Amazone
Lid geworden op: 25/02/2013 - 12:09
Offline
Berichten: 867

Een fijn apparaat?

vrijdag, 26 april 2013

Sproeten op een melkwitte huid. Dat vond iedereen schattig toen ik 8 was, maar op mijn 18de was dat natuurlijk niet het imago waar ik voor ging. Dus kocht ik voor 100 gulden een zonnebankkuur bij de dorpskapper. Een paar keer per week groette ik de grijze dames die hun permanentjes kregen in de kapsalon, en ging ik in een kamertje achteraf lekker loom onder de warme lampen van de zonnebank liggen, die met hun uv-stralen ervoor zorgden dat ik me in badpak durfde te vertonen. Wat een fijn apparaat. 

Nu, 20 jaar later, vind ik mezelf weer liggend op een bank, waarbij stralen helpen m'n doel te bereiken. Loom is niet het woord dat ik zou gebruiken om mijn toestand te omschrijven. Ik lig er met de spreekwoordelijke samengeknepen billen. Het is vandaag de tweede keer dat ik bestraling krijg, nadat er bij mij borstkanker is geconstateerd en ik een borstbesparende operatie heb gekregen. Het enorme apparaat, dat mij doet denken aan een levensgrote microscoop, maakt wederom indruk. De witte lampen in de grote ruimte doen koud aan. En de temperatuur is voor de medewerkers met witte jassen wellicht aangenaam, maar voor mij met mijn 'ontblote bovenlichaam' toch wat fris. Het helpt ook niet dat een van de medewerkers heeft uitgelegd dat het 'uit den boze' is om te bewegen, omdat je anders straling krijgt in verkeerde gebieden. Krampachtig houd ik mijn houding vast.

Ik vergeet bijna adem te halen. Ik verman mij en het lukt me om over te schakelen op een buikademhaling. Ik zie mijn blote buik via het glazen plaatje van het apparaat boven mij geforceerd omhoog en omlaag gaan. Op dat moment wordt het bandje gestart: 'We gaan beginnen, inademen, uitademen, inademen, uitademen, diep inademen, adem vasthouden... en weer doorademen'. Deze oefening zorgt ervoor dat het lucht in mijn longen ervoor zorgt dat mijn hart niet geraakt wordt tijdens de bestraling. Nadat we de oefening vijf keer herhaald hebben zijn we klaar en mag ik het gebouw alweer verlaten. Dit ging een stuk sneller dan gisteren.

Terwijl ik naar buiten loop en gedag zeg tegen een ouder stel in de wachtkamer, besef ik het. Het is niet terecht dat ik dit indrukwekkende apparaat met zoveel angst en wantrouwen bejegen. Dat gevoel was toepasselijker geweest voor de zonnebank in mijn jeugd die kankerverwekkender was dan ik besefte. Het bestralingsapparaat is er om mij te helpen. Het is er om kankercellen stuk te maken, zodat ik het lange leven kan gaan leven dat ik voor ogen heb.

Ik neem me daarom voor: morgen ga ik er met meer vertrouwen liggen. Dan ga ik ervoor zorgen dat die bilspieren ontspannen. 

Offline
Berichten: 867

p.s. voor de oplettende lezer: deze blog heb ik inderdaad vorige week al geschreven, ik ben nu een aantal bestralingen verder. 

Offline
Berichten: 0

Weer mooi geschreven lucky! Ik vind dat je super doet! Vandaag de laatste voor deze week en dan hoop ik dat je kan genieten van een fijn weekend! 

Gr. Jacqm 

Offline
Berichten: 542

En, heb je de bilspieren kunnen ontspannen? ;-)
Het is voor mij alweer bijna acht jaar geleden, maar die 'levensgrote microscoop' herinner ik me nog goed. Succes met de bestralingen die nog volgen.

Offline
Berichten: 8

Wat mooi geschreven! Voor mij de volgende stap, dat "mooie apparaat" zal er dan ook zo tegenaan kijken als het mijn beurt is!

 

Geniet van je weekend, je doet het super goed!

 

X Bianca

Offline
Berichten: 2277

Ik heb nooit bestralingen gehad maar jij schrijft het zo `pakkend` op dat ik me er een goede voorstelling van kan maken wat je gevoel is als je daar ligt.

Succes met de bestralingen die nog gaan komen!

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Beeldend hoe jij je apparaat ervaringen beschrijft. Leuk om te lezen.

Zonnebank, ik heb er altijd weerstand tegen gehad, dus nooit onder gelegen. Een bestalingsapparaat, ik heb, hoe ik mijn bestraling beleefde, in een gedicht verwerkt. Je kunt het via mijn startverhaal vinden op de link naar mijn verwerkingskunst. ( als je die link aanklikt kom je op mijn verwerkingskunst pagina. Daar staat onderaan de pagina een link naar het gedicht).

Maar ik begrijp zo goed dat je mening over de apparaten nu aan het veranderen is. Je kunt nu maar beter voor ' genezende stralen ' gaan dan voor bruinende gevaarlijke stralen. Het gewone zonnetje is zoveel lekkerder.
Op naar de volgende, hou de moed erin.

Offline
Berichten: 867

Ik betrap mezelf nog regelmatig op samengeknepen billen onder het apparaat :). Maar het lukt me gelukkig ook regelmatig om ze daarna te ontspannen. En ja, ik ben BLIJ dat het weekend is. Ben er deze week wel moe van, maar weet niet of het de bijwerking is van de behandeling, of de paniekaanval op woendag en de rondleiding op oncologie op donderdag.

Nog 12x! Bijna op de helft.

@Annie: het was even zoeken maar heb je gedicht gevonden. Mooi! Knap met hoeveel vertrouwen in het apparaat en de mensen je er ligt. 

Onderwerp gesloten

Artikelen van Lucky74 moderator

Webloggers