Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Geluk

zondag, 24 augustus 2008

Geluk is een raar ding. Ben je heel ziek, word je weer beter, ben je heel gelukkig. Omdat je nog leeft. Was je daarvoor dan niet gelukkig ? Ik wel. Ik was voor ik borstkanker kreeg erg gelukkig. Dat was niet altijd zo, maar de laatste jaren was ik echt erg gelukkig. En toen kreeg ik borstkanker. Pech, ontzettende pech dus. Maar neen, je wordt beter en prompt rekent iedereen je tot de gelukkigen onder ons. En dat is ook wel zo, want net zo goed (nou ja goed) was ik er niet meer geweest. Geluk dus. Maar net zo goed had ik helemaal geen borstkanker gekregen. Pech dus. Het glas is half leeg, het glas is halfvol. Nu ben ik nog steeds gelukkig. Echter, dat iedereen nu altijd roept dat ik zo'n geluk heb gehad, dat begint me toch de keel uit te hangen. Zoveel geluk heb ik nou ook weer niet gehad, als ik zo terug kijk. Zeker niet als ik bedenk hoe mijn lijf zich gedraagt en voelt. Ze hebben wel gelijk hoor: ik ben gelukkig, echt ! Maar ik wil dat wel graag zelf kunnen zeggen. En het troost als mensen af en toe ook eens zeggen: wat heb jij een pech gehad zeg.

Offline
Berichten: 4152

PuberT was in mei al jarig maar in de vakantie en van een feestje met zijn vrienden kwam het niet.

Tot hij laatst bedacht dat hij het nu graag wilde doen. Geen meisjes nee, dat niet hoor, gewoon leuk 'maten onder elkaar'.

Zo rond vijf uur waren ze hier. Spare ribs en frites, behalve één dan, die lust niks, dus die kreeg frikadellen.

Altijd heb ik teveel maar deze keer :oops: . 9 Jongemannen van 15 en 16. Man wat kunnen die eten. Dus snel de parijse aardappeltje voor morgen erbij gebakken. En al het ijs ging op. Straks misschien snel nog extra's halen bij oma..... En wat een stoere verhalen :shock: . Erg lief zijn ze niet voor elkaar als je zo luistert. Bijnamen die niet kunnen, een gekleurde jongen die grapjes krijgt op het randje :? maar flink van zich afbijt en gewoon doorvertelt over een verre voorvader. Ze lachen elkaar uit en halen herinneringen op als een stel oorlogsveteranen. Met andere woorden, ze hebben het leuk op een mannenmanier waar ik niet echt bij kan, maar tussen alle stoere woorden door klinkt de lol, de vriendschap, het vertrouwen in elkaar. Inmiddels lig ik boven op bed met mijn laptop en de tv op de achtergrond en draait de eerste dvd van 3 8) die we vanmiddag samen hebben uitgezocht.

Hartverwarmend is het, zo nog niet volwassen maar al zoveel anders dan een jaar geleden. En als zo vaak ben ik heel bewust blij dat ik er nog ben. Toen ie twee was heb ik me vaak afgevraagd wat ik nog zou mogen meemaken en tot nu toe mag ik ALLES meemaken. Hij vertelt nog heel veel (niet alles :wink: ) en laat ons in zijn leven delen. Geen gesloten puberT, nog niet :?: , maar nog steeds een gezin, waarin we alledrie heel veel en vaak onze eigen dingen doen, maar ook nog veel delen.

Hoe veel ik ook niet thuis ben, de wereld in om alles mee te maken, vaak vind ik gewoon thuis in de kleine dingen geluk, ons geluk.

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers