Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4238

Hormonen

vrijdag, 10 augustus 2007

Al twee nachten lig ik wakker. Van de pijn. In al mijn gewrichten. Het is niet voor de eerste keer zo erg, maar als het opkomt, overvalt het me toch. Ik vergeet steeds dat ik zoveel gewrichten heb... Al wakker liggend heb ik besloten dat het tijd wordt voor mijn verhaal over hormonen. Ik broed er al lang op want de haat-liefde verhouding tussen mij en mijn hormonen is complex. En dan vloeit de inkt niet zo makkelijk uit mijn pen. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een chronologische volgorde. Althans, dat denk ik nu. Dat ik het zo zal gaan doen. Proberen tenminste. En daarom begin ik met de periode rond mijn eerste menstrutatie.

Offline
Berichten: 4238

De eerste drie jaar van de middelbare school heb ik fluitend doorlopen. Ik sport, ik maak erg veel muziek, ik krijg vriendinnen voor het leven.

De eerste jongen waar ik echt verliefd op ben, 't is niet wederzijds, verongelukt samen met een broer eén een vriendje. Door een dronkelap die allang geen rijbewijs meer had. Mijn wereld trilt op zijn grondvesten. Nooit zal ik later met teveel alcohol op achter het stuur kruipen. Grote twijfels krijg ik over het bestaan van God maar uiteindelijk blijft mijn geloof overeind. Zo wordt mijn leven gevormd door allerlei gebeurtenissen.

M'n eerste vriendje heb ik als ik 14 of 15 ben. Hij is nu nog steeds een hele goede vriend, getrouwd met een goede vriendin. Een bijzonder mens. Zeer hoog begaafd maar het meeste plezier heeft hij als-ie Prins Carnaval mag zijn en het hele dorp op de been krijgt.

De hormonen doen hun werk. Mijn aandacht gaat vooral uit naar jongens. Soms heb ik een vriendje, op school of uit ons eigen dorp, maar in die tijd, in mijn omgeving, blijft het allemaal erg onschuldig. En als ik teveel zoen word ik door mijn vriendinnen gecorrigeerd: ik moet me netjes gedragen :shock:.

De school is een stuk minder interessant dan de jongens. KLas 4 tot en met 6 gaan mijn schoolresultaten dan ook aanmerkelijk achteruit. In de vijfde ga ik met de hakken over de sloot over. Maar ik red het wel.

Vanaf de tweede weet ik al wat ik wil: ik ga medicijnen studeren, misschien iets met erfelijkheidsonderzoek. Want als mijn biologieleraar één keer zeer plastisch heeft uitgelegd hoe het zit met dat dna, dan is de basis van mijn fascinatie daarvoor gelegd. Ik neem een vakkenpakket met natuurkunde, scheikunde, wiskunde en biologie en daarbij nog 4 talen: Latijn, Nederlands, Engels en Duits. Mijn eindexamenresultaten zijn, gezien het feit dat ik zaterdags ook nog naar het conservatorium ga, én iedere vrijdag en zaterdag in de kroeg hang, nog niet eens zo slecht.

Van puistjes heb ik al die tijd weinig last, mijn borsten blijven een A-cup en mijn menstruatie verloopt gewoon. Niks bijzonders dus.

Als ik uiteindelijk uitgeloot wordt en mijn eerste vriendje wel ingeloot wordt terwijl hij eigenlijk niet zo nodig hoefde ben ik boos, heel boos. Het conservatorium is afgevallen omdat ik, door er al een jaar heen te gaan, weet dat ik me niet alleen maar met muziek bezig wil houden.

Ik ga wat anders doen. Ik kies een hbo-studie die muziek, medische kennis en veel gezelligheid biedt en rol de studie goed door. Ga voor het eerst samenwonen, al tijdens de opleiding, en bouw mijn eigen leven op.

Met vallen en opstaan word ik volwassen.

Offline
Berichten: 4238

Volwassen ben ik.
Ik werk.
En ik zoek.
Ik zoek een leuke man.
En dat valt verdorie niet mee.
Op mijn 24e ben ik vrijgezel en denk dat het nooit meer zal lukken.
Geen man, geen kinderen.
Wat een akelig vooruitzicht.
Mijn werk bevalt wel maar ik weet ook zeker dat ik het niet mijn hele leven wil blijven doen. De twijfel slaat toe.
Ga ik nog een keertje meeloten ?
Dan moet ik terug naar een kamertje, het studentenleven in.
Wil ik dat wel ?
Dan ben ik 10 jaar later pas klaar.
Dan kan ik die kinderen helemaal wel shaken.

Uiteindelijk besluit ik toch iets te gaan doen waarvan ik absoluut zeker wist dat ik het NOOIT zou gaan doen. Ik informeer naar de studie die opleidt tot hetzelfde vak als pa heeft. En eigenlijk ...... lijkt het me wel wat...
In een heel korte periode vallen er veel besluiten. Ik ga weer studeren maar óók werken in ons familiebedrijfje. Ik verhuis terug naar Brabant.

En het bevalt me geweldig.
En dan eindelijk op een feestje, als ik bijna 26 ben, ontmoet ik de jongeman die ik al zo vaak net mis gelopen ben.
Dan weer was hij niet bij gezamenlijke vrienden, dan weer ik niet. Maar op het moment dat we elkaar wél ontmoeten, slaat de vlam in de pan. Hormonen in het kwadraat :wink:

Liefde op het eerste gezicht bestaat. Want wij waren erbij. We maakten het mee en het was geweldig. Ik wist het meteen: dit is hem. En hij wist het ook meteen. Mij moest-ie hebben.

En ook nu weet ik het nog. Inmiddels zonder hormonen, na een lange soms moeizame weg, is het overeind gebleven. Dat gevoel van het begin, zo bruisend en overweldigend is het niet meer. Maar het is wel echte liefde. Ik vind hem na 20 jaar nog steeds geweldig, ook al weet ik inmiddels dat ie niet perfect is. Maar dat ben ik zelf ook niet.

Offline
Berichten: 4238

Na de geboorte van onze zoon heb ik wel het gevoel lang moe te blijven. Oké, ik slaap minder dan vroeger, maar verder valt het allemaal best mee. We hebben een ochtendmens baby. Het eerste jaar is ie om half 6, 6 uur klaar wakker en daarna duurt het nog jaren tot het 7 uur wordt.
Pas sinds een jaar slaapt-ie uit nu. Hij is nu bijna 15 :shock: .
En een enig kind laat je niet 's morgen alleen voor de tv zitten. Dus we gaan er 's morgens om de beurt uit. In het weekend ook om de beurt. En het zijn gezellige uurtjes. Bij je eerste kind is alles leuk :lol: , zelfs vroeg opstaan.
Na 1,5 jaar ben ik nog moe en ga een weekje met mijn zus op vakantie. Om bij te komen. Maar ook dat geeft niet het gewenst resultaat. Juist omdat ik vaak moe ben begin ik niet over een tweede kindje. Het is wel mooi zo.
En als ons zoontje ruim 2 is dan ontdek ik een knobbeltje en roepen we allebei hard tegen de oncoloog dat we blij zijn met ons éne kind en dat het ons niks uitmaakt al zou de chemo mijn vruchtbaarheid aantasten.
Er worden dan ook geen voorzorgsmaatregelen getroffen.

De tumor is niet hormoongevoelig, dus behalve een borstsparende operatie, okseltoilet (was toen standaard en nodig want 3 klieren positief), bestraling en cmf kuren volgt geen behandeling. Herceptin bestond toen nog láng niet.

Na de kuren die ik meer dan dramatisch slecht doorsta, verschijnen ook de overgangsverschijnselen. Ik krijg enorme opvliegers en hartkloppingenen mijn menstruatie stopt op een gegeven moment helemaal. Het houdt me volstrekt niet bezig. Het enige waar ik aan denk is aan overleven. Ik kon me altijd al goed concentreren en nu concentreer ik me alleen daar op. Behoorlijk egocentrisch, maar voor mij werkt dat op dat moment goed.

Als ik klaar ben met de behandelingen ben ik superblij dat ik weer opknap. Ik ga snel weer aan het werk. Blij dat ik leef. Een soort van overwinnaarsgevoel. Ik kan de wereld aan. Wie doet me wat.

Dat pa ondertussen ook borstkanker heeft drukt wel een stempel op de vreugde. De verdenking op erfelijkheid komt langzaam maar zeker opzetten. Na zijn herstel wordt een erfelijkheidsonderzoek in gang gezet dat 6 jaar zal duren omdat op dat moment het brca 1 en 2 nog niet volledig in kaart zijn gebracht.

Het gevoel van overwinning blijft onwaarschijnlijk lang bij me hangen en heeft consequenties: ja, ik weet het zeker, ik heb het gered en nu wil ik nog een kind!

Offline
Berichten: 4238

Zo'n 2 jaar na mijn herstel komt het opzetten. De gedachte aan een tweede kind wordt langzaam een zeer dringende wens.

Daarbij houd ik niet direct rekening met de wensen van mijn man. Hij blijkt er heel anders over te denken.
Argumenten heeft hij genoeg.
Stel dat ik weer ziek word.
Stel dat er erfelijkheid wordt ontdekt: dan word ik zeker weer ziek.
Stel dat we een dochter krijgen. Dan krijgt zij het later ook.

En nu wéét ik dat zijn argumenten geen onzin waren en zijn.

Maar toen !

Ik wil graag een tweede kindje. Een broertje of zusje voor onze zoon. En onze zoon is zó leuk. Ik wil er graag een baby bij. Voor mijn gevoel is ons gezin niet af. Wat is nu een gezin met één kind. Zelf kom ik uit een gezin met 4 kinderen en we kunnen het nu nog goed met elkaar vinden. Hoe moet dat later toch met onze zoon. Geen broers of zussen om een verleden mee te delen. Niemand die hem zo goed kent, als wij er niet meer zijn ooit. En als we oud zijn draait hij overal alleen voor op. En zijn sociale ontwikkeling, het leren delen, het leren strijden. Dat alles gaat dan aan hem voorbij. Bovendien vindt hij het zelf ook leuk, zegt ie....

Mijn menstruatie komt opzetten. Paar maanden wel, met alle gewone dingen die erbij horen. Zin om te vrijen, dromen van baby's.
Paar maanden niet, opvliegers, buien, hartkloppingen.
Paar maanden wel, paar maanden niet. En dat gaat zo eindeloos door.
Net als onze discussies waarom we wel/geen tweede kindje zouden moeten krijgen.

Ik wil een tweede kind ! Ik heb al kanker gehad. Moet die kanker dan ook nog ervoor zorgen dat er geen tweede kind komt ?

Ik huil, discussieer en huil nog meer. 4 Keer per dag laat ik de hond uit. En 4 keer per dag loop ik het buitengebied in en beginnen de tranen te lopen. Een overweldigend gevoel van wanhoop overspoelt alles. Mijn werk en onze zoon houden me staande. Onze relatie gaat door een diep dal. Soms kan ik echt een hekel aan mijn man hebben omdat hij me de kans ontneemt nog een keer moeder te worden.

Ondertussen loop ik wel bij een homeopatisch arts na een jaar of 3 na de kanker omdat mijn menstruatie zo onregelmatig blijft. De heftige gevoelens hebben daar wellicht ook wel mee te maken.
Wat wil je, vraagt hij, geschrokken ook omdat het volgens hem echt slecht is dat mijn hormonen zo aan het schommelen zijn.
Ik wil weer regelmatig menstrueren want ik wil nog een kind !
Ik krijg medicijnen en binnen 2 maanden gaat het eindelijk weer normaal draaien. Mijn menstruatie verloopt nu weer helemaal normaal.
Het huilen, pleiten, wensen gaat door maar mijn lief is onvermurwbaar.

Legendarische uitjes met mijn middelbare schoolvriendinnen brengen me na jaren weer tot verstand.
"Mijn beide oma's kregen op hun 45 nog een kind", roep ik, als ik bijna 40 ben. "Nou, dan kun je dus nog tot je 45 ongelukkig blijven", zegt een lieve wijze vriendin. "Óf je kunt het nu opgeven en kiezen voor gelukkig zijn."

En dat ze in één enkele seconde de knop om. Ze heeft gelijk natuurlijk.
Het is mooi geweest. Al dat ongelukkig zijn terwijl ik juist zou moeten genieten ! Genieten van het leven, van ons kind, van mijn man, mijn familie en vrienden.

Dat is het. Zó simpel is het.

En vanaf die dag doet het nog wel pijn, maar is de wanhoop weg.
Vind ik vrede met ons éénkindgezin. Met ons leven. Met mijn man. Met mezelf.

Eindelijk.

Offline
Berichten: 4238

[size=25][b]Kinderen[/b][/size]

 

Onze stormachtig ontstane liefde beklijft en we werken allebei druk. Af en toe komt het onderwerp kinderen aan de orde. Het wordt steeds uitgesteld, zeker in de periode dat hij een baan in de randstad heeft en zich de pestpokken reist om er te komen. Toch beginnen mijn hormonen aan te dringen. Kinderen wil ik! Nou ja om te beginnen één. Ik vraag hem of hij alsjeblieft een baan dichterbij wil zoeken. Verhuizen is geen optie omdat ik een plaatsgebonden eigen bedrijf heb. Het vinden van die baan lukt en we plannen een trouwdatum. Vóór alles wil ik met hém trouwen, niet om de kinderen, maar omdat we voor elkaar kiezen 'voor altijd'. Onze trouwdag is geweldig :-({|= . Buiten Nederland, in zeer klein gezelschap trouwen we en als we weer terug zijn feesten we met familie en vrienden in onze eigen achtertuin. Zowel het trouwen als het feesten naderhand bevalt ons goed. We hebben daar lang over nagedacht en uiteindelijk besluiten we het precies te doen zoals wij willen. Nog steeds denken we er met heel veel warme herinneringen aan terug. En met het trouwen gaat ook de pil overboord. Als ik na een maand nog niet zwanger ben word ik al ongeduldig :wink: . Onze getuigen trouwen krap 5 weken later en hebben dezelfde plannen als wij. 3 Maanden later is het al zover en prijzen we ons gelukkig. Eerst denk ik nog chagrijnig "'t Is weer niks", maar jawel hoor: we zijn zwanger en zo snel al en wat is het leuk om dat mee te maken :lol: :lol: :lol: . Ik ben zó blij dat het uberhaupt gelukt is. \:D/ Niet iedereen krijgt zomaar kinderen. Ik ben op dat moment 31 en heb al andere dingen om me heen gezien. De getuigen van ons huwelijk komen ook mopperen dat het niet direct lukt bij hen maar als ik zeg dat ik ook zo bozig was (toen ik al zwanger bleek te zijn) en dat het met hun misschien ook zo gaat, worden ze weer vrolijker. Twee weken later gaat de telefoon: en ja, ook bij hen is het raak. Zij is 6 weken later uitgeteld dan ik. Gedeelde vreugde :lol: . Het is een bijzonder gelukkige periode ook al is het soms te druk en moet ik af en toe de rem erop gooien om te zorgen dat het niet fout gaat. Onze gezonde zoon wordt geboren 10 dagen na de uitgetelde datum. De bevalling is 'een eitje', tenminste, na de verhalen van mijn moeder over lange, zware zwangerschappen en eindeloze bevallingen verloopt bij ons echt alles supergoed. Ik werk gewoon lang door tijdens de zwangerschap en de bevalling duurt 4 uur en ik beval lekker thuis in ons eigen bed. Mooi zoals dat werkt: het had me niks uitgemaakt: een jongen of een meisje en ook mijn man vond alles goed. Gezond, dat was onze wens. En toen hij 1 minuutje op mijn buik lag dacht ik: "ach natuurlijk, een jongen, dat is wat ik altijd al wilde !" Nou wilde ik dat helemaal niet altijd al, ik wist niet wat ik wilde: ja een kind, maar het soort, daar had ik niet echt over nagedacht. De natuur regelt deze alles overstemmende liefde vanzelf. De borstvoeding verliep niet zo lekker. Ik heb het wel 3 maanden volgehouden maar moest naast borstvoeding ook bijvoeding geven. Ik had niet genoeg voor die kleine hongerlap. Hij was overigens niet zó klein, 56 cm en 3780 gram, een lang dun kind bij de geboorte :lol: . We zijn gelukkig, het is wel trubbelig, in het begin huilt hij best veel, maar na een week of 8 komt ie tot rust. Ik wist het wel. "Als ