Lid geworden op: 23/11/2005 - 12:08
Offline
Berichten: 586

Een leven lang

donderdag, 8 september 2011

 Ik heb al een behoorlijke tijd last van het gebied rondom m'n protheses. Vorige week was m'n grens bereikt. M'n grens van pijn, bewegingsbeperking en ongemakken. Dat er iets met m'n protheses is, is één van m'n grootste angsten qua fysieke dingen. En een telefoontje naar de plastisch chirurg was dan ook snel gepleegd. En ging 'als vanouds'. Natuurlijk mocht ik langskomen, ze had zelfs a.s. dinsdag al een plekje (eergisteren). Dat is uniek, want haar spreekuren zitten vaak overvol dus die kans heb ik gepakt. Het was raar om daar weer te zijn. Hoe vaak heb ik daar toch niet gezeten? Ontelbaar vaak. Het spreekuur loopt uit en ik zie verpleegkundigen rondlopen met die grote spuiten waar ze expanders mee vullen. Oja... Die spuiten. Die er zó eng uitzien, maar die niets voorstellen. Althans, dat vond ik.

Ze hoort me aan. De brief over het Cowden verhaal heb ik voor de zekerheid meegenomen. Ze leest 'm en schudt d'r hoofd. "Als je het zo allemaal achter elkaar leest, is het wel héél veel", zegt ze. En dan gaan we kijken. Waar ik bang voor was, dat is niet zo. Er is niets met de protheses zelf. EIgenlijk zijn er drie dingen aan de hand. Ten eerste: de pijn rechts aan de zijkant is bestralingsschade. En dat kan, dat dat een poosje weggeweest is en nu tóch weer terugkomt, antwoordt ze op m'n vraag. Maar daar is níets aan te doen. Zúcht... Het voelt alsof de hele zijkant bont en blauw is. Anders dan de zenuwpijn van toen (of in ieder geval deels), maar zeer indringend ook soms. De huid is daar dun en er vlak onder zitten m'n ribben al. Niet fijn.

Dan is er het verhaal van de 'kussentjes' bij mijn oksels. Ik dacht dat het vocht was. Niet dus. Dat is lichaamseigen, maar ziet er zo uit als dat het eruit ziet, omdat die protheses er nu zitten en met name rechts (aan de bestraalde kant), is de 'verhouding' qua lichaamsvet dus anders geworden. Omdat de huid nogal dun is, drukt de rand van de prothese daar tegenaan en daardoor heb ik vaker een drukkend pijnlijk gevoel. Okay. Nog een keer "zucht". Het zóu evt opgelost kunnen worden met lipofilling. Halen we wat weg van de 'kussentjes' en spuiten we dat aan de bovenkant van de prothese in... Zegt ze. Maar ze haast zich om eraan toe te voegen dat dat wel weer een operatie is, onder volledige narcose. Mét risico's. "Denk daar maar even over na", en dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Dat ga ik zéker doen. Weegt dat op tegen de pijn van nu? Kan k nog niet overzien...

En dan de bewegingsbeperking die er sinds een paar maanden is rechts. Met name omhoog, is een punt. We gaan fysio proberen. Ik vertel 'r dat we dat al een keer 'geintegreerd' hebben in andere 'fysiobehandelingen' en dat het jammer is dat we nu wéér eraan moeten beginnen. Eigenlijk vind ik dat namelijk jammer. Het zou zo fijn zijn om die confrontaties niet zo vaak meer aan te hoeven gaan. "Ja", zegt ze dan, "sommige vrouwen hebben hun leven lang fysiotherapie". En dat geloof ik graag. Een leven lang. Fysio. Een leven lang last van de bestralingen. Ook dat heb ik al eerder gehoord en blijkt nu waarschijnlijk toch ook zo te zijn. Een leven lang draag je het met je mee. Allemaal in meer of mindere mate. Omdat het nou eenmaal bij je hoort nadat het je overkomen is. Omdat je er nog iedere dag pijn van hebt. Omdat je er nog iedere dag aan herinnerd wordt als je in de spiegel kijkt. Omdat je nog jaren lang hormoontabletten moet slikken. Er kunnen allemaal redenen zijn. Een leven lang. Ik dácht dat ik van de bestralingsschade af was. Ik dacht dat ik geluk had, toen na twee jaar de pijn in m'n ribben ging verminderen. Maar de werkelijkheid ligt anders. Bestralingsellende en f ysio. Misschien wel een leven lang. Wie zal het nu zeggen?

Toch voel ik me ook wel opgelucht. Ik hou van duidelijkheid. En zij is duidelijk, begripvol en zeer kundig. Er is nu een plan voor een deel van deze klachten. Dan kan ik in ieder geval iets dóen. Blij dat ik gegaan ben.

Offline
Berichten: 1446

Natas, ik lees nog wel mee, maar reageer niet zo vaak. Wil even laten weten dat ik wel aan je denk, het is toch echt niet niks wat jij allemaal meemaakt. En dan dit er ook nog weer bij, wellicht een leven lang. Moeilijk.....

Sterkte!

Offline
Berichten: 916

Pfffff, zucht................

Verder dan dat kom ik niet. Zucht..............

Oh ja, en een dikke knuffel natuurlijk

Offline
Berichten: 4255

Hoihoi,

Een beetje erbij, een beetje eraf: was het maar zó gemakkelijk!

Tijd voor een time out en rustig weer laten bezinken.... tja.

Dat weet je al lang hoe dat moet, maar hoe je dan verder moet leven.... dát dát is zo ingewikkeld als je iedere week een andere blauwdruk krijgt.

Anoniem
afbeelding van Anoniem

Fijn dat er zo goed naar je is geluisterd en dat ze er na heeft gekeken. Geruststelling is ook heel belangrijk. Ik kan me voorstellen dat er een wereld van rare dingen door je hoofd zijn gegaanyy. Vooral gezien je achtergrond. Soms lijkt het alsof er nooit een eind aan komt. Even pas op de plaats en weer door. Wat moet je anders, maar wat valt dat soms tegen.

Sterkte!

afbeelding van Monica
Berichten: 34

Oeps, anonierm was ik. Vergeten in te loggen.

afbeelding van Kellly
Berichten: 1418

"Een leven lang draag je het met je mee. Allemaal in meer of mindere mate. Omdat het nou eenmaal bij je hoort nadat het je overkomen is. Omdat je er nog iedere dag pijn van hebt. Omdat je er nog iedere dag aan herinnerd wordt als je in de spiegel kijkt. "

Ik krijg tranen in mn ogen als ik dit lees...zo waar...

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Ik krijg net als Kelly tranen in mijn ogen... het is inderdaad zo waar

Dikke kus voor je, ik hoop dat de fysio je gaat helpen en dat jij er met een beperkt aantal behandelingen van af bent of ten minste dan toch heel lang van af bent. Je hebt al genoeg op dat bord van jou liggen zeg...

Ga ik nou nog ff lekker over mezelf 'klagen' in mijn verhaal xxx

afbeelding van sjakkie
Berichten: 872

Niet schuldig voelen hoor... helemaal nergens voor nodig! Einde zware werkweek en dus meer last = emotioneel flexibel en dan krijg je de volschiet momenten al gauw ;P xxx

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4231

Tas, ik dacht, wat ga ik nou schrijven? Ik weet het echt niet meer. Ik vind het zo K allemaal...... (maar wat moet jij daarmee?)

Take care !!!

Offline
Berichten: 586

@Dees: je bent niet de enige. En dat geeft niet :) Want nu schrijf je ook wat en dat doet me goed. Echt. En je hebt gelijk. Het is zwaar Kwalitatief Uitermate Teleurstellend (zoals we hier thuis wel eens zeggen). Niet m'n hoofddoel om het op te schrijven om dat te laten zien, maar dat is wel ook waar. De belangrijkste reden om te schrijven was vooral omdat er misschien anderen zijn die hier ook last van hebben en zitten met hetzelfde (is het de prothese of niet) en dat hóeft dus niet zo te zijn... En natuurlijk voor m'n geschiedenisboekje wat ik met m'n weblogs maak ;) Maar ja, het is ook te gek voor woorden... Ik realiseer me dat zelf ook meer en meer...

Offline
Berichten: 149

Een leven lang last. En als je dat dan ook nog eens grootsch en meeslepend mocht leven. Helaas, je lichaam steekt er enorme stokjes voor. En eigenlijk maakt het niet eens uit of het nu van operaties, aangeboren aandoeningen of ontwerpfoutjes komt.. ALTIJD herinnerd worden aan het zwakke vlees is gewoon k.tje p..l andijve.

Ik voel zo met je mee mbt de nodige bezoekjes aan therapeuten omdat het anders niet leefbaar is. Teveel verhelpbare pijn ( door wekelijkse massage van het gebied, want een weekje niet en de boel zit weer net zo vast als twee weken eerder ) maakt wel dat ik vaak bij een behandelaar zit waarbij er niks wordt opgelost alleen maar dat er "onderhoud " wordt gepleegd.

Was er maar een wondermiddel.

liefs

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Een voorzichtige maar niet minder dikke knuffel.

Een leven lang betalen voor het feit dat je nog mag leven.

Zwaar.

Suc6 met de fysio en met het denken maar ik heb zo'n idee dat denken en zeker de beslissing nog even worden uitgesteld tot er eigenlijk niet echt een keuze meer is ;-)

Virtuele knuffel!!!

Offline
Berichten: 8

Hallo Natas,

Ik ben blij met je verhaal over de bestralingsschade, ik heb zelf ook het gevoel dat de linkerzijkant van mijn borst en zelfs de linkerkant van mijn rug bont en blauw is. Je gaat je dan toch weer zorgen maken, hoewel ik ook iets had van dat kan geen tumor zijn, dat voelt toch niet zo. Nu ik jou verhaal lees denk ik ineens natuurlijk dat moet het zijn bestralingsschade. Bedankt voor je verhaal en sterkte!

groeten 

Mindy

Offline
Berichten: 586

@Mindy: fijn dat je dat schrijft. Het is precies de reden dat ik graag m'n ervaringen opschrijf, naast dat het voor mezelf fijn is. Ik ben blij dat je er wat aan had. Liefs x

Artikelen van Natas

Een leven lang
Zwarte vrijdag
Steeds verder
Normaal
Puzzelen
Survival stand
Assertief
Zo kan het ook

Pagina's

Webloggers