Amazone
Lid geworden op: 11/04/2011 - 16:00
Offline
Berichten: 55

DoodsAngst

woensdag, 1 juni 2011

 

Sinds de diagnose denk ik veel vaker aan de dood dan vroeger. In mijn leven voor de diagnose was ik wel eens bang om dood te gaan. Bijvoorbeeld elke keer als ik in een vliegtuig stapte of een lift kreeg van iemand die wat mij betreft nooit haar rijbewijs had mogen halen. Toen in Azië iedereen al wekenlang met mondkapjes opliep en hier in Nederland iedereen deed alsof er niets aan de hand was, terwijl het SARS, vogel- of Mexicaanse griepvirus volgens mij de oceaan al tien keer was overgestoken. Of toen vlak na de moord op Theo van Gogh een man met baard uit de metro stapte zonder de sporttas mee te nemen die onder de stoel tegenover mij stond. Die even later van mijn buurman bleek te zijn, maar dat terzijde. Ik ben ook eens totaal in paniek terug naar huis gerend nadat ik in de schemering in het park was gaan joggen en ik meende dat ik achtervolgd werd door een Nederlandse Jack The Ripper. Ik durfde me niet om te draaien om deze Jan De Verkrachter te bekijken. Het zou me niets verbazen als het gewoon een a-sportief type zoals ikzelf was die al een kwartier achter me aan sjokte omdat ze niet harder kon.

Ik kan er nu om lachen, deze kleine angstmomentjes. Deze voorvallen verbleken bij de angst die me nu elke dag teistert: DoodsAngst, extra service van vriend Angst. Sinds de diagnose week Angst niet van mijn zijde, maar ik had met hem afgesproken dat hij zijn bezoekjes na de chemo’s en een geslaagde operatie zou gaan afbouwen. Daar hield hij zich keurig aan, ware het niet dat hij me op de valreep een soort abonnement heeft aangesmeerd. Blijkbaar vond hij toch dat ik me voor langere tijd aan hem moest binden. En ik ben er met mijn stomme chemobrains ingetrapt. Ik heb nu maandelijks recht op 300 gewone angstminuten + 25 DAA-tjes: DoodsAngst Aanvalletjes. Het nieuwste van het nieuwste, speciaal voor mij. Mobiel en handsfree, ik neem ze overal mee naar toe.

Van de week in de fietsenwinkel. Ik wilde mezelf trakteren op een snelle, lichtgewicht fiets om mijn conditie op te bouwen (joggen durf ik nog steeds niet in mijn uppie). De verkoper was lyrisch over mijn keuze. “Mevrouw, deze fiets is zo sterk, die zal u nog overleven”. Ja, dacht ik, daar kun je nog wel eens gelijk in hebben. Op de terugweg vergat ik te genieten van mijn nieuwe fiets, zo druk had ik het met mijn verse DoodsAngst Aanvalletje. Die DAA-tjes komen en gaan, als opvliegers. Gisteren nog, toen ik de uitnodigingen voor het verjaardagspartijtje van mijn oudste in elkaar knutselde. Het greep me naar de keel. Zou ik dit over een paar jaar ook voor mijn jongste kunnen doen? Wat als dit het laatste feestje is?

Ik heb nog geen uitknop gevonden voor de DAA-tjes als ze me overvallen. Ik vrees ook dat dit abonnement niet automatisch stopt. Hoe lang zit ik hier eigenlijk aan vast?

Ik wil van dit abonnement af. Ik wil van mijn provider af.

afbeelding van Esmuis
Berichten: 953

Die fietsenverkoper, hij zou eens moeten weten! *grijns*

Offline
Berichten: 212

Isis, wat kun je goed schrijven zeg! Ik hoop ook snel dat je een andere positievere provider kunt vinden.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Het is zo herkenbaar.... Ik ken wel Amazones die extra roekeloos werden in het verkeer. Zo van: Met die doodsangst hijgend in mijn nek kan ik me wel wat extra risico's veroorloven....

Ik weet wel dat ik me op een gegeven moment figuurlijk omgedraaid heb en de dood in de ogen heb gekeken. Ik heb me voorgesteld hoe het zou zijn als ik uitzaaiingen zou krijgen. Ik heb weblogs gelezen van Amazones met uitzaaiingen. Ik heb er een aantal ontmoet. Ik ben op begrafenissen geweest. Op een gegeven moment dacht ik: "Als ik in de toekomst uitzaaiingen krijg en terugdenk, dan was dit eigenlijk mijn meest gunstige periode. Ik heb namelijk geen klachten en kan dus, alles dat ik nog had willen doen, beter meteen beginnen. In het geval van uitzaaiingen heb ik dan van nu het beste gemaakt en word ik negentig, dan kan ik het met deze instelling ook nog een tijd volhouden...."

Het hielp, in elk geval tegen de doodsangst....

Mijn strijd nu gaat niet over de dood en/of de doodsangst. Mijn strijd van nu gaat over het leven. De doodsangst speelt nagenoeg geen rol meer....

Offline
Berichten: 433

Hey ISIS, denk terwijl ik eigenlijk echt aan het lachen ben, dat je nog eens de kleine letertjes van je contract moet lezen. Heeft de provider ook van die mooie BLOX of BLOKZ zoiets is het iig. Die kunnen wel aan/uit, maar duurt ff voor je uitgepuzzelt hebt hoe dat werkt!

Moet echt zeggen dat zoals jij over DAA's kunt schrijven (die in het nieuwe woordenboek mag van mij) daar kan ik alleen maar bewondering voor opbrengen om jaloers van te worden.

En nee, (dit komt er weer niet uit zoals ik dat dan bedenk), ik wil mezelf niet teruglezen onder: Ken je deze al?

Succes met uitzoeken!

xxx

Offline
Berichten: 33

Hoi Isis, Een herkenbaar verhaal. Toen ik als partner van CAJO geconfronteerd werd met de diagnose borstkanker en mij naderhand realiseerde dat dit altijd in de toekomst terug zou kunnen komen, had ik eenzelfde angst. Uit het lezen van gesprekken en voeren van een 1 op 1gesprek met andere amazones, werd mij duidelijk dat ik hier niet te langs bij stil moest blijven staan. Hoewel ik als partner(voor mijn gevoel) langs de zijlijn sta en geen ervaringsdeskundige ben., heb ik de knop omgedraaid en ben voor het leven gegaan. Onze vriend BK in de ogen gekeken en gezegd, je krijgt ons niet klein. Hoewel jouw situatie anders is, kan ik mij voorstellen dat het niet zo makkelijk zal gaan, maar het maakt het leven wel dragelijker. Ik wens je veel steun en sterkte in deze strijd.

Offline
Berichten: 150

Herkenbaar en invoelbaar.

De eerste keer kreeg ik meteen een aantal maanden gratis en extra veel DAA. Nu heb ik een andere provider, hij weet wanneer de standaardbundel leeg is en zorgt er voor dat er alleen bij langdurige fysieke ongemakken zeker als ze onverklaarbaar zijn en op hoogtijdagen ( verjaardagen, oud-hollandse cq christelijke feestdagen ) er zomaar een DAA opduikt. Ik sluit me aan bij Dees, dat je beter nu ( ook al is het echt niet meer als voorheen ) je dingen kunt blijven doen. En het lijkt een cliché, maar leef met de dag. Nu na de tweede keer borstkanker verandert de DoodsAngst langzaam maar zeker in een voor het grootste gedeelte van de tijd goed te beheersen emotie. EN als je de Angst uitpluist is het geen angst voor de dood maar angst om achter te laten. Een soort verlatingsangst maar dan anders...

En net als bij de fietsenverkoper. Wacht maar tot je de pensioenboer aan de lijn krijgt. Dan zul je net als ik bitter antwoorden dat het nog maar de vraag is of je er überhaupt nog gebruik van zult maken. En daar kan ik dan toch nog om lachen...

Offline
Berichten: 351

herkenbaar,ook ik denk er nu vaker aan,idd net zoiets als opvliegers.waait ooit over?ik hoop voor jouw en andere en mezelf van wel

Offline
Berichten: 4167

Isis,

Ik las je straks en heb er even over nagedacht. Ik weet dat het vrij normaal is dat je je zo angstig voelt maar herken het niet. Slechts één keer pas 2 jaar geleden ben ik zo bang geweest, terwijl ik uren in de wachtkamer bij de chirurg zat en het was afschuwelijk afschuwelijk. Dat jij zo vaak door die DoodsAngst wordt overvallen lijkt me gewoon bijna onhanteerbaar. Je wereld staat op zo'n moment op zijn kop en het enige wat je wilt is hard wegrennen voor die angst maar hij rent gewoon met je mee (of fietsen dan in jouw geval ;) ).

Ik wens je toe dat je de Angst durft los te laten. Dan heeft de Angst er geen lol meer in je te achtervolgen en lastig te vallen. Je reactie: een soort superalertheid is natuurlijk wel begrijpelijk maar ook volkomen nutteloos, want of je nu alert bent of niet, kanker laat zich niet weghouden door die alertheid. Die komt niet terug. Of wel.

Wat mij altijd ongelooflijk hielp was juist dat ik er geen enkele invloed op had. Dat wat ik zelf ook deed, dat dat er niet toe deed, en als je er toch niets aan kunt doen? dan maar loslaten.

Dus dacht ik: geniet, iedere minuut, altijd, zoveel mogelijk, stel niets uit, doe leuke dingen. Mooi meegenomen, zo'n leuk leven, als je 100 wordt, en ook mooi meegenomen als je eerder gaat.

Ik hoop dat het je lukt, niet vandaag misschien maar wel al heel gauw.

X

Offline
Berichten: 362

Heel herkenbaar Isis, vooral hoe je beschrijft dat je uitnodigingskaartjes knutselt, dan kan het je opeens overvallen hé zo'n paniek-aanval? Ik hoop dat je nog kaartjes kunt blijven maken tot je kids zeggen uhm mam ik wil geen kinderpartijtje meer...xfozzybear

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Mooi geschreven en heel herkenbaar! Toen ik bij de geboorte van mijn zoontje nu 2,5 jaar geleden hoorde ik dat ik borstkanker had met uitzaaiingen, vraag je je op veel momenten af of je het ooit weer mee zal maken. We hadden toen een hele mooie winter, met veel sneeuw. Dat hebben we ook wel eens jaren niet gehad. Dus dacht ik toen 'ga ik dit ooit weer zien??'  En de angst knijpt je keel dicht! Hoeveel verjaardagen maakt ik nog mee van mijn zoontje en dochter? Jalours kan ik zijn op oude mensen, gewoon, omdat ik die leeftijd w.s. niet zal halen......  Waarom hebben zij die tijd wel gekregen en ik niet....... en weer zit/sta/loop  je met een brok in je keel....

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

Volgens mij hoef je niet op zoek naar de uitknop. Want volgens mij heb jij een probaat middel tegen je begrijpelijke angsten en angstjes.

HUMOR.

Je blog is doorspekt met humor,
Stiekem lachen om jezelf.

Die humor keert je zwaarste gedachten , beelden en bibbers  om tot hanteerbare ,  met een glimlach er naar kijkende draakjes die je levenlang af en toe meegrijnzend naast je lopen.

Omarm je gave en maak er meer en meer gebruik van.

Offline
Berichten: 350

Herkenbaar hoor en mooi verwoord, puur : zoals het is (helaas) ...

Angst maakt je (nog) bewuster van wie je bent en wat je hebt en waar je van houdt. Ik denk dat heel veel tijd deze momenten wel zal laten minderen, maar weggaan zal het vast nooit helemaal.. Ik gun je een andere provider ...

afbeelding van Choc
Berichten: 182

Ze komen altijd onverwacht die aanvallen, bij mij gepaard (soms) met hyperventilatie achtige verschijnselen (druk op de borst). Het kan een opmerking zijn van iemand die de hele dag door je hoofd blijft spoken. Maar het kan bij mij ineens ook een paar dagen wegzijn, dan dient het leven zich gewoon aan. Toen het bij mij de overhand dreigde te nemen heb ik wel iemand ingeschakeld die me daarbij wellicht zou kunnen helpen. Dat gaf mij rust en het idee dat ik er iets mee deed... Want ik zat ook huilend de afscheids-traktatie van de creche te knippen en taart te eten op mijn dochters 2e verjaardag. Met die onzekerheid moeten we wel om leren te gaan hoe zwaar het ook is. En ik lees hieronder toch ook wat hoopvolle reacties! Dus daar klampen we ons aan vast!

Offline
Berichten: 77

Wat mooi omschreven! Herkenbaar ook. Ik heb heel veel beren op de weg gezien, maar besloten dat die allemaal in Artis thuis horen. Ik sta nog aan het begin van het proces, maar ben vol goede moed (maar misschien heb ik ook nog niet zoveel slecht nieuws gehad als sommigen van jullie, gelukkig). Ik heb nog een lange weg te gaan en wil me niet laten regeren door angst. Tuurlijk komt die af en toe weer om de hoek kijken, maar dan is het cntrl&alt&del en mijn gedachten op andere, leuke dingen zetten. Ook niet altijd gemakkelijk, maar wel mijn overlevingstactiek. Ik krijg steeds weer nieuwe uitdagingen, maar mijn uitspraak is 'We cross that bridge when we get there" en voor nu pluk ik deze prachtige dag smiley Ik hoop dat jouw DDA-tjes voor jou hanteerbaar zullen worden.

Offline
Berichten: 375

Wat een leuk verhaal. Zit hier met een grote glimlach op mijn gezicht.

Niet dat het leuk is ofzo, maar je hebt het zo leuk geschreven!

Ben je journalist of schrijfster? Anders heb je echt je roeping gemist hoor.

Offline
Berichten: 55

Wat fijn om jullie reacties te lezen. Ik voel me door jullie allemaal op verschillende manieren gesteund en geïnspireerd.
Die Angst, die zit me wel dwars maar krijgt me ook écht niet klein, dat weet ik diep in mijn hart wel. Maar het leven met bk is wel een stuk moeilijker dan zonder bk.
Wat Dees hierover schrijft, heeft me aan het denken gezet: "mijn strijd van nu gaat over het leven". De mijne ook, want hoe kan ik genieten van het leven en een zinvol leven leiden, als ik geremd word door angst?
Ellenk verwoordt heel mooi wat ik daarvoor moet doen: loslaten. En waarom dat niet zo moeilijk is als het lijkt, dank je wel Ellenk!
En wat Big Red schrijft: Leven met de dag, dat wil ik ook graag, maar dan tóch met een toekomstperspectief. Ik denk dat Big Red dat ook zo heeft bedoeld, dus niet alleen maar op de korte termijn genieten van het leven, maar ook bouwen aan een zinvol, inspirerend leven in de toekomst. Bijt dat elkaar? Ik denk het niet. Ik moet het alleen durven.
En Emja, dan komt jouw laatste opmerking als een warm bad. Want ik wil dolgraag mijn loopbaan een andere wending geven en als (freelance) redacteur/ tekstschrijver of misschien zelfs als journalist aan de slag gaan. Zou ik dat durven??????? En hoe pak ik dat aan? Ik ben er nog niet uit. ik zit ook nog midden in mijn behandelingen, dus ik vind het lastig om nu al actie te ondernemen in die richting. Maar ik kan er niet meer omheen dat daar mijn passie ligt. In die zin heeft deze ziekte mijn ogen geopend.

Dank jullie wel allemaal, ook degenen die ik nu niet genoemd heb.
Al jullie reacties zijn voor mij heel waardevol.
Isis

Offline
Berichten: 65

Lieve Isis, ik weet niet wat je nu voor werk doet of wat voor opleiding je hebt, maar volgens mij heb je het wel in je. Zoals Annie ook al schrijft weet jij een zwaar onderwerp toch met humor te brengen en dat is heel knap. Wat betreft de DAA's heb je volgens mij al genoeg adviezen gehad en vooruit kijken zoals jij nu doet - je carriereswitch- lijkt me ook een hele belangrijke. Durf te dromen en durf je dromen te verwezenlijken!

Offline
Berichten: 567

Lieve Isis,

Al die emoties zijn heftig hè. Iedereen gaat er ook weer anders mee om. Bij mij helpt het juist weer om de angst toe te laten. Als ik het toe durf te laten, is het even heel heel heftig en dan ebt het langzaam weer weg. 

Bij meditatielessen heb ik weleens geleerd dat je je binnenste kunt vergelijken met een pruttelende pan op het vuur. Als je dan de moed hebt om de deksel op te tillen, te kijken naar wat er is, kan de stoom ontsnappen en wordt het vanzelf weer wat rustiger.

Offline
Berichten: 35

Isis,

Wat een geWELdige vergelijking, want wie voelt zich niet genaaid door providers ;-))  DAA neem ik op in mijn repertoire, ook al heb ik ze zelf niet zo vaak.  Althans niet in die heftige vorm die jij beschrijft. Bij mij komt het als verdriet om wat ik misschien moet gaan missen. Dat je zo snel geraakt kunt worden...

Blijf lekker schrijven!!! Dit is hét moment om iets nieuws te beginnen. Ik merk nu, ruim anderhalf jaar na de chemo''s en ander lekkers, dat het leven weer zijn gewone gangetje terugkrijgt. Kanker is wel dagelijks in je bestaan, maar dat is tandenpoetsen ook. Het wordt 'gewoner', omdat het er ook gewoon elke dag is. Door die ziekte heb jij nu kijk op je talent gekregen. Dat kan het positieve zijn dat hieruit komt. Go for it!

Artikelen van Isis

Vaarwel
Kracht
Zingen
Surfen
Pannetje
Buikgevoel
Marmot
DoodsAngst
Tweederangs-Angst

Pagina's

Webloggers