Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

En....? Wat doen we met het huis?

maandag, 29 september 2014

En….? Wat doen we met het huis?

Lang, heel lang heb ik gedacht dat alles qua werk en dus financieel wel op zijn pootjes terecht zou komen. Hoe anders is het gegaan.

In 2010 werd ik na tweeëntwintig jaar trouwe dienst ontslagen. In die jaren had ik een heel mooi salaris opgebouwd en het was op fietsafstand dus reiskosten maakte ik nauwelijks. Manlief was twee jaar eerder ontslagen dus dat waren alvast twee financiële stroppen achter elkaar. Gelukkig vond hij snel weer werk maar dan wel vijftig kilometer van huis.

Enfin, ik besloot niet bij de pakken neer te gaan zitten en alles aan te pakken. Als eerste zag ik een advertentie waarin ze appelplukkers vroegen. Ik belde en werd meteen aangenomen. Ik weet nog dat ik mijn man vrolijk belde dat ik een baan had. Ook al verdiende je niet zo veel het was heel leuk werk, lekker in de buitenlucht en op prachtige locaties tussen de appels. Dit duurde twee maanden en toen waren alle appels geplukt.

Vrijwel meteen daarna werd ik door iemand bij ons uit de straat benaderd om te helpen in de drukke feestmaandperiode bij de plaatselijke boekhandel, ook geen straf om te doen. Veel contact met mensen en als bonus meteen de nieuwste boeken in je handen, om over de kookboeken nog maar niet te spreken. Ook dit duurde weer twee maanden. Maar ik was gezond en kon alle soorten werk gewoon doen.

Half maart 2011 vond ik een baan op de financiële administratie bij een bedrijf in Boxmeer. Na drie maanden bleek ik borstkanker te hebben en was het daar voor mij afgelopen. Wel hebben mijn collega’s daar mij tijdens het hele proces gesteund, ondanks dat ik er zo kort had gewerkt.

Tijdens alle behandelingen nam ik me heilig voor om iets te gaan doen wat ik nu echt leuk zou vinden. Iets met en voor mensen leek me toch wel heel geweldig. In oktober 2012 begon ik met het ontbijt verzorgen in het zorghotel bij een dorp in de buurt. Vervolgens bleek ik toch een oedeemarm te ontwikkelen en dat pad werd snel afgesloten. Ik had een beperking en hoewel ik dat wel wist zat het zeker nog niet in mijn systeem.

Uiteindelijk was ik bijna twee jaar ziek en zou ik gekeurd worden bij het UWV. De eerste fout die ik maakte was om alleen te gaan. De tweede fout was dat ik mijn toekomst te rooskleurig voorstelde en ik de oedeemarm zag als iets tijdelijks waar ik vrij snel geen last meer van zou hebben. De keuringsarts wekte de indruk dat hij erg met mij begaan was. Hij zei dat zijn vrouw ook borstkanker gehad had maar nu nergens meer last van had en dat het dus met mij ook allemaal goed zou komen. Dat ik een oedeemarm had kwam omdat er een afwijking in mijn schildklier was vastgesteld en als ik de medicatie daarvoor op peil had zou de arm vanzelf verdwijnen. En ik wilde dat heel graag geloven. Ik was kortom heel erg naïef.

Een paar weken later kregen we de beslissing thuisgestuurd. Ik was 13,8 % afgekeurd en in staat om 600 keer per uur te reiken met mijn rechterarm. Wel werd geadviseerd om geen aardappels te sjouwen met mijn oedeemarm. Je maakt pas aanspraak op een beetje uitkering vanaf 35 % afkeuring, dus zij waren mooi van mij af. Het voelde heel erg alsof ik mijzelf in mijn voet geschoten had.

Maar ik wilde vooruit en probeerde er weer het beste van te maken. Ditmaal kon ik in een ziekenhuis in Helmond aan de slag. Een werkervaringsplek op de personeels-, salaris-, en financiële administratie. Na een half jaar mocht ik weer gaan, want vanwege reorganisatie konden ze niets voor mij betekenen. Maar de tijd tikte intussen wel door en mijn WW recht van mijn langdurige baan begon op te raken.

Daarbij kwam de wetenschap dat ik in maart 2015 helemaal niets meer zou krijgen, omdat manlief werkte en hij dan voor mij moest zorgen. Dit te beseffen en te plaatsen was voor mij een heel pijnlijk moment. Ik was sinds ik van school kwam altijd financieel zelf verantwoordelijk geweest en had mijn eigen geld verdiend. Zelfs dit zou ik niet meer overhouden. En in Nederland is het helaas zo geregeld dat als je economisch niets meer opbrengt je als een last gezien wordt.

Manlief besloot de knoop door te hakken en stelde, met pijn in zijn hart, voor om ons huis te koop te zetten. We hadden de laatste jaren alleen maar ingeleverd en de bodem begon letterlijk in zicht te komen. We hebben nog een geldboompje gepland maar tot op heden groeien er nog geen euro’s aan.

Afgelopen vrijdag hebben de nieuwe kopers en wij een voorlopig koopcontract getekend en het lijkt er nu toch van te gaan komen. Het geeft een heel dubbel gevoel. De reden van verkoop is niet echt een eigen keuze maar van de andere kant is er opluchting dat het nu verkocht wordt. Ik probeer het te zien als een nieuwe kans. Nieuw werk en een ander huis, hopelijk een nieuwe start.

Maar het breekt mijn hart als ik zie hoeveel verdriet manlief ervan heeft. Ik had hem dat zo graag willen besparen. Maar sommige dingen kun je niet voorkomen!

Offline
Berichten: 23

Wat een reeks van tegenslagen heb je gehad. 600x per uur reiken met een oedeemarm? Is die arts niet goed wijs? En jij blijft zo moedig aan de slag met al die baantjes! Petje af voor zoveel doorzettingsvermogen. Jullie huis verkopen is een hele grote stap, kan mij indenken dat dat erg moeilijk is. Hebben jullie al een ander huis? Ik hoop dat je snel een leuk huis en een goede job vindt!

truus
afbeelding van truus

Heel erg dubbel, maar toch fijn dat het huis bijna verkocht is. Dikke knuffel

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Jammer hoor Leysje,dat het enen weer voortkomt uit het andere en dat je dan eigenlijk geen keus hebt. Jammer dat je je man de pijn niet kon besparen, maar je hebt er aan gedaan wat je kon.Hopelijk wordt het leven dan straks iets makkelijker met minder geldzorgen en een beetje meer rust.

En als je weer een eigen stekje hebt waar je kan blijven, dat geeft ook rust, moet je nog op zoek??

Offline
Berichten: 4151

Leysje, wat een verstandig besluit!

Uit ervaring (ik ben makelaar) weet ik dat je nu alleen maar kunt zien wat je los moet laten en nog helemaal niet wat je er voor terugkrijgt. Wel met je verstand maar nog niet met je gevoel.

Later als jullie verhuisd zijn en elders een nieuw thuis vinden dan zal dat anders zijn. Dan wordt dat jullie thuis, heb je elkaar, je eigen spullen en je eigen vrienden en familie nog steeds. En dat is wat telt.

Het huis, hoe belangrijk ook, zijn maar stenen en je welzijn blijkt dan toch in andere dingen te zitten.

Dus, ik wens jullie nu alvast veel geluk in jullie nieuwe huis.

xxx

ellenk

Offline
Berichten: 46

"Home is where the heart is"

Ik hoop Leysje dat jullie snel een ander plekje vinden wat jullie thuis wordt. Ik begrijp dat het pijn doet maar als een huis financieel een last wordt is het ook niet prettig wonen. Boos word ik als ik je stukje lees over het UWV want volgens mij ben je met een oedeemarm echt wel beperkt. Jarenlang keuren ze alles en iedereen af en is er echt iets aan de hand dan kun je nog 600x per uur reiken met je arm. Sterkte met alles!

Offline
Berichten: 3

Lieve Leysje,

Wat een roerige tijden voor je! En wat een ellende met dat rot oedeem! Ik heb je andere verhaal met een brok in mijn keel gelezen....

Ondanks het dubbele gevoel hoop ik toch dat de verkoop doorgaat en jullie een fijne andere plek vinden. Een plek waar je rust kunt vinden. Een mooie plek voor een nieuwe start. Ik gun je het zo!

X

 

Onderwerp gesloten