Lid geworden op: 23/11/2005 - 12:08
Offline
Berichten: 586

Emoties, spiritualiteit en aanverwante zaken

maandag, 29 oktober 2007

[b]Achtbaan [/b] 'k Zit nog steeds in de 'achtbaan'. Iedere dag gebeurt er wel weer iets. Met mij, om me heen. Dat doet iets met m'n emoties. Uiteraard. Bij wie niet. Maar bij jezelf valt dat uiteraard het meeste op ;). Vorige week woensdag mocht ik, behalve naar de chirurg, ook naar de psycholoog. Fijn. Echt fijn. In 1e instantie wou ze nog niet zoveel met m'n emoties doen. Haar ervaring was dat het vaak beter was om dat ná een operatie te doen. Maar toen ik haar zei 'ik loop vast' en 'het belemmert me in m'n functioneren', toen besloot ze alsnog twee oefeningen te doen. En die hebben veel duidelijkheid gebracht, moet ik zeggen. ;) Er kwamen 2 dingen uit: ik heb vreselijk veel behoefte aan 'cocoonen' en ik heb ontzettend veel behoefte aan bevestiging. Om met dat laatste te beginnen: dat heb ik m'n hele leven al. Wie niet, zou je zeggen ;). Maar dat kwam er zo uit. Veel bevestiging nodig, ook in dit proces. Niet zozeer in de beslissing, maar mss vooral in het feit dat je qua arts(en) niet alleen staat. Dat was verhelderend. Ik was pas gerust, toen de chirurg aangaf dat hij het zelf ging doen, de operatie. Niet alleen willen staan op zo'n moment. Mensen die je vertrouwt, om je heen. Oud zeer wat naar boven komt. Het gevoel dat je in een ziekenhuis wél helemaal alleen kán zijn. Als kind en later als volwassene ook. Dat die behoefte aan bevestiging er is, dat is niet erg. Het mag er zijn. Zo'n gevleugelde HDI-uitspraak. Het mag er zijn. Maar het is wel zo. :) En het bracht rust. Ze zei 'laat dat gevoel dat je dat niet wíl hebben die behoefte, nou maar even los. Niet onderschatten waar je nu in zit, dat is heel wat'. Okay. Dat ga ik proberen. Goed om (nog eens) te horen. En dan dat cocoonen. Ze stelde me een hele simpele vraag: 'wat gebeurt er binnen een cocon?' Nou ehm... er groeit van alles. 'Precies, en dat zal bij jou dan ook nodig zijn'. Dus tijd vrijmaken. Mooie balans proberen te vinden tussen dát en er gewoon zijn, staan in je leven zoals het nu is. Tja... het lijkt allemaal zo ingewikkeld, maar in sommige opzichten is het zó simpel. Gewoon even tijd vrij maken voor 'coconnen'. Al is het maar 10 minuutjes per dag... Kan ook s avonds in je bed, voor je gaat slapen. Dat waren de twee dingen die het meest 'geholpen' hebben om iets minder 'vol' te zitten. Ik ben er mee aan de slag gegaan. Soms wat confronterend, zeker dat 1e stukje van die bevestiging (komt veel oud zeer naar boven), maar overall ben ik wel wat rustiger... En 'ziek', maar daarover later meer... 8)

Offline
Berichten: 586

[b]Cocoonen[/b]
Voor het eerst dat ik het wíl, maar dat ik wéét dat ik het niet te lang moet gaan doen. Te lang betekent passiviteit. Te lang betekent geen actie(s) meer ondernemen. Ik wil weg van alles en iedereen, maar ik weet dat ik mezelf er met de haren weer bij moet slepen om 'in the game' te blijven. Het is geen fijn gevoel. Het gaat op en neer. Dan kan ik weer even genieten van fotootjes van kittens (we zoeken een leuke kitten als 4e kat) en geniet ik ook van een mooie docu over een man die met leeuwen werkt in het wild. Daarna vind ik alles wat er gebeurt weer irritant en is m'n tolerantiegrens onder het vriespunt... Ik doe m'n best, heel erg m'n best. Voor manlief niet zo eerlijk, maar hij weet wat er aan de hand is en we hebben afgesproken dat hij (deels) even z'n eigen plan trekt en ik dus even kan 'sudderen'.

Iedere keer denk ik weer "Natas, je loopt zo tegen dingen aan omdat je het even rustig aan doet, geef jezelf een vriendelijke maar vastberaden schop en pak weer wat meer op". Ik wil het weer druk hebben ik wil m'n eigen geld verdienen, m'n zelfstandig leventje weer hebben... Ik wéét dat het beter is om het niet te doen, om even die pas op de plaats te maken. Ik weet dat ik zat te doen heb, maar het moet gaan zíen als werk (een eigen bedrijf opstarten ís tenslotte werken). Ik ga voor mezelf maar een weekplanning maken, waar ik me (enigszins) aan kan houden. Wat structuur erin... Dat zou een begin kunnen zijn. Een begin. Er borrelt veel, veel aan emoties, veel aan fysiek, maar ook veel aan 'goeie wil' en dat laatste kan nog naar weinig plaatsen toe... Wat een verward verhaal he?! Ik moet maar door en sterk zijn van mezelf. Ik lijk het niet te leren. Ik mag ook ven zo als nu zijn. Niet erg. Maar waarom voelt het dan niet zo? Leven naar m'n onderschrift, zou een oplettende lezer zeggen ;)... Doen, doen, doen.

Afijn, je ziet het:
Tas is even de weg kwijt, zit met mezelf in de knoop. Alsof ik van die vlagen heb, waarin ik écht besef wat er gebeurd is en nog gaat gebeuren. En dat ik verder wil, maar niet écht verder kan nog... Nog niet. En ik wil constructief en structureel aan de slag. Met van alles. De deur weer vaker uit... Daar komt het eigenlijk op neer. Waar ik nooit genoeg van heb, is dochterlief en m'n vriendinnen... Verder komt het er bekaaid vanaf... Met uitzondering van een project waar ik aan werk... Maar daarover wellicht te zijner tijd meer... Anders wordt het verhaal nóg langer... ;)

Offline
Berichten: 586

[b]Aan de oppervlakte?[/b]
Is dat het? Komen er emoties van de afgelopen periode aan de oppervlakte? Ben ik daarom zo 'instabiel'? Loop ik daarom bij het minste geringste met tranen in m'n ogen? Twijfel ik daarom aan bijna alles? Ik word soms een beetje gek van mezelf... Ik ben aan het 'tollen', 'draaikolken' en het houdt niet echt op.....

Ik vind het erg moeilijk om heel dúidelijk aan te geven wat er is, wat ik voel. Dit stukje wordt een eerste, waarschijnlijk wat onbeholpen, poging om daar verandering in te brengen... Ik voel veel boosheid. Frustratie. En pijn. Emotionele pijn, maar ook fysieke pijn. En om dat laatste ook weer boosheid... Overgevoelige ribben die bij het minste geringste opspelen, pijn in m'n borst etc... Die hond die blaft, niet heel hard, maar altijd is dat irritante geluid aanwezig... Pijn onder de oksel, pijn in de tepel, in de borst (rechts allemaal). Nee, Natas, cyclusgebonden, je weet het wel... Ja maar, wat nou als, en het is nu heftiger dan vorige keer... Duiveltje heeft de tijd van z'n leven... Kan er nou nooit meer onbezorgdheid zijn? Kan ik nou nooit meer denken van 'joh meid, lekker loslaten'...? Ik weet het niet...

Werk. Ook zoiets. Ik wil verder. Acquisitie verder uitbouwen... Actief bezig zijn. Maar acquisitie doen als je weet dat je geen grote opdrachten kan gaan aannemen, is het breken van regel nr 1 daarin..... Maar ik wíl het wel... Ik vind het veel... gewoon veel... Als ik veel te doen heb, veel uitdagingen (op werkgebied, maar ook op andere gebieden), dan leef ik. Met hoofdletter "L". Maar ik heb dat gevoel niet... Niet nu. Het komt wel weer... Ik weet het. En hiermee leren omgaan is ook een uitdaging. Maar het vóelt niet zo..... Het voelt gewoon niet zo... Ik loop er mega tegenaan.....

En alleen zijn... ik vind het heerlijk. Dat geeft je te denken... Of juist niet? Is het feit dat ik nu overal tegen aanloop niet de oorzaak van dat ik ook moeite heb met 'samenwonen', uit wil halen, om me heen wil slaan en heel hard wil roepen 'gá wég'..... Dat zou heel goed kunnen, want met uitzondering van m'n vriendinnen, zijn er dagen dat ik uberhaupt het liefst in de cocoon stap en er niet meer uitkom...... Ligt niet aan hubbie... De tijd geven. Dat zei iemand tegen me van de week... Als je beter in de andere dingen in je leven staat, dan sta je hier ook wel weer goed in... De basis is er. En dat is ook zo...

Ik ben op zoek naar een doel. Kleine doelen zijn er wel. Maar er zijn momenten dat dat daadwerkelijk níet genoeg is..... Ik ben blij dat ik er nog ben, dat ik vooruitzichten heb. God weet dat er hier een aantal Amazones zijn, die er heel anders voor staan... Maar ik kan wel huilen. Verdriet om de historie, verdriet om het nu... Verdriet omdat ik eigenlijk weet dat ik nóóit meer helemaal vrij zal zijn van alles... Ik zoek naar een weg, maar ik heb m nog niet gevonden.....

Offline
Berichten: 586

[b]Psych[/b] Ze is goud waard. Ik heb nog nooit zo'n goeie gehad. Vandaag geweest. En ik voel me rustiger. Snap het beter. Kan er wat mee. Heb handvaten... Vandaag ging het vooral over patronen in je relatie, die onder druk komt te staan als je zoiets mee maakt als wij meemaken hier met z'n allen... Daar lopen wij ook tegen aan en het was goed om daar alvast eens naar te kijken. Héél verhelderend. Verder ging het over kwetsbaar zijn en waarom dat nou zo eng is..... Omdat ik bang ben dat ik dan moet huilen waar anderen bij zijn..... Omdat ik geen medelijden wil... Omdat ik nog steeds denk dat ik teveel ben als ik veel vertel (zelfs hier blijf ik af en toe excuses maken voor het vele schrijven...). En er kwam ineens, uit m'n tenen, hartgrondig naar boven dat ik óók iemand wil zijn die niet een =-teken achter haar naam heeft staan en dan het woord 'beroerde gezondheid'... En dat is nu, zeker bij sommige mensen, wel zo..... :? Ik kom er nog wel verder op terug... Even laten bezinken... Maar dit wou ik alvast even opschrijven, zodat ik het niet meer vergeet... Van de vorige keer was ik dus deels vergeten, blij dat ik het hier opgeschreven had...

Offline
Berichten: 586

[b]Af en aan[/b] Zo gaat het. Af en aan. Af, ineens, als ik me realiseer waar ik in zit, qua proces. Als ik onder de douche vandaan stap en naar mezelf kijk. Als ik onder een deken wil kruipen en met de hele wereld niks te maken wil hebben omdat ik verdrietig ben... Aan, als ik naar één van m'n favoriete series zit te kijken en er helemaal in op kan gaan. Aan, als ik met dochterlief een heel fout liedje aan het zingen ben in de gang en aan als ik met een mooi project bezig ben, waar ik echt m'n ei in kwijt kan. En aan als ik voor as maandag een afspraak maak met een bureau dat zich specialiseert in vacatures in de media en wellicht interessante dingen voor me heeft in de toekomst. Ik worstel wel. Worstel met de vraag 'hoe je kwetsbaar kan zijn'. Met de vraag 'wanneer je in een relatie té afstandelijk bent'. Wat je wel en niet mag vragen van je vriendinnen. Waar m'n eigen grenzen liggen. Grenzen in veel dingen hoor, zou niet eens een specifiek voorbeeld kunnen noemen. En hóe je met pijn om moet gaan. Nu ik zoveel meer in m'n gevoel zit dan een jaar of twee geleden nog, ervaar ik dingen anders. Toen vluchtte ik m'n hoofd in, m'n verstand in. Nu ben ik bewuster van alles. En dat heeft z'n voordelen, maar zéker ook z'n nadelen. Ik ben wel wat rustiger, maar ook nog rusteloos. Schrijf dit, omdat ik hoop dat er voor mezelf iets nuttigs uitkomt. Wat ik morgen of overmorgen of over tig dagen teruglees en denk 'oooh is dat wat er was, wat er zat'... Eigenlijk is het net alsof iemand tegen een deur staat te duwen. Een deur waar achter allemaal oud zeer zit... Ja, dat is het. Ik ga van het ene in het andere uiterste qua buien / moods. En als het 'aan' is (zie boven), dan ben ik verder weg gaan staan van die deur....... Gvd... wáárom geen andere richting? Waarom maar altijd die 'ziekenhuisroute'? Ik héb díe wég wél gezíen! Ik wíl een ándere keuze..... Een ándere kéuze.....  Deze stond dus kennelijk vlak achter die deur....... :? Schrijven ís helend.....

Offline
Berichten: 586

[b]Kwetsbaarheid en vertrouwen[/b]
Dat zijn mijn issues. Ja. Kort gezegd komt het daar op neer... Vandaag goeie afspraak gehad met de psych. We hadden het over van alles. Over m'n relatie, over intimiteit, kwetsbaarheid, over vertrouwen. En die laatste twee dingen in de bredere zin getrokken dan alleen naar mezelf en naar m'n relatie. Laatst merkte ik namelijk dat ik in een e-mailgesprek met een vriendin zei dat ik eigenlijk bijna niemand 100% vertrouw. Daar schrok ik wel van (en zij ook een beetje). Vandaag bij de psycholoog kwam ik erachter dat dat lag aan m'n 'ziekenhuisrugzak'. Teveel gebeurd, teveel pijn, teveel meegemaakt en te vaak aan m'n vertrouwen gerommeld... En het is nog niet voorbij. Met het vertrouwen an sich, waar aan gerommeld wordt nog en meer specifiek het vertrouwen in m'n lijf. Maar ook het vertrouwen in mensen. Au. Dat doet zeer. Want of dat ooit nog goedkomt... Maar mss hoeft dat ook niet. Mss is een 7 ook goed of een 8 en hoeft en kan het ook geen 10 meer zijn, wat dat vertrouwen betreft. Mss mag ik de rest, van mezelf, ook wel bij mezelf houden en is dat goed zo... Die beslissing kan ik nemen. Zelf nemen. En dat geeft veel rust. Ik weet niet of het ik duidelijk op schrijf zo, maar zo niet, dan hoor ik het wel ;).

Kwetsbaarheid: ander issue. Moeilijk. Huilen bij een ander. Liever niet. Waarom niet dan? Weet ik niet. Alleen doen/zijn, ja, dat is het makkelijkst en toch ook weer niet... Dubbel allemaal... Ook die kwetsbaarheid is ziekenhuisgerelateerd. Er zijn meerdere incidenten, naast het grotere geheel, maar er is er één die ik me nog zo goed kan herinneren: ik was 15. Moest een naar en belastend vaatonderzoek ondergaan, ik met m'n panische angst voor prikken moest in m'n liesslagader geprikt worden, voor de zoveelste keer. De radioloog bleef maar geirriteerd aan me vragen 'waarom ik nou toch huilde'.... Er is toen (opnieuw) iets kapot gegaan in me... En dat voel ik nu.

Zo werd er veel helder. En ben ik nu erg moe, maar wel (weer) wat rustiger. Als we met deze issues aan de slag gaan, zal ik, hópelijk, beter naar de operatie toe leven en daarna weer verder kunnen, ook met de verwerking. Dan zal ik hopelijk makkelijker in m'n relatie staan en mijn deel in ieder geval erin 'pakken' en verantwoording daarvoor nemen. En bovenal zal ik dan liever voor mezelf kunnen zijn. Hulp van anderen vragen, kwetsbaar naar anderen toe zijn, het is verdomd moeilijk. Ik las het weer een paar keer terug hier de afgelopen weken, bij anderen. Het sterkt me dat ik daarin niet alleen ben maar tegelijkertijd word ik er ook boos om. Wat bezielt 'ons' om zo eigenwijs te zijn en er niet meer voor te kunnen gaan? Waarom steken we die hand niet uit? Jammer. Zo jammer. Door schade en schande moeten we wijs worden. Meer door schade dan door schande overigens. Dat woord staat er alleen maar om de uitdrukking in stand te houden... ;)

Offline
Berichten: 586

[b]Dof en moe[/b]
Dat zijn de woorden die er in me opkomen. Ik voel me dof en ben moe van m'n lijf en in m'n hoofd. Er is weinig ruimte... Soms is het allemaal heel leuk (gewoon het leven, mijn leven) en soms vind ik er écht geen kláp aan... Waarom ermee bezig zijn? Waarom leren over jezelf in dit proces? Waarom je iedere dag fysiek niet voelen zoals je zou willen? Waarom? Ik heb niet de illusie dat ik antwoord op die vraag krijg en dat hóeft ook niet persé. Maar de vraag an sich is er wel. Ik ben eigenlijk gewoon bóós. Boos dat het al zo lang, zo aan de gang is. Er zijn momenten dat ik de boosheid om kan zetten in goeie dingen. Ik ben met leuke dingen bezig en dat komt mede doordat ik die energie van die boosheid daarvoor gebruik (kwam ik achter), hoe tegenstrijdig ook. Maar er zijn ook momenten dat ik er moe van ben en opstandig. Het is genoeg. Echt genoeg. Ik ben 'pijn af', ik wíl dat niet meer... Het beinvloedt téveel...

Offline
Berichten: 586

[b]Achtbaan - deel II[/b]
Maar dan een ander soort... Python-achtig... Er liepen twee sporen met karretjes... Het léuke spoor, waar ik m'n gevoel kwijt kon in de muziek, in de (geweldige en lieve) mensen die daarbij horen, in het 'weg-zijn', in alles. Het geníeten. Quality time met hartsvriendin. Helemaal goed.

En dat andere spoor. Dat spoor waarbij de spanning van vorige week (iets voelen, scan, spanning, goed gelukkig) er behoorlijk in zat en dinsdagochtend in 1 klap weg was toen ik hoorde dat het zo goed als zeker goed was... En op dat spoor loopt ook de spanning van thuis. Relatie-dingen en persoonlijke dingen. Laat ik het zo maar even zeggen. Dingen die op zich niets met ons te maken hebben, maar meer met hubbie en wat er jaren daarvoor is gebeurd (of mss z'n hele leven wel bestaat al) en wat er nu uitkomt. Zwaar ongelukkige timing, maar soms gaat dat zo... Het doet me met zorg naar de toekomst kijken. Niet dát ik nou zo ver vooruit kijk (bij het HDI geleerd), maar ik ben niet gek en ik realiseer me dat het geen makkelijk jaar word, wat eraan komt... En dat is pittig...

Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 586

[b]Laatste keer[/b]
De laatste keer alleen bij het HDI. Omdat hubbie en ik samen een aantal gesprekken gaan hebben, stopt mijn therapie. Dat was even een mededeling gisteren die er wel inhakte... Stoppen? Dat kan niet hoor... ik kan niet zonder. Maar natuurlijk kan dat wel. Ik ben al zover gekomen. En als ik na de gesprekken samen, nog behoefte zou hebben, kunnen we altijd nog kijken. Afscheid was ontroerend. Maar, gelukkig, ook niet echt een afscheid. 'Je bent een dapper mens', zei ze, toen ik wegging. Drie dikke zoenen kreeg ik. 'Ik ben ook maar een mens, dus ik ga je ook loslaten'. Zei ze ook nog. Ja, ik ga ook loslaten. Al het geleerde in praktijk brengen. En nu samen met hubbie een volgend traject in. Bij iemand anders. Maar dat is niet erg. We willen er voor gaan. Kijken wat dat ons brengt. Na de operatie gaat ie ook zelf een 'traject' in, maar niet bij het HDI. Omdat het zijn persoonlijke stuk is, laat ik het hierbij, wat dat betreft. Zeker is wel, dat we het niet makkelijk hebben op het moment. Maar het is de moeite, heel erg de moeite, om er iets aan te doen. Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 586

[b]Grenzen[/b]
En wat daarmee samenhangt... ;) Ik leer. Leer veel. In het proces van 'ziek zijn'. In het proces van 'je relatie verder ontwikkelen'. In het proces van 'mezelf leren kennen'. Ergens anders schreef ik al dat manlief en ik het niet makkelijk hebben. Allebei met bagage, elkaar nu ruim 5 jaar kennend, in o.a. dit proces, maar vooral met ons eigen sterk karakter komen we elkaar nu tegen. Soms heel hard, soms verdrietig, soms gewoon goed... We leren. Of laat ik verder voor mezelf spreken, ik leer.

De grote vraag is hoe je kan leren om dúidelijk te zijn. Duidelijk in wat je wilt, wat je prettig vindt, wat je kán ook. Duidelijk in waar jóuw grenzen liggen. Ik kwam erachter dat ik, als ik duidelijk ben, gauw vind dat ik hárd ben. Vooral in m'n relatie. Durf het wel, maar heb daarna geen goed gevoel over mezelf omdat ik hard was. Onder andere. Maar dat is een 'core issue'. Het relateert ook aan m'n gezondheidsverleden. Aan m'n klachten nu en het proces dat er nog komen gaat. Daarin zou het op z'n zachst gezegd heel handig zijn als ik de kunst van aangeven wat ik fijn zou vinden, zou willen, waar m'n grenzen liggen, wat meer zou beheersen.

Als ik dan zo terugkijk, wat ik meestal doe rond deze tijd, kom ik erachter dat ik béter dacht te zijn in het aangeven van m'n grenzen. En in zekere zin is dat ook zo. Maar daar waar het het dichtst bij komt, namelijk bij degene waar je mee samen bent, duurt het het langst voor je zo'n kunst onder de knie hebt. Zo blijkt. Met familie, vrienden, collega's (toen ik nog in loondienst was) ging het steeds beter. Op m'n werk leerde ik het hardhandig, ik kon het letterlijk niet meer aan. Omdat ik áltijd maar die grens overging. Werk werd belangrijker dan thuis en voor ik het wist zat ik tegen de grens van overspannen zijn aan. Ik leerde.

En nu thuis. Ik ben altijd één stap voor de anderen uit. Als iedereen het fijn heeft, naar z'n zin, dan is het goed. Een pleaser. Zo noemen we dat ook wel. Alhoewel dat niet helemaal de lading dekt. Want waarom is dat? Waarom doe ik dat? Ik ben er nog niet helemaal achter. Niet alleen omdat ik grenzen aangeven hard vind. Alhoewel dat wel een duidelijke reden is. Dan laat ik het maar. Het is hard en lokt mogelijke confrontaties uit met mensen die dichtbij me staan. Bij confrontaties ga ik aan mezelf twijfelen en dat brengt onzekerheid met zich mee. Hmm... Dat is een intrigerende gedachtengang.

Een andere reden is, ik heb het van huis uit meegekregen. Ik had het erover met m'n moeder. Ze gaf aan 'ja, heel handig is dat niet, dat je dat van mij hebt'... ;) We moesten er allebei toch ook wel om lachen. Ik zie het nú, dat is een pluspunt. Ik hoef niet altijd maar 'in dienst te zijn van...' Dat mag ook wel eens andersom. Een mooie balans vinden daarin.

Al deze dingen hebben tot gevolg dat ik ook 'patronen creeer'. Zoals iedereen. Patronen waarin manlief zich, o.a., veilig kan bewegen, want ik doe het uiteindelijk toch allemaal, los het op, etc. Nu weet ik ook dat zijn tax vrij onverwacht komt en soms dus heel snel bereikt is in wat hij kan doen voor anderen (warm en liefdevol mens met een groot hart, maar op een gegeven moment is het klaar, echt klaar). En daarom ook probeer ik dat dan voor te zijn, omdat ik dat nog lastiger vind, als dat gebeurt. Door het gewoon maar zelf te doen.

