil van... Heel veel sterkte!

Offline
Berichten: 33

Kanjer ellenK, ik lees je bericht en voel een rilling door mijn lijf gaan. Sterke vrouw die je bent die en met je partner en kind een ontzettend zwaar bericht krijgen. Ondanks je juiste voorgevoelens, komt de klap toch keihard binnen. Wij hopen je langs deze weg tot steun te kunnen blijven zijn. BIG HUG voor jou en je gezin!!!!!!!!!!

Offline
Berichten: 874

Lieve Ellen, ik had toch dat sprankje hoop ook nog voor jou. Ik had liever niet dat ook jij toetreedt tot het sub-clubje 'meta-meiden'.... :-(
Het komt op mij over alsof je er heel nuchter en rustig instaat. Als dat zo is, vind ik het erg knap. Hopelijk ga je heel lang goed op alle medicatie die je wordt aangeboden!

Veel sterkte!
Ridoux

afbeelding van dizz
Berichten: 67

Lieve Ellen wat een klote nieuws... Ik hoop dat als de behandeling is begonnen (hetzij dichtbij , hetzij ver weg) je weer in kalme wateren terecht komt. Zelf had ik dat wel: na alle onderzoeken en het begin van de behandeling (die gelukkig aanslaat) is er nu "rust in de keet". Het wachten steeds op uitslagen e.d. is slopend.

 

Ik wens jou en je gezin alle kracht toe

Offline
Berichten: 5

Ik schrik me wild, Ellen. Ik had al een tijdje niet meer op Amazones gekeken en nu dit... Pfff wat leef ik met je mee. Neem de tijd om juiste keuzes te maken (jouw keuzes) en "head up".
Veel sterkte, weet niet zo goed wat ik verder moet zeggen.

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers