Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4149

Een ander

zondag, 1 april 2007

Als je al 12 jaar ervaring hebt met kanker bij jezelf dan wen je daaraan. Het wordt min of meer gewoon. En je hebt vaak helemaal niet in de gaten wat het voor de mensen om je heen betekent. Tot één van de mensen om je heen het krijgt. Deze week kreeg mijn schoonvader het bericht dat hij nierkanker heeft. De nier werkt al niet meer en moet eruit. Maar eerst moeten ze natuurlijk kijken of er verder niks lelijks te vinden is. Vandaag waren we bij mijn schoonouders op bezoek. Het wachten op de verdere onderzoeken, pas over twee weken, is misschien nog wel gemener dan de uitslag zelf. Pas over drie weken horen ze of het met een operatie opgelost is of dat er helemaal niks meer op te lossen is. Of iets daar tussenin. Ik zag in hun gezichten de weerloosheid. Waarom moeten ze dit nu nog meemaken. Dit soort dingen zou oude mensen bespaard moeten blijven. Maar het is juist andersom: juist ouderen worden door allerlei kwalen getroffen. Het wachten is eigenlijk te veel voor ze. Ze slapen minder goed of niet en vragen zich af of ze hun 50-jarige huwelijk nog zullen halen, dit najaar. Ze zijn best moe en ook wel bang voor wat nog komen gaat. Je zou die artsen willen dwingen om morgen nog duidelijkheid te geven. Maar zo gaat het niet in Nederland. Balen.

Offline
Berichten: 4149

En nog steeds wachten we.
Donderdag. Dan komt de uitslag.
Het is echt volgens mij al 3 maanden geleden voor ie voor het eerst naar de dokter ging.
En nu dan eindelijk komt het weten er bijna aan.

En lopen er al weer onderzoeken bij een ander. Daar kom ik later nog op terug.

Het gaat wel goed met onszelf maar verder kon het beter. Dus.

Offline
Berichten: 4149

De uitslag was niet goed.
Ze kunnen niets voor hem doen.
:cry:

Offline
Berichten: 4149

Deze week was er een van gespannen afwachten.
Aan de zijlijn denken: vandaag krijgt-ie dit onderzoek, en morgen dat.
En vandaag gaat-ie gewoon werken want wat moet je anders.
Tot het vandaag 'the day' was.
De dag van de waarheid. De dag waarop alles in één keer duidelijk zou zijn.

Het werd geen mooi dag, want ja, onze goede vriend heeft longkanker en ja, het is voor 99% zeker dat er ook op andere plekken al uitzaaiingen zitten. En dus praten de artsen voor de zekerheid nog over een paar onderzoeken maar wordt er niet gesproken over opereren of beter worden. 1% Kans is een kleine kans maar ik laat het nog niet gaan. Nog niet.

Morgen gaan we volgens planning naar Brussel, een dagje cultuur met als kroon een concert van Cecilia Bartoli in de avond. Met zijn vieren. Liefhebbers van dezelfde muziek, lekker eten en architectuur.

Jaarlijks is dat een heerlijke dag van verbondenheid en genieten.

Morgen wordt het ook een mooie dag, maar heerlijk, dat is dan weer raar. Bij alles wat je samen doet geniet je, want nu kan het nog. Denk je : hoe vaak zullen we dit nog samen kunnen doen.

De pijn zit in mijn lijf en in mijn hoofd. Ik dacht altijd dit gewoon nog met onze wandelstok/rolstoel te doen, als we héél oud zijn. Tranen komen op. Wég moet die gedachte van: dat halen we niet, verdomme.

Ons uitje ontstond toen ik voor de 2e keer borstkanker had, toen dacht hij: dit is leuk voor Ellenk en zo was het ook. Zo leuk dat we het bleven doen en vrienden werden.

En dat wil ik ook, tot één van ons erbij neervalt, gaan we dit blijven doen. Genieten van de mooie dingen.

Offline
Berichten: 4149

2009 start in een tranendal.
Mijn oudste geweldigste, leukste, liefste, allerslimste, vriend vertelde net dat hij een forse hersentumor heeft.
*()(&)(+*&%&$^&(&)*)))_
Waarom toch?
:cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

Offline
Berichten: 4149

Vandaag eindelijk beter nieuws. De longkanker is niet uitgezaaid. De vlekken op de andere long bleken goedaardig vermoedelijk t.g.v. diverse klaplongen. Onze muziekvriend heeft nog een kans en start morgen met chemo om na 3 chemo's te kijken of al tot opereren wordt overgegaan.
Ik heb een rondedans gemaakt, neen wel 3 en dank Mika voor haar achtergrondinfo die hem stevigere schoenen gaf om voor de second opinion te gaan.

Offline
Berichten: 4149

Iedere ochtend, iedere dag, iedere avond, iedere nacht, denk ik eraan.
Dat 2 vrienden nu ernstig ziek zijn.
Bij oudste vriend en vriendin wil ik het liefst iedere dag even langs. Wéten en zien hoe het nu is, maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Ze zien me al aankomen :shock: .
Gisteren toen ik wél langsging zei oudste vriend dat hij het aan mijn mailtjes las, de bezorgdheid de paniek, en dat was onverwacht voor hem. Hij had verwacht, denk ik, dat ik net zo'n stabiele factor zou zijn als toen ik zelf ziek was. En dat moet ik natuurlijk ook voor ze zijn. Daar hebben ze tenminste wat aan.
De hele week was ik ziek. Steeds 's middags maar weer naar bed. Naar, zweverig, misselijk, de tranen steeds nét onder de oppervlakte. Ik kon gewoon niet meer. Tegelijkertijd de 50e verjaardag van mijn lief verder aan het voorbereiden. Die graag vrolijk wil zijn en wil vieren.

In mijn hoofd en mijn hart en mijn lijf botste het heel hard. Te hard.

Vanmiddag om half 5 op mijn werk zei ik het ineens tegen onze secretaresse, die goed kan luisteren.
Ik ben niet ziek, ik heb gewoon vette stress. Van de machteloosheid, de pijn, de angst om misschien te moeten verliezen, van het vrolijk moeten zijn, bang om mijn liefs feest te verpesten.

En toen eindelijk, eindelijk heb ik in plaats van zachtjes, in de auto heel hard zitten huilen. Dat het niet mag en dat het niet kan. Dat oudste vriend beter moet worden (wat waarschijnlijk niet kan) en dat ik veelste veel van hun houd. Dat het zo'n pijn doet. Dat ik daardoor weer minder tijd voor muziekvriend heb. Waarom is er maar zo weinig tijd voor zoveel dingen?

En ja, dat lucht op. De tranen zijn nog lang niet op. Het nare gevoel in mijn lijf is een stuk minder maar niet weg natuurlijk. Dus mag ik af en toe even heel hard huilen van mezelf en ga ik in het weekend mijn lief verwennen en 50 laten worden zoals hij dat wil.

Offline
Berichten: 4149

Langzaam, heel langzaam dwarrelen de slechte berichten neer.
Ze gaan heel langzaam een beetje bij me horen.
Het verdriet erover zit in mijn lijf en in mijn hoofd.
De chaos die ze veroorzaakten is weer wat tot orde gekomen.
De overweldiging komt soms ineens op de gekste momenten opzetten.
Maar de meeste tijd overwint de liefde.
De meeste tijd overwint het NU.
Want nu leven we nog, mijn vrienden en wij.
En kunnen we van elkaar genieten.
Er zijn.
Meeleven, meedenken, mailen, bezoeken, soep maken.

Alles is anders sinds ik hoorde van hun ziekte. Maar alles gaat wel door.
Ze laten ons toe. En dat is fijn.
Het komt niet zomaar goed.
Bij de één misschien wel. Bij de ander vrijwel zeker niet.
Het niet weten wat me eerst zo kwelde heb ik losgelaten.

NU is alles wat telt: NU.

Offline
Berichten: 4149

Een ander.

Mijn liefste vriend wordt morgen geopereerd. Het wordt heel spannend. Een lange lange dag tot wel 15 uur kan het duren. Het is een risicovolle operatie en natuurlijk laat ik het los. Ik weet dat hij in de beste handen is. Daarom denk ik niet teveel aan wat er kan gebeuren. Dat niet de hele tumor weggehaald kan worden is al bekend. Het gaat erom dat er zoveel mogelijk met zo weinig mogelijk schade wordt weggehaald.
Vrijdag weet ik meer.

Eind maart krijgt dan de man van mijn vriendin een rugoperatie. Wéér. Ik hoop zo dat het profijt oplevert want hij gaat bijna tenonder aan de pijn, ondank zeer zware en langdurige medicatie. Hij blijft een lief mens, altijd vol belangstelling, altijd hulp biedend, en dat vind ik zo bijzonder.

Onze geweldige muziekvriend wordt 28 april geopereerd. Ook heel spannend: kan de hele tumor verwijderd worden of niet? Zal hij herstellen? Waarom vind ik geen tijd. Al rennend, denk ik steeds, morgen ga ik even kletsen. Maar morgen is er dan al weer iets anders.

Amazones in heftige strijd deze dagen. Geen "overwinning", slechts uitstel. Ik ben van ze gaan houden.

En zo is het veel deze dagen. En daarbij dan ook nog druk druk druk. Te weinig tijd voor de zieke en de gezonde mensen om me heen. Irritant. En ik schaam me ook dat ik niet er kan zijn soms.
Het altijd maar weer moeten werken, net als bij iedereen moet er gewoon voor brood op de tafel gezorgd worden, eist soms zijn tol. En dan twijfel ik wel eens: is die tol niet te hoog?

Offline
Berichten: 4149

Vanavond goed nieuws.

De operatie is geslaagd. En 2 zeer belangrijke zenuwen zijn intact gebleven. Kwaliteit van leven is in zicht.

He he, wat een vreselijke opluchting.

Offline
Berichten: 4149

En gisteren kon ik toen ineens ook bij muziekvriend terecht. Net of de operatie van liefste vriend eerst voorbij moest zijn voor ik dit kon doen.

Zijn kale bol, de herinneringen die we nu ineens delen over hoe moe je kunt zijn na chemo.
De spanning die bij hem nu dichterbij komt: eerst opknappen, dan een zeer grote operatie en dan de uitslagen: wat wordt het ? erop of eronder?
Heeft hij alles gedaan voor het goede doel en heeft hij goede kansen of krijgt hij alsnog te horen dat hij het uiteindelijk niet zal redden?
Ook hij heeft dus nog een hele weg te gaan.
Maar het was fijn om even samen te zijn. Te kletsen, vragen te bedenken voor zijn artsen (kun je zomaar 3 ribben missen :shock: , zit er dan een gat of wat? ). Gewoon ook over de leuke dingen: zijn operatie die pas na een concert waar hij heel graag naar toe wil is gepland en dat soort zaken. Zijn pubers die redelijk relaxed thuis waren (en alletwee een halve meter gegroeid waren geloof ik :shock: )

Vandaag met puberT en halvegare een open dag op de universiteit bezocht en informatie over beta, alpha en gamma-studies tot ons genomen. Was erg leuk en gelukkig viel er ook wat af. Over 2 jaar hoeft hij pas te kiezen maar voor hem is het fijn nu al rond te kijken en wij vinden dat zelf gelukkig ook leuk. Tegenwoordig is het aantal studies waaruit je kunt kiezen verveelvoudigd en het is voor 'de jeugd' bepaald niet gemakkelijker geworden om daaruit het 'beste' te kiezen.
Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 4149

Zomaar, de afgelopen dagen, kwamen er goede nieuwsen.

Vandaag van muziekvriend met longkanker: geheel tegen de uitspraken van de eerste diagnose in, heeft hij gisteren te horen gekregen dat er niks zichtbaars meer zit en dat hij de best mogelijke prognose heeft :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: . Dit is werkelijk onvoorstelbaar goed nieuws als je bedenkt dat er in eerste instantie gezegd werd dat er geen kansen meer waren.

Ik ben er blij mee, en moet er gewoon nog aan wennen :shock: . Gek is dat toch en ook wel stom. Het kost me moeite om ineens onvoorwaardelijk blij te zijn. Kanker is een sluipmoordenaar en kan altijd terugkomen om één van ons te halen. Dat is een gegeven. Maar voor nu is alles goed. Vriend is beter en heeft zich voorgenomen om dat op alle mogelijk manieren te gaan vieren en het leven te gaan genieten. Dat gaat hem zéker lukken :wink:

Beste vriend heeft vorige week ook goed nieuws gehad. De operatie om zijn hersenstam vrij te maken van de tumor is zo goed als maar kon gelukt :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: . Zijn arts sprak over een hele kudde engelen op zijn schouder. Dat wil niet zeggen dat alles weg is en ook bestraling komt nog aan bod maar hij is er met relatief weinig schade doorheen gekomen. Er is veel meer weggehaald dan verwacht en zomaar is zijn prognose nu veranderd in een lange termijn prognose, langer, veel langer dan we durfden te hopen en met een levenskwaliteit die ook veel beter/hoger is dan verwacht. Hij maakt het goed en maakt allerlei plannen voor een gigantisch feest volgend jaar. We verheugen ons er nu al op :lol:

Dat ik zo moe ben van het (te) harde werken, neemt me een deel van mijn blijheid af. Daarom heb ik vandaag met hulp van een bijzonder lief mens kunnen regelen dat ik vrij ben de komende dagen. En nu nog zorgen dat deze dagen niet wéér vollopen met wat moet, maar dat er veel [i]niks[/i] is. Met tijd om te slapen en tijd om alsnog echt blij te zijn met alles wat goed is.

Offline
Berichten: 4149

Daar lig je dan.

Een kamer van 3 bij 4,5.
Licht, dat wel.
Uitzicht via een hoekraam naar de blauwe lucht.
Want liggend in bed zie je op de eerste verdieping niet veel meer dan dat.
Je radio buiten handbereik op 4.
Geen laptop, geen zin in ook.
Wat lezen, maar alleen heel lichte literatuur.

Te wachten?

Niet alles hoeft gezegd.
Maar leuk is het niet.
Dat is wel duidelijk.

Te wachten.
Tot het over is.

Wist je maar hoe lang nog.

Verpleeghuis eindhuis.

Niet eens meer thuis geweest.

Geen onderzoeken meer.
Geen idee hoe je ervoor staat.

Verbaasd verdriet in je ogen.
Is dit het écht?

Je kamer niet uit.
Want alleen maar 80plussers en de geur van urine.
Geen opwekkende omgeving.
Alleen die ene kamer, die paar m2.

Dit is het dan.

Hoe lang nog?

Offline
Berichten: 4149

Wat doe je als je hart pijn doet?
Van zorg, van willen veranderen wat niet te veranderen is?
Wat doe je als alle vezels in je lichaam zich verzetten tegen wat onverzetbaar is?
Wat doe je als niets helpt tegen het verdriet?

Als geen 'doen', geen 'helpen', geen 'handelen' je verdriet tegen kan houden?

Offline
Berichten: 4149

Omdat de tumor van beste vriend ineens weer hard ging groeien moest er met spoed geopereerd worden.

Dat kon alleen het beste heel ver weg in Seattle.

Vorige week was het zover.....

De eerste operatie duurde 10 uur en was heel zwaar. Daarna werd hij slapende gehouden voor de volgende geplande operatie om ook tussen de nekwervels heel veel weg te halen en ook de gegroeide verbinding tussen zijn nek, door zijn schedelbodem heen te verwijderen.

Maar helaas bleek er nog een andere operatie nodig. In verband met grotere en nieuwe doorgroei aan de andere kant.

Al met al had hij vorige week 3 hele grote operaties in 4 dagen. Wij allen maar vooral hijzelf, zijn vrouw en kinderen moesten diep gaan om alles te doorstaan. Het waren opnieuw operaties met veel en grote risico's...

:lol: :shock: :lol: :shock: :lol: Morgen zitten ze in het vliegtuig naar huis :lol: :shock: :lol: :shock: :lol:
Een verblijf van zéker 4 weken was vooraf gezegd, áls alles heel goed zou gaan.

En alles is goed gegaan. Zijn herstel is spectaculair en nog nooit vertoond.
Hij kan nog steeds praten en slikken en heeft de verpleegsters daar al les gegeven :wink: .

"Hij is bijzonder, maar zó bijzonder sms-te zijn vrouw, dat wist ík zelfs niet."

De volgende ronde is een forse langdurige bestraling in Boston, binnen 3 maanden, vanaf nu. Maar beste vriend is er nog steeds, kan nog steeds bijna alles en zijn perspectieven zijn weer gigantisch verbeterd.

En dus danken we onze lieve heer op onze blote knieën dat het ook deze keer weer zo ongelooflijk goed is uitgepakt.

Offline
Berichten: 4149

Vandaag mocht ik de hele dag werken :? .
Ik bemande een stand met info over een nieuwbouwplan. Het regende van 9 tot 4 :wink: maar met 'collega's' van mijn opdrachtgever maakten we er een gezellige dag van. De mensen waren het binnen zitten beu en kwam toch de 'mért' over gelopen.
In mijn hoofd zaten de berichten van een Amazone die zich hier maar kort heeft gemeld, op zoek naar alternatieve behandelingen. Het heeft haar niet mogen baten. Inmiddels gaan de uitzaaiingen hard, te hard. Het is een bijzondere vrouw, krachtig maar ook zo krachtig dat ze haar eigen angsten durft te tonen. Een Amazone die haar kostbaarste goed, haar leven, gaat verliezen...
Vandaag kwam ik ook een letterlijk 'oude' klant tegen. Ze woonden nu al weer enkele jaren 'in het dorp', ipv in het buitengebied, vlakbij waar wij met onze kraam stonden. Hij was er met zijn vrouw en zag er niet goed uit. Hij was kaal en niet op de gewone manier.
'Ik heb hetzelfde als jij gehad', zei hij. Een borstamputatie, okselkliertoilet en 3 tac-kuren later, was hij aan het eind van zijn latijn. De kuren pakten zo hard aan dat hij het niet langer trok. Ze gaan nu waarschijnlijk ermee stoppen en hij zocht bevestiging. Ik heb gezegd dat in goed overleg met de artsen dat best een goede mogelijkheid kon zijn.
'Jouw vader is eraan overleden toch?", vroeg hij me nog.
Maar neen, mijn vader had wel borstkanker maar is overleden aan een longembolie (vermoedelijk). Dus ik kon hem toch een beetje geruststellen. Het is altijd fijn om te horen over mensen die hersteld zijn, als je er net zelf middenin zit...
Ik merk dat ik tegenstelling tot vroeger veel lichamelijker ben geworden. Aaide hem over zijn bol, hield zijn arm vast, wenste hun samen sterkte en een goed herstel.

Of het nou jong is of oud, het is gewoon helemaal niks. Kanker, en alles wat dat met zich meebrengt, hakt er vreselijk in bij wie het aangaat. Ik zou iedereen wel willen troosten, begeleiden bij al die moeilijke stappen. Maar dat gaat natuurlijk niet. Dus probeer ik binnen mijn beperkte mogelijkheden zo lief mogelijk te zijn.

Offline
Berichten: 4149

Vandaag was het afscheid van Jeannette.

Uit alles bleek dat zij de regie in handen had gehad.
Het was Jeannettes laatste voorstelling :lol:
Ze moet zéker met een stralende glimlach hebben toegekeken.

Gedragen door muziek van popkoor Transparant was de mis een prachtige afwisseling van muziek, mooie gedichten, lezingen, uit spreuken over de goede vrouw, een pastoor die prachtig verwoordde hoe Jeannette geleefd heeft, en als laatste een brief die Jeannette zelf geschreven had voor iedereen die daar was, voorgelezen door haar partner.

Het was een zeer indrukwekkende mis, mooi, warm, stralend.
Veel tranen, een bomvolle kerk, maar wat een prachtig afscheid.

Naar de begraafplaats via een ereboog van koorleden met witte rozen, haar lievelingsbloemen, blauwe vlinders en het oplaten van blauwe en zwarte ballonnen tegen een grijze lucht.

Toen de pastoor op de begraafplaats klaar was met bidden en er een minuut stilte was begon precies na zijn laatste woord de zon, op deze grijze dag, heel fel op haar kist te schijnen. Alsof God haar zelf kwam ophalen.

Warme woorden later bij de koffietafel, maar nu van mens tot mens, één op één begroetten en steunden haar familie en vrienden elkaar.

Het had niet zo mogen gaan, maar nu het toch moest was dit wel de mooiste manier om te gaan.

Dag Jeannette, tot ooit...

Offline
Berichten: 4149

[b][size=25]Snetje[/size][/b]

 

Jeannette was precies een week jonger dan ik. We groeiden in hetzelfde dorp op. Ooit werkten onze vaders samen als directeuren van dezelfde fabriek. We kwamen elkaar weer tegen bij hetzelfde popkoor en daar was ze gelukkig. Ze vond de liefde van haar leven en ondanks alle stormen straalde het geluk van haar af. Ze kreeg borstkanker met een akelige prognose omdat al haar lymfeklieren aangetast waren. De chemo was voor haar beslist geen pretje maar triple negatief waren er weinig andere behandelmethoden. Toen ze twee jaar later te horen kreeg dat de kanker terug was, uitgezaaid, was dat toch een grote klap, ook al had ze er stiekem serieus rekening meegehouden. Met zo'n prognose wéét je dat de risico's groot zijn. Haar afkeer om de laatste periode van haar leven te laten vergallen door chemobijwerkingen was groot en uiteindelijk koos ze voor een alternatief traject met het doel zich zo lang mogelijk goed te blijven voelen. En zo is het gelopen. Met haar grote liefde aan haar zijde, haar ouders en familie is zij haar weg gegaan en gisterenavond is zij uiteindelijk ingeslapen. Tot bijna het laatst toe is ze blijven stralen, als Jeannette je aankeek dan wist je dat de wereld ook zacht kan zijn en liefdevol. Lieve Jeannette, ergens anders straal je nu en je zei "ik ben er klaar voor". Voor jouw geliefden zal dat heel anders zijn, zij moeten je nu missen en dat zal nog helemaal niet meevallen. Ik hoop dat jij ze van ver nog kunt blijven begeleiden, dat je warmte ook van daaruit naar hen toekomt. Je zult nooit worden vergeten.

Offline
Berichten: 4149

[size=25][b]Anma[/b][/size]

 

Lieve Anma, Op zangles kreeg ik gisteren een nieuwe 'arieta' van Scarlatti: O cessate di piagarmi o lasciatemi morir O no longer seek to pain me or give o(v)er and let me die Het is vast als liefdeslied bedoeld maar iedere keer als ik het studeer dan moet ik zo aan jou denken. Cecilia Bartoli van wie ik een grote fan ben blijkt hem ook te zingen: [url=http://www.youtube.com/watch?v=D_2Ub9Ikfx0&feature=related]:arrow:[/url] Als het straks mooi wordt zal ik dit lied voor altijd voor jou zingen Anma. Met grote dank voor wat je me geleerd hebt. Jouw besluit dat het genoeg was zal ik nooit vergeten.

Offline
Berichten: 4149

[size=25][b]Kort lontje[/b][/size]

 

Al dagen of eigenlijk al weken is mijn lontje veel te kort. Al die kleine ergernissen die ik vaak gewoon van me afschud daar word ik nu ongehoord boos om. Ik slaap veel te weinig omdat ik 's nachts dingen probeer op te lossen die overdag al niet lukken dus tja.... dom dom dom. En hoe dat nou komt? Ik weet niet goed. Ik hoorde dat je van lijnen sjaggo wordt, nou dat kan ik me bijvoorbeeld heel goed voorstellen :? . Nog een paar kilo te gaan. Maar ook komt muziekvriend de laatste tijd zo vaak voorbij in mijn hoofd. Gewoonlijk hadden we nu al voorpret voor gezamenlijke concerten. Met Snetje, die hier bij de Amazones even was, gaat het helemaal niet goed en ook onze bijzondere Anma gaat één dezer dagen afscheid nemen van het aardse leven. En mijn hart is áltijd bij enkele Amazones die hun eigen zo onzekere weg gaan, waarvan het einde bekend is :cry: . Dat beste vriend ver weg in Boston overmorgen start met bestralingen doet er ook al geen goed aan. Of is het het uitermate sombere weer? Ook vandaag kwam de zon nauwelijks door hier en moesten alle lampen aan. De lucht was lichtgrijs tot zwart, bijna de hele dag. Of misschien de uitermate hoge werkdruk die nu al wel heel erg lang achter elkaar maar door en doorgaat? Ach weet je? Ik weet het eigenlijk best. Het is gewoon een beetje van alles. Van alles te veel, te ziek, te druk, te somber. En als er dan dichtbij nare dingen gebeuren, bovenop al het bovenstaande, waarin ik me zo machteloos voel, verontwaardigd over zoveel onrechtvaardigheid dan voel ik een oude woede bovenkomen. Onrecht maakt me ... te boos. Nog iets meer dan twee maanden en dan gaan we op reis. Ik hoop toch dat ik voor die tijd weer iets meer rust gevonden heb....

Offline
Berichten: 4149

[size=25][b]unheimisch[/b][/size]

 

Sommige dagen, dan lijkt het wel of iedereen uitzaaiingen krijgt. Zo'n dag als gisteren waar twee Amazones weer hier 'thuis' komen met nare berichten hakt erin. Daardoor zou je bijna het beeld krijgen dat uiteindelijk toch iedereen door de kanker ingehaald wordt. MAAR DAT ÍS NIET ZO! Veel meer dan de helft van jonge vrouwen met borstkanker geneest uiteindelijk voorgoed. Bij hen komt de borstkanker niet meer terug en weet je, uiteindelijk zwaaien wij ze dan hier uit en we zien ze nooit meer terug. Want het gaat goed met hen. Ze leven hun leven, al dan niet met beperkingen, maar ze leven! Ze feesten, genieten van werk en gezin en langzaamaan lijkt de periode met borstkanker op de achtergrond te verdwijnen. Juist de vrouwen met uitzaaiingen komen terug, vinden hier troost [troost] en herkenning bij elkaar want oh, wat heb je dat nodig als je zo'n mokerslag krijgt. Maar, jonge vrouwen met borstkanker, duik je behandelingen in met het doel dat jij het gaat redden. Dat jij gaat overleven! want verreweg de meesten van ons worden 'gewoon' oud. We helpen je met informatie, troost, medeleven, om door je behandelingen heen te komen, en ook helpen we je door het zwarte gat heen wat vaak na de behandelingen opduikt, maar we laten je daarna ook weer los: zodat je verder kunt met jouw leven. Go go go.

Offline
Berichten: 4149

[size=25][b]"Alles kump good"[/b][/size] was het motto van Peter, muziekvriend.

 

Zoals je ziet kwam hij uit Venlo. Tot hij dat motto moest bijstellen in de afgelopen tijd tot: "bijna alles komt goed." Nog belangrijker was hoe hij leefde: "Stel neet oet tot morge" Hij was geen standaard mens. Als niemand anders die ik ken, kon hij anderen in hun waarde laten, soms met een grap, maar bij hem mocht je zijn wie je was. En in onze vriendschap groeide ook zijn waardering dat hij bij ons kon zijn wie hij was. Vandaag hebben we afscheid van hem genomen in Venlo, terug naar zijn roots waar zijn nog veel te jonge kinderen en familie een werkelijk prachtige begrafenis hadden geregeld met een pastoor van de oude stempel en dat is tegenwoordig goed, want daar mag je mens bij zijn. Met alle muziek, een passie die we deelden, ging het muurtje toch om, en kwam het verdriet opnieuw door. Mijn lief zat in het buitenland en zo was het wel een eenzame dag maar het was goed om erbij te zijn. Stel niet uit tot morgen, Peter ving mij op wonderbaarlijke wijze op toen ik 6,5 jaar geleden weer ziek werd. Altijd vroeg hij hoe het ermee ging en hij snapte vaak niet goed dat ik zo vrolijk was. Ik vertelde dan dat het echt zonde van mijn tijd was om verdrietig te zijn, terwijl ik misschien wel niet meer veel tijd had. Hij bedacht een plannetje voor na mijn herstel en zo begon er na een hele tijd, elkaar al hartstikke leuk vinden, een warme vriendschap waarin we vooral de muziek deelden. Bij alle leuke plannen die ik bedacht na mijn herstel riep Peter als eerste "doen!!!" en dat was heerlijk om te horen en ik dééd het ook, dat niet meer uitstellen. Toen ik dan toch op zangles ging was Peter het meest nieuwsgierig naar hoe dat verliep :lol: . Toen Peter eind 2008 ziek werd, draaiden de rollen zich om en hebben wij, dan weer dichtbij, dan weer op iets meer afstand geprobeerd zijn weg te verlichten en hem te dragen waar kon. Nu is het voorbij. Niet vergeten maar voorbij, zijn leven. Al schrijvende hier, belt mijn lief dat hij het toch nog redt om vanavond weer thuis te zijn, en gaan de sluizen opnieuw open, maar voel ik me verwarmd. Vanavond komt Irene (amazone uit Portugal) bij ons, voor de hollandse kachel, een glas wijn met ons drinken en warmen we ons aan een nieuw ontstane vriendschap. Het leven is mooi, ook al is het soms heel verdrietig. Verdriet ontstaat omdat er liefde is, die soms verloren gaat, en daarom is verdriet niet erg. Peter, je bent voor altijd in ons hart. Het is goed zo.

Offline
Berichten: 4149

[size=25][b]Een foute week[/b][/size]

 

begon vorige week zaterdag, sudderde op mijn 1e werkdag door, de hele week af en aan gedoe, geen topweek, ook wel leuke dingen, met mijn zus naar een concert van Dee Dee Bridgewater [size=9](twee avonden op rij :wink: want de eerste avond waren we er wel maar had ik niet goed op de kaartjes gekeken :roll: , zo hadden we 2 gezellige avonden en zijn weer bijgekletst),[/size] maar ook zorgen bij haar om haar gezondheid, en al met al geen "oh, wat ben ik uitgerust na de vakantie, ik kan er weer tegen aan-gevoel". Met vrijdag onenigheid en een naar gevoel omdat ik mijn grenzen niet tijdig aan had gegeven, maar zei ik thuis na een drukke week, "deze week is bijna voorbij".... En ik zonk doodmoe neer op de bank om meteen weer op te veren: telefoon. Met slecht nieuws, dus direct op pad naar muziekvriend die na onderzoeken tóch weer ziek blijkt te zijn. En deze keer komt het niet meer goed. Op de fiets in tranen maar bij vriend aangekomen komt dan toch weer die muur en kan ik mijn verdriet niet laten zien. Wat is dat toch? En is dat juist fijn voor hem of belemmert het hem ook in het tonen van zijn verdriet?

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers