Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

Hoe ik mij nu voel

donderdag, 18 september 2014

Hoe ik mij voel

11 augustus: ik ga beginnen aan een werkstage als medisch secretaresse op de polikliniek van een ziekenhuis.Ik kijk hier erg naar uit en heb er zin in.

Aan mijn behandelingen tegen borstkanker heb ik een oedeemarm overgehouden. Begin dit jaar was er zelfs een behoorlijke toename van oedeem en heb ik een intensieve behandeling ondergaan van ruim drie maanden. Drie keer in de week een uur therapie, een uur in de lymfapress en daarna in de zwachtels.

Een nieuwe armkous wordt aangemeten en ik ga weer als een trein. De therapie bouwen we langzaam af van drie keer in de week tot een keer in de week. Veel mensen zeggen “Daar kom je nog wel vanaf, want ik ken iemand zus en zus en die heeft er helemaal geen last meer van”. Wat zou ik dat ook graag geloven maar ik durf het nog niet zo goed en weet het trouwens ook niet zeker.

In de vijfde week van mijn werkstage is mijn hand zelfs een centimeter dunner geworden. Ik zit helemaal in de goede flow voor mijn gevoel en luister met een glimlach naar collega’s die praten over het belang van permanente make up, zodat je er altijd appetijtelijk uitziet. Ik overweeg even om er tussen te gooien dat dat er raar uit kan zien zonder wimpers en wenkbrauwen maar besluit dat een schokeffect niet nodig is. Zij kunnen er ook niets aan doen dat ik me om andere dingen druk maak.

Ik kan voor mezelf wel net doen of ik geen borstkankerpatiënt ben, maar dit soort dingen geven me soms het gevoel dat ik me in een andere parallelle wereld bevind.

Dan breekt de zesde week aan. Het begint rooskleurig, mijn collega’s en unithoofd zijn tevreden over me. Helaas heb ik die dag een te strakke kous aan. Rond de middag houd ik het echt niet meer uit en ik trek hem uit. Vrijwel meteen begint de arm zwaar aan te voelen, maar ik mankeer niets, dus ik ga gewoon door met werken. Aan het einde van de dag begin ik me rillerig en misselijk te voelen.

Als ik samen met manlief naar de auto loop barst ik in huilen uit, ik neem het mezelf kwalijk dat ik geen reservekous heb meegenomen of gewoon heb gezegd “Ik kan niet meer werken want dat is niet goed voor mijn arm”. Ik wil geen uitzondering zijn, ik wil net als de rest gewoon doorgaan. Ik wil helemaal geen problemen meer en zeker nu niet. Ik wil deze kans goed benutten. Er hangt zo ontzettend veel voor me vanaf. Ik kreeg net weer het gevoel dat ik ook een leven aan het opbouwen ben en dan word ik zo door die rotarm teruggeworpen.

Als we thuiskomen heb ik koorts, ik lig als een dood vogeltje op de bank en voel me alsof ik net een chemokuur heb ondergaan. Als ik naar bed ga zie ik donkerrode spikkels en rode plekken op mijn arm. Ik schrik me helemaal wild, het zal toch geen wondroos zijn? Daar hebben ze me tijdens de lymfoedeembehandelingen tot in den treure voor gewaarschuwd.

De volgende morgen sta ik om acht uur bij de dokter op de stoep, ik heb geen afspraak maar toevallig komen we elkaar tegen in de gang, ik zeg “Dokter ik ben bang dat ik wondroos heb” en stroop mijn mouw op terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. “Kom maar snel mee,” zegt hij, “dan kijken we er even naar.” In eerste instantie denkt hij aan wondroos maar twijfelt na mijn verhaal over de strakke kous. We prikken om te kijken of ik een ontsteking heb. Alsde bloedwaarde 20 is kan ik gewoon bloed laten prikken als het hoger is moet ik door naar de dermatoloog, het blijkt 151 te zijn Ik zit maar wat te snotteren bij hem in de kamer, net nu ik mijn leven weer een beetje op de rit heb overkomt me dit en ik moet naar het werk. Hij zegt we gaan eerst uitzoeken wat er aan de hand is en dat werk komt later wel weer. Maar zo zit of zat ik voor de borstkanker helemaal niet in elkaar, ik ging met mijn been in het gips op de fiets naar mijn werk, ik was nooit ziek, nooit en nu lijkt er maar geen einde aan te komen.

In het ziekenhuis laat ik bloed prikken en de dermatoloog heeft nog een gaatje, het is een arts in opleiding met een assistente en ze halen de dermatoloog er ook nog bij omdat ze er niet uit komen wat het nu precies is. Wel of geen wondroos. Bij gebrek aan bewijs adviseert de dermatoloog om de antibioticakuur gewoon af te maken om eventueel erger te voorkomen.

Vanmorgen ben ik bij de fysiotherapeute geweest.  Ze heeft geprobeerd me in mijn hoofd te prenten dat ik hier niets aan kan doen en dat het me overkomen is. Dat ik rust moet nemen en dan weer vol goede moed verder kan gaan in het ziekenhuis. Dat ik er misschien over kan gaan denken dat ik van die kous af kom als mijn arm ettelijke jaren stabiel is en dat ik altijd alert zal moeten zijn.

Dat je tijd nodig hebt om je leven rondom de arm te vormen en dat ik dat nu aan het leren ben.

Offline
Berichten: 4149

Oh wat schrikkelijk jammer dat dit nu moest gebeuren. Dat je niet even wat meer pauze kreeg. Zo balen. Heel veel sterkte bij het verwerken hiervan want toegeven dat het niet meer wordt zoals het was, en dat je fors hebt ingeleverd, dat is verschrikkelijk moeilijk.

Offline
Berichten: 23

Wat een pech! Weer een paar stappen terug, dat valt niet mee. Hoop dat je met de antibiotica en de fysio je arm weer snel onder controle krijgt. En dan wordt het uitzoeken wat de grenzen van je belasting zijn, dat is moeilijk maar bedenk dat je ook niet zonder training de marathon kunt lopen! Je team is tevreden over je werk, daar zal zo'n tegenvaller echt niet veel aan veranderen. Veel sterkte!

afbeelding van Maisa
Berichten: 3835

Wat verschrikkelijk eng, Leysje. Wat zul je ook geschrokken zijn. Net nu het zo goed ging en je weer helemaal in de flow zat. Heb je het wel op je werk kunnen vertellen?

Ik hoop dat de ontsteking weer weggaat zodat je weer door kunt gaan met opbouwen. Knuffel van mij!

Offline
Berichten: 1109

Oh leysje wat zul je geschrokken zijn. Wat vreselijk dat dit net nu gebeurt nu het zo goed gaat. Heel veel sterkte en ik hoop dat je je gauw weer beter voelt.

x Kaatje

Offline
Berichten: 24

De erfenis van de borstkanker, een arm die een blok aan het been is. 
Ik begrijp je scepsis of je er ooit 'vanaf' komt, 'k heb dat ook. Kan me het niet voorstellen, maar... als ik zie wat ik weer kan in vergelijking met het begin. 

Een raad die ik je wil geven (ik zou dat zelf ook op moeten gaan volgen)
Wees vooral niet te hard voor jezelf.  

Offline
Berichten: 242

Och, dat is rot voor je. Het wordt nooit meer hetzelfde na de diagnose, en dit is echt heel erg naar voor je, net nu het zo goed ging. 

Moed houden!

Offline
Berichten: 137

Wat vind ik dit toch erg voor je.

Sommige komen inderdaad nooit meer van die arm af. Veselijk. Maar misschien knap jij weer op en kan je de draad weer oppakken. Het ging net zo goed. Balen hoor! De moed niet verliezen.

 

Knuffel van Norbs

Onderwerp gesloten