Dat wordt een kwestie van leren loslaten, ten tijde van de operatie. En die zorgen die ik heb over zijn 'tax' bespreekbaar maken. Dat dat dán niet kan komen. Want dan heb ik 'm wel nodig. Al was het alleen maar om mij ervan te weerhouden om veel te gaan doen al heel snel weer, waar ik dat zelf niet kan (weerhouden bedoel ik) ;).

Ja. Zo werkt het dus in m'n hoofd. Langdurige patronen in m'n rugzak. Zo zie ik het. Ik wil ze graag leren veranderen. Omdat ik denk dat ik daar beter van zal worden. Ik mág ook zeggen wat ik wil. Ik mag ook duidelijk zijn. En duidelijk staat niet gelijk aan hard. Juist met een lijf wat het lastig vindt om overeind te blijven en een hoofd vol emoties staat duidelijk zijn en grenzen aangeven gelijk aan goed voor jezelf zorgen. Het wordt tijd.

Het is mooi om dit allemaal eens op te schrijven. En wellicht herkenbaar voor sommigen of velen van degenen die dit lezen.

Offline
Berichten: 586

[b]Thuis[/b]
Meerdere mensen hebben me gevraagd waarom ik niet nú al met Tas-tijd begon... Lekker op mezelf, leuke dingen doen, vroeg naar bed (of juist niet), relaxen, lijstjes afwerken (geeft ook een goed gevoel!)... Etc. etc.

Ik gaf toen aan dat gezien alle 'perikelen' hier thuis, dat naar mijn gevoel (nog) niet mogelijk was. Lastig. Dubbel. Ik moest ook en moet nog steeds investeren in m'n relatie. En geloof me, dat moet heel serieus gebeuren... Niet té serieus, ook loslaten af en toe, maar wel met veel aandacht. Er zit een risico aan, als ik nu toch 100% voor mezelf kies. Een te groot risico. Het is een lang verhaal dat ik vanwege het persoonlijke, en omdat het niet alleen mezelf betreft, niet echt kan doen. Maar de bottom line is duidelijk... De Tas-tijd moet nog even wachten. Er zijn 'thuis' (ook) andere dingen erg nodig.

Er zijn momenten dat ik daar heel erg boos over ben. Waarom juist nu? Ik heb al zoveel ingeleverd, etc. etc... En zeg ajb niet teveel dingen over 'voor partners is het ook moeilijk' (sorry, dat klinkt hard, maar ik heb het te vaak gehoord al), want de dingen die er spelen hebben met hele andere dingen te maken, zeg maar... Dit is slechts een katalysator...

En er zijn momenten dat ik denk 'zo is het, het is niet anders, we hebben ermee te dealen'.

Zo staat het er hier voor... Over 2 weken rondom deze tijd, is het achter de rug... De operatie dan. Gek idee... Heel gek idee...

En had ik al verteld dat ik zo blij word van m'n kind :D :D :D?!!?

Offline
Berichten: 586

[b]Teveel[/b]
Het is echt allemaal té veel. De toestanden hier in huis beginnen z'n tol te eisen. Ik kán niet meer. Ondanks de blije ochtend, door de bloemen. Sorry San'. Ik merk dat ik op begin te raken. Ik wil niet meer vechten, niet meer zoeken, niet meer bijstellen, geen compromissen meer. Ik voel me intens eenzaam (ondanks mijn hele geweldige vriendinnen). Ik ga van de bui dat ik kleine en grote 'dingen' (zoals Rianne) nog kan waarderen, naar ongelukkigheid en moeizaamheid... Er is geen peil op te trekken... :?

Ik ga maar even cocoonen. Vooralsnog is dat de beste optie..... Alleen dan kan ik zien of dit een 'momentopname' is of iets zorgwekkenders :( :( :(

Offline
Berichten: 586

[b]Hartverwarmend[/b]
Jullie lieve reacties. Dank je wel. Ik was er helemaal ontroerd van. Daarom heb ik besloten om vandaag al een kleine update te plaatsen. In 1e instantie wilde ik even 'aanzien' hoe het hier verder zou gaan, maar ineens zijn m'n gevoel toch al iets te schrijven. Na een lange intensieve dag van huilen, huilen en nog eens huilen (ik kon níet meer ophouden) hebben we kunnen besluiten om het te 'parkeren'. Tot na de operatie. Ik hoop van harte dat dat ons ook écht gaat lukken... Ik denk dat we daar deze week voor nodig hadden om zover te komen. Een week van veel verdriet, pijn, frustraties en emoties. We zijn er nog lang niet en ik kan rationeel zien dat dit nog alle kansen verdient, maar emotioneel op het moment niet. En ik ben zover dat ik dat maar geaccepteerd heb. Dat moet weer groeien, of niet, maar dat zien we dan ook 'straks' wel.

Ik ga proberen om zoveel mogelijk rust te nemen, vooral in m'n hoofd en me te concentreren op leuke dingen. Zodat ik me niet al teveel 'overige stress' de 24e naar het ziekenhuis ga. Dit lijkt allemaal erg 'plotseling', deze ommekeer, realiseer ik me als ik zo lees wat ik schrijf, maar het is al even aan de gang in m'n hoofd.

Iedereen ontzettend bedankt nogmaals. Ik voelde me enorm gesteund. Ik ben nog steeds erg verdrietig en voel veel (emotionele) pijn, maar ik ben wel rustiger aan het worden. Gelukkig.

Offline
Berichten: 586

[b]Lang geleden[/b]
Het is lang geleden dat ik juist op deze plek van m'n logje wat schreef... Er zijn berichten in het 'wisseltruc gedeelte' die hier zouden horen misschien... Ik weet het niet. Maar inmiddels, is die wisseltruc achter de rug. En voelt het ook niet meer als iets wat 'na het ziekenhuis kwam' en dus voelt het beter om hier iets te schrijven...

Het gaat goed met mij. Met uitzondering van die nare blaffende hond dan, die overigens inmiddels weer aan het piepen is. En zelfs het feit dat ik van de week voor de scan moest en me realiseerde hoe ongelooflijk getraumatiseerd ik nog steeds ben van de ziekenhuizen (en dat overdrijf ik niet), brengt me niet op andere gedachten. Het wás wel heftig ja, woensdag. Een sterke fysieke reactie kreeg ik, ontzettende buikpijn, toen ik het ziekenhuis inliep. En toen ze ging prikken (maar 'gewoon' in m'n arm) kon ik wel huilen. Zoveel emotionele pijn, boosheid... Het verschil met andere keren was echter dat ik die dag gewoon 'afgeschreven' heb. Het ging die dag niet goed. Punt. En dat mag. Ik mag daar van balen, het moeilijk hebben en allerlei gevoelens daarover hebben. Het mag. En daardoor, merkte ik dat het beter ging. Gek mechanisme, maar het was zo. En dáárom kan ik dus zeggen 'eigenlijk gaat het goed', emotioneel gezien. Volgen jullie het nog?

Ik leer op het moment vooral 'loslaten'. Harde dobber, grote klus, maar het komt mondjesmaat binnen, het besef. Dat dát gewoon beter is en beter werkt. Ik leer loslaten in m'n contact met mensen (ik ben niet meer eindeloos in m'n hoofd aan het debatteren of ik dit wel had moeten zeggen en dat); ik leer los te laten in m'n opvoeding (erg moeilijk!), ik leer los te laten naar mezelf toe (niet zo streng te zijn voor mezelf!) en ik leer m'n angst los te laten om kwetsbaar te zijn... Dat laatste, dat is onvoorstelbaar eng... Ik geloof dat ik zelden zoiets engs gedaan heb. Maar er komen glimpjes die zeggen 'het is niet erg om kwetsbaar te zijn, dat mag...'... Ik had niet gedacht dat dat ooit nog zou gebeuren. Mooi.

Offline
Berichten: 586

[b]Sterk zijn[/b]
Het borrelt eerder dan ik gedacht had (zie post elders ;) ) dus toch maar wat van mijn hersenspinsels op papier... Voor mij verhelderend en wie weet voor anderen ook...

"Je hoeft niet altijd sterk te zijn". De eerste keer dat ik dat bewust hoorde (bij het HDI) dacht ik 'nee, dat snap ik ook wel'. En deed vervolgens niets en bleef gewoon 'sterk'. Ik ging door, maakte een grapje na iedere slechte uitslag of nieuw onzeker scenario en ging door. Je moet tenslotte positief blijven. Niet sterk zijn stond voor mij gelijk aan kwetsbaarheid laten zien en dat was uit den bozen. Zo was dat. Toen. En zo is het vaak nog. Maar er komen 'openingen'.

De tweede keer dat ik het bewust hoorde, was in een gesprek met één van mijn vriendinnen. Ik hoorde het toen heel bewust. Ze zei 'ik zit er echt op te wachten tot jij me een keer om kwart over 12 's nachts opbelt omdat je het totaal niet meer ziet zitten en je dan even niet meer sterk en positief kan zijn. Dat is denk heel gezond als dat een keer gebeurt'. Ik vond het maar gek dat ze dat zei. Dat zou ik nóóit doen zoiets. En toch raakte ze me er mee... Zou ik dat kunnen? Ik wist dat toen niet. Ik dacht van niet. Maar het bleef spoken. En maanden later gebeurde het inderdaad... Het was een enorme overwinning... En het hielp!

De derde keer dat het bewust bij me binnenkwam, was toen een bijzondere vriend tegen één van mijn vriendinnen zei 'ze blijft altijd zo positief, ze vertelt me wel veel, maar ze vertelt lang niet alles wat haar bezighoudt als het niet goed gaat en tegenover ieder slecht nieuwtje, moet ze altijd weer iets positiefs plaatsen'. Ook dat had te maken met mijn idee dat je altijd sterk moet zijn. Maar het zette me aan het denken en ineens zág ik ook dat ik dat inderdaad deed. "Nou, dit of dat was er gebeurd en dat was heel heftig, máár... er waren ook goeie dingen...", etc. etc. Overduidelijk. Onbewust aangeleerd gedrag (mezelf aangeleerd!!), gedrag om te 'overleven' in een scenario van een leven lang ziekenhuis. Ik wist niet beter.

De vierde keer dat ik het bewust hoorde, was van m'n lief. Die van nu, van tegenwoordig, dat lot uit de loterij. Toen ik hem na de operatie (de laatste operatie in mei) 's avonds sprak, zei hij 'vanochtend wilde ik eigenlijk iets anders smsen naar je, maar ik kwam daar niet zo uit op dat moment'. 'Ik wilde eigenlijk tegen je zeggen, dat je inderdaad heel sterk bent en dat ik dat óók vind, maar als je je eens niet sterk voelt, is dat ook goed en dan kan je dat gewoon tegen me zeggen'. Onnodig te zeggen dat dat ongelooflijk binnenkwam, het ontroerde me enorm en hij zat, opnieuw, ineens heel dicht op m'n gevoel. En hij had een point... Ik hoorde het niet voor niets bewust een vierde keer...

Gisteren hoorde ik het weer bij het HDI. Ik had daar m'n laatste sessie. Ook daar bevestigde de psych opnieuw dat ik inderdaad ook niet altijd maar sterk hoef te zijn. Dat ik ook wel eens kwetsbaar kan zijn en dat kwetsbaar niet gelijk staat aan zwak. Want dat voelde ik zo. En ze zei ook dat het volkomen logisch is, dat ik zo deed, me zo voelde en vond dat het zo moest, altijd maar de 'brave face' opzetten, moeite hebben met grenzen aangeven, kortom, altijd maar 'sterk' zijn. Het was mijn 'overlevingsmechanisme'. En dat ja, dat doe ik. En ik denk dat ik dat tot op zekere hoogte zal blijven doen. Ik doe het immers al zo lang. Maar er is wel een opening. Want van je laten houden, van tijd tot tijd ronduit toegeven dat je bang bent, verdrietig, boos, of wat dan ook, is heel okay. Doodeng, maar heel okay. En fysiek je grenzen aangeven is juist heel verstandig. Ik doe het nu bij het reintegreren op m'n werk en ik sta versteld van mezelf... Ik ben er nog lang niet, maar ik wil wel iets veranderen. Want dit voelt veel beter als dat wat ik jaren lang gedaan heb.

Ik weet het niet: hier op het forum lees ik het ook altijd maar terug. Vrouwen die sterk moeten zijn, positief, genieten en alles wat daar aan hangt. En ik geloof met heel m'n hart dat het niet anders kan, dat dat ook goed is. Genieten is zelfs iets wat één van m'n eerste levensdoelen is, zo gezegd. Dat brengt blijdschap en geluk en dat wil iedereen, denk ik. Maar wat ik ook ben gaan geloven, is dat de boog niet altijd gespannen hoeft te zijn. Dat wij, Amazones en andere vrouwen, wel eens tijd voor onszelf mogen hebben, om hulp mogen vragen en mogen huilen omdat we bang zijn, verdrietig, kwetsbaar, angstig, boos... Of huilen omdat we blij zijn (hoe vaak verontschuldigen we ons niet voor tranen, ik wel!)! Sterk zijn is ook emoties durven tonen, kwetsbaar zijn. Ik geloof dat ik daar wel voor wil gaan.

Tot slot, het was een post elders in een hoekje van iemand die mij zeer dierbaar is, waardoor ik verder ben gaan denken hierover. Het zat al een tijdje in de pen om dit te schrijven, maar hierdoor ging het wat sneller... Ik wil wel met nadruk zeggen dat uiteraard iedereen dingen op zijn of haar eigen manier doet. Er is geen manier met hoofdletters... Dit was en is alleen iets wat mij opvalt in dingen die ik lees, gesprekken die ik heb en iets waar ik vooral ook in mijn leven, heel vaak zelf tegen aan ben gelopen. En om die combinatie van redenen, heb ik het in m'n log opgeschreven :)

Offline
Berichten: 586

[b]De weg kwijt[/b]
Tas is de weg kwijt... En nee, geen flauwe grappen over 'vinden' en 'beter zoeken' enzo... Tas is echt de weg kwijt... Ik ben al twee weken thuis in plaats van dat ik van ma t/m do op m'n werk zit en daar hard werk... Het is op... Ik slik valeriaantabletten en kan niet zonder op het moment... Heb fysieke klachten van de spanning, het is op... Maar zoals m'n moeder zei 'het zal eens tijd worden...' En dat bedoelde ze niet rot hoor, allesbehalve... Maar verderop in dat gesprek kwam het 'iedereen vraagt zich al jaren af hoe jij dat allemaal volhoudt' en 'het is niet onlogisch dat het een keer barst'... Okay. Het mág dus...

Het begon allemaal met m'n lief... Of liever gezegd, m'n voorlopig ex-lief... Teveel heftige dingen in z'n leven en hij geeft aan tijd nodig te hebben voor zichzelf en voorlopig in ieder geval graag vrienden te willen zijn... Als een bom sloeg dat in... Ik wist dat het helemaal niet goed met 'm ging... Maar dít had ik niet verwacht... We staan in de wacht... Voor langere tijd... Mensen om m heen zijn ervan overtuigd dat ie terugkomt, ik hoop dat uiteraard ook heel erg, maar we moeten het zien. Niemand weet wat er aan het eind van een 'soul searching traject' is, dus het is afwachten... Loslaten, vertrouwen, geduld... Allemaal 'finer qualitys' van mij (not!)... Maar ik doe het, want deze man is het waard... Heftig dus...

Zoals het vaker kan gebeuren, kan één gebeurtenis een heleboel andere dingen triggeren. Zo ook bij mij. Al langer speelde het 'gezondheidsverhaal' weer een grote rol... Ik heb een vitamine B12 tekort, mét bijbehorende klachten en de fibromyalgie verslechtert... Het houdt dus niet op... Ook al zijn er oplossingen voor, het principe is dus dat het niet ophoudt... En on top of it all, kreeg ik last van de protheses... Het is op en af wat dat betreft, dus ik kijk het nog even aan... Het is niet warm, niet rood, maar ik heb pijn... Ik heb nog geen alarmerend onderbuikgevoel, dus doe nog even niks, maar het telt zo lekker op... Ik was en ben me weer zo bewust van het feit dat m'n lijf op is, niet lekker in elkaar zit en erg veel aandacht nodig heeft...

Dus ik worstel met het principe dat het 'nooit ophoudt', met m'n lijf, met het feit dat het ooit genoeg moet zijn voor een mens en wanneer dat punt nou eens komt bij mij... Met het feit dat aangeven dat je hulp nodig hebt niet makkelijk is (understatement!), met het feit dat zeggen dat je iets niet (meer) kan geen schande is (ook al ben je 'nog maar' 39)... En hoe ik m'n leven zó kan inrichten dat het niet altijd maar op de voorgrond staat, dat lijf... Ik ben moe, erg moe...

Ook vroeg ik teveel van mezelf qua werk... Niet qua hoeveelheid, maar qua doorwerken in een ongezonde omgeving, waar mensen energie vreten en bijna iedereen voor zichzelf gaat en het niet kan nalaten om een ander de schuld te geven waar mogelijk... Ongezond... En ik zit er al te lang in... Nu ik niet werk, merk ik wat voor een impact dat gehad heeft...

En uiteraard heb ik pijn in m'n hart... Ik mis 'm.... Ik snap heel goed waarom de dingen gebeuren zoals ze gebeuren, maar ik wil de klok terugdraaien... Tijd, geduld, loslaten, vertrouwen...

Offline
Berichten: 586

[b]Op en af, aan en uit[/b]
Dat zeg ik tegenwoordig als iemand vraagt hoe het gaat... Want dat is ook zo... Het is een lange weg, diep dal, soms een lichtpuntje (Kaatje, ik onthou het wel [kiss]) en Tas komt er wel, tuurlijk... Maar het is niet zo simpel meer...

De Vit B12 narigheid (understatement) is nog niet voorbij. Uitslagen laten lang op zich wachten en daarna is er ook nog van alles wat besproken moet worden... De klachten worden erger, vooral de vermoeidheid en ik heb meer dan ongelooflijke behoefte aan een plan... Hopelijk dinsdag.
Fysiek dus zwaar waardeloos. En regelmatig emotioneel ook, want Vit B12 zorgt ook voor je 'hormonen', je 'emotionele welzijn', tot op zekere hoogte. Stemmingswisselingen, depressie, het zijn bijwerkingen als je een tekort hebt... Ik heb het gemerkt...

Pijn in m'n ribben, dat is er ook nog. Afgelopen vrijdag bleef deze voor het eerst een paar uur weg... Hoe kan dat nou toch weer terugkomen?? Achterlijke toestand... De fibro laat zich lekker gelden (weer is een grote spelbreker!) en de prothese links, althans de spieren eromheen doet nog steeds raar... Maar, geen koorts, niet rood, niet warm, ik laat het nog heel even lopen...

En zo thuis zijnd (ik heb me een paar weken geleden ziekgemeld), loop ik het 'Pad der verwerking' af... Altijd maar bezig moeten zijn met je lijf, het nooit ophouden, de pijn, de beperkingen, je sociale leven wat op z'n gat ligt... Een lijf waar je weer naar moet kijken op een andere manier na de borstoperaties... En toch denk ik soms al wel weer 'Maar je leeft nog Tas, je bent er nog, mooi kind, fijn huis, lieve vriendinnen'. Ik hoop dat ik daar tzt weer helemaal naar terug kan. Dat zou mooi zijn, want dan ben ik eigenlijk...

Iets positiefs, is m'n bezoek aan de osteopaat. Afgelopen woensdag kwam ik voor het eerst en as woensdag mag ik weer. Google er maar eens op, op 'osteopathie' als je het niet kent, ik vind het gewéldig. Hij schrok van m'n enorme waslijst aan klachten en beperkingen. Hij gaat een plan de campagne maken en denkt dat hij iets kan doen voor me. Om in ieder geval het fysieke stuk weer wat te verbeteren. Het zal een lange weg worden, maar ik heb dáár nog wel vertrouwen in... Ik houd jullie op de hoogte...

Wat de liefde betreft: langzaam begint het te wennen, de 'nieuwe situatie'. We hebben inmiddels een heel verhelderend, fijn en goed gesprek gehad. Voor mij bracht dat heel veel duidelijkheid. Of deze 'vriendschapstatus' een permanente is, dat moet de tijd leren. Ik had het nog steeds een miljoen keer liever anders gezien, maar ik begrijp nu veel en veel beter waarom het zo gegaan is. Het is goed zo, voor nu. We zullen zien wat de toekomst ons wel of niet brengt.

Kortom, er gebeurt zo veel hier... Zoveel...

Offline
Berichten: 586

[b]Verwerking[/b]

Dat kan je het wel noemen, waar ik mee bezig ben. En daarom is het hier 'stil'... Is het overal 'stil' eigenlijk, want m'n sociale leven ligt op z'n gat en Tas is even niet zo zichzelf... De gebeurtenissen in december bij de dermatoloog hebben er flink ingehakt. Het heeft veel oud zeer omhoog gehaald en ondanks de goeie uitslag (waar ik nog steeds zielsgelukkig mee ben!) ben ik niet echt blij. Dat klinkt raar, maar dat heeft te maken met het feit dat er wéér iets was, weer stress, weer zorgen, weer in die 'mode' gaan... Ik vond het op z'n zachtst gezegd té véél... Want eigenlijk doe ik dit al m'n héle leven... Het plekje op m'n schouder waar ze zich een 'klein beetje zorgen over maakt' is afgelopen maandag weggehaald, nog een week, dan komt daar weer uitslag van. Toch maar heel voorzichtig zijn, met alles, gaf ze aan... Weer iets om in de gaten te houden... Inderdaad, met een geschiedenis van bk (voorloper of niet), nemen ze 0 risico's. En dat is goed, maar het is wéér iets...

Het is eigenlijk gewoon na al die jaren een beetje 'op'. Ik vind weinig leuk en áls ik het leuk vind, dan duurt dat maar kort en ik ervaar eigenlijk bijna alles als 'moeten'. Ik weet van mezelf dat ik daar wel weer uitkom, maar het stuit me soms tegen de borst dat ik ik even niet meer ben... M'n ouders zeggen 'het zal eens tijd worden', waar ze mee bedoelen dat ik altijd maar doorging (met kleine 'downs') en dat dat menselijkerwijs niet kán eigenlijk... Zoals ik gisteren al tegen een Amadinnetje zei, 'ooit krijg je de rekening gepresenteerd en dat is nú...'. En of ie te betalen is, I don't know yet...

Natuurlijk: er zijn leuke dingen. Nieuwe baan, leuke dingen gepland. Goed nieuws van vriendinnen die ook in onzekerheid zaten. Het ís er allemaal. Nog steeds blij met m'n huis. Goeie uitslag in december... Een hart wat aan het helen is, qua liefde... De bezoeken aan de osteopaat die goed doen... Maar... Het vóelt even niet zo... Werken aan zelfvertrouwen, aan de gedachte en vooral het gevóel 'mijn lijf is ook goed, ondanks alle obstakels', de nachtmerries over het ziekenhuis kwijt raken... Er staat nogal wat te gebeuren... En ik laat dat allemaal maar even gebeuren ook... Ik zorg dat er ritme is, structuur en dat de dingen die moeten gebeuren ook gewoon gebeuren... Maar verder... Ik ben even niet écht Natas, die overal de zonnige kant van in ziet normaal gesproken... En dat ís dan maar zo...

Offline
Berichten: 586

[b]Mei
[/b]Het is een rare maand de maand mei... M'n (biologische) vader, waar ik sinds m'n 15e een goed contact mee kreeg) was jarig, overleed (nu 8 jaar geleden) en werd begraven... Voor het eerst dit jaar zag ik niet tegen deze maand op... Vooruitgang... Maar toch ook weer moeilijk. Want voor het eerst ook, overvált het me vandaag inééns... 9 mei. Je zou 60 geworden zijn vandaag... Shit. Ik mis je. Ook al heb ik een fantastische vader over, ik mis jou ook... :(

Onderwerp gesloten

Artikelen van Natas

Een leven lang
Zwarte vrijdag
Steeds verder
Normaal
Puzzelen
Survival stand
Assertief
Zo kan het ook

Pagina's

Webloggers