Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Geen bus

zondag, 21 februari 2016

Sinds ik in november de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg kan ik uitspraken als “Kop op, ik kan morgen ook onder een bus komen,” niet meer op één hand tellen. Ik glimlach dan lief, bevestig het en bedenk dat degene die zoiets zegt het goed bedoelt en ook niet kán weten hoe zo’n opmerking bij mij binnenkomt.

Deze week kwam de bus voorbij. Niet bij mij maar wel bij twee mensen in onze nabije omgeving. Leven, leven, leven, boem: dood. Geen enkele aankondiging, geen afscheid, zomaar zonder kus of zwaai weggevlogen uit dit prachtige leven. Ze waren nog lang niet klaar en toch is er een keiharde streep gezet. Tot hier en niet verder.

Dat brengt veel verdriet. Ongrijpbaar en onmenselijk groot verdriet. Waarom? Wáárom toch?

Door mijn hoofd vliegen beelden van familie, ontroostbaar, géén afscheid.

Of nee, wel een afscheid, maar dan niet één waarbij je tijd krijgt, samen nog praat, dingen zegt terwijl de ander je hoort, waarin je je liefde voor elkaar betuigt en bevestigt. “Je weet toch wel hoeveel ik altijd van je gehouden heb?

Ook nam ik afgelopen week afscheid van Annie. Nog één keer elkaar zien, een knuffel. Elkaar zeggen hoe mooi het leven was en is. Dankbaarheid voor dat het toch nog zo lang mocht duren. Haar laatste tijd is nu ingegaan, zegt ze. Ze is klaar voor wat er komt, denk ik.

En ik bedenk hoeveel geluk ik heb. Wij krijgen nog tijd voor het uitspreken van onze liefde en voor nog zoveel meer moois.

Verwarrend ook:
Het medelijden dat ik voel voor de families en vrienden die deze week zo werden overvallen.

En tegelijkertijd:
De confrontatie met de verbijsterde pijn van mensen om mij heen als ik vertel hoe vreselijk ik het vind: “Als je wél afscheid kunt nemen, is het uiteindelijke afscheid en vooral ook het afgescheiden zijn nog steeds heel verschrikkelijk,” doelend op de tijd dat ik er niet meer zal zijn.

Geluk:
Is voor mij het hebben van een mooi leven, de rijkdom van het samen zijn met anderen, liefde geven, genieten van grote maar vooral ook van kleine dingen.

 

Of iemand een goed leven heeft geleid, hangt niet af van de lengte van dat leven”.

Sinds ik deze eenvoudige zin in november 2015 meekreeg heeft hij al veel kleuren gehad. De betekenis ervan is zoveel meer immens dan deze zin toen deed vermoeden. Ik hoop en bid hij ook anderen troost kan bieden.

Zoveel liefde was er bij hen, daar kunnen andere mensen in een heel leven nog niet aan kunnen tippen.

Maar niet tegen te houden:
De worsteling: een goed leven is mooi, maar te kort is te kort.

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Wat mooi verwoord ellenk. Geeft stof tot nadenken. Bezig zijn met de dood, ik denk dat iedereen op dit forum dat wel eens doet. Dat kan ook haast niet anders als je reëel bent.

De een zit in de fase van afscheid en naar het einde toe, de ander weet net dat ze uitzaaiingen heeft en dat de tijd beperkt is die nog rest.

En weer anderen zitten in een rust-fase. Maar de gedachte aan doodgaan, blijft ook dan aanwezig. Eenmaal kanker gehad, zal het leven altijd anders blijven. Als ik voor mezelf spreek, mensen vinden dat ik socialer geworden ben. Ik ben borderliner en heb een sociale fobie. Ik voel het zelf ook, ik laat mensen makkelijker toe.

Ik kan meer genieten van kleine dingen en maak me minder druk om onnozelheden.

Helemaal met je eens ellenk: te kort blijft te kort. Ik gun het iedereen 100 te worden. Te jong sterven maakt een leven onaf op de een of andere manier.

Ellenk ik wens je nog heel veel prachtige jaren vol mooie inhoud.

Liefs, Dinie

Offline
Berichten: 173

Mooi stukje Ellen. Pijn ligt vaak dicht bij geluk.

Ik heb geen afscheid kunnen nemen van mijn vader, mede omdat hij geen afscheid wist te nemen van ons. Niet dat ik hem dat verwijt, mijn vader was een te doodsbange man, de kanker te voortvarend, de tijd te kort, hij moest het doen met wat hij in huis had en kon niet zomaar de jarenlang opgebouwde ontkenningen en angsten wegwerken ten behoeve van een beter afscheid voor zichzelf en voor ons. Het afgescheiden zijn doet veel pijn. En die pijn is onoplosbaar. Maar de pijn van het ontbrekende vaarwel, of tot ziens zeggen, komt daar bovenop. Er ontbreekt een essentieel puzzelstukje lijkt het. Zijn wegggevaagd zijn is een letterlijke vervaging, geen afbakening van toen was hij er wel, en toen niet meer, nee, hij is uitgegumd. En het gummen begon al veel eerder, en hij deed er zelf aan mee, tegen wil en dank.

Nu, met mijn eigen geschiedenis waarin de dood komt buurten, besef ik eens te meer dat ik vooral BEWUST wil leven. Dat geef je immers niet alleen aan jezelf, dat geef je ook aan je geliefden. Daar houd ik me aan vast.

 

afbeelding van zeilertje
Berichten: 42

Lieve Ellenk,

Daar komen we met zijn allen hier heel snel achter; dat het om de kleine dingen gaat en niet om de grote dingen. Een klein gebaar, een mooi gesprek, warm contact. Ik merk dat deze periode ontzettend veel levenswijsheid oplevert. Levenswijsheid die bij veel van onze leeftijdgenoten nog ontbreekt, een enkeling daargelaten. Ze zijn er wel, die vragen durven stellen, mooie gedachten hebben en uitspreken, maar ik merk dat bij de vrienden die ouder zijn dan wij het contact vaak diepgaander van aard is. Meer ruimte voor filosoferen en overwegingen. 

Ik wens je toe dat alle behandelingen veel vruchten voor je afwerpen, zodat er ook ruime tijd is voor nieuwe medicijnen om op de markt te komen. En dat je daardoor nog lang mooie dingen kunt doen en goede gesprekken kunt hebben. En oh ja, vergeet niet om ook af en toe het 'gewone leven' te leiden.

Liefs, zeilertje 

Offline
Berichten: 33

Inderdaad ellenK, te kort is te kort. We willen allemaal oud worden, maar helaas voor een deel van de mensen op deze site zal het te kort zijn. Wanneer bepaal je je afscheid!? Ik hoop dat je nog genoeg tijd krijgt voor alles wat je wilt doen. En inderdaad, de omgeving kan zulke horkige opmerkingen maken dat je denkt "Ze weten niet beter, dus laat maar". Ook ik wens je nog veel mooie jaren toe!! BIG HUG!! XXX

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

oh, wat erg zo pats boem uit het leven weggerukt worden door een  bus. Niet alleeen voor hen, ook voor hun gezin, fam. en vrienden. Geen tijd om afscheid te nemen, geen tijd om mee te denken over hoe de rouwdienst zal, kan, moet zijn. Echt erg.

Ik ben juist zo dankbaar dat me die tijd daarvoor allemaal zo gegund is. Het is zo mooi om zo toe te leven naar de dood, om bewust afscheid te nemen, de woorden die gezegd gaan worden bij het definitieve afscheid nog echt te kunnen horen, de muziek mee uit te zoeken. Jammer dat het deze mensen niet gegeven was.

Wij mochten afscheid nemen Ellen, een mooi afscheid. Er blijven altijd dingen nog  ongezegd, maar ik hoop dat jij me nog wel even hier kan lezen. en we weten wat jij voor ons wil betekenen. Ee als ik er niet meer ben blijft de mooie herinnering, mijn uitgebreide Dagboek verhaal. met een schat aan informatie, en hoe je waardig kan sterven. ik hoop dat je er later veel kracht en inspiratie uit kan blijven putten.

Loslaten doet zeer, dat voelden we alletwee. Maar we kunnen het. . En er komen na mij vast ook weer Lotjes waar jij, lief mens, een band mee weet op te bouwen. En mooie jaren met lief en leed  nog mee kan delen.

Want: wie schrijft die blijft nog wel korter of veel  langer. Dus ook ik hoop nog vaak hier van me te kunen laten horen.

Offline
Berichten: 4152

Anne Tjula, ook mijn vader stierf abrupt, al tennissend dus tijd om op dat moment dingen te zeggen was er niet. Gelukkig heb ik die tijd daarvoor wel gehad en genomen zodat ik heb kunnen zeggen/bespreken wat ik wilde. Daarom konden we het toch aan. En hij was ook niet extreem jong dus dat maakte het voor mijn familie, met mij als altijd mogelijk vroege dode dichtbij, heel acceptabel dat hij geen 80 werd. Alles is relatief zo merk ik steeds opnieuw.

Annie ik moet vreselijk huilen om je lieve bericht. Je bent en blijft een engel, XXX

en ook de andere reacties hier doen me goed. Het is gewoon een zware tijd.

Offline
Berichten: 541

Dikke knuffel, EllenK...

Offline
Berichten: 8

Mooi geschreven, maar poeh wat heftig en verdrietig allemaal.

sterkte en liefs Fiep

Offline
Berichten: 242

Ach lieve Ellen, de mensen zeggen dat omdat ze niet beter weten. Wie echt de dood heeft aangeraakt, die maalt niet meer om een bus.

Ik kwam laatst thuis, waar mijn man televisie keek. Hij schakelde snel over een ander net, en zei: "Dat ging over mensen die dood gaan". Waarop ik in de lach schoot, en vroeg of er ook mensen zijn die niet dood gaan. Hij keek me raar aan.

De meeste mensen wanen zich onsterfelijk, de dood zal hen niet overkomen. En daarom nemen ze de bus als voorbeeld, want die is voor hen net zo ver weg.

Pas wanneer de dood realiteit wordt, wanneer je je realiseert dat iedereen zal sterven, sta je anders in het leven.

Voor mij is het een  troost, dat ik, wat ik ook doe, hoe lang het ook duurt, hoe het ook zal gaan, toch zal sterven. Die uitkomst staat al vast. Voor iedereen. Maar wij beseffen dat. 'De rest'  nog niet.

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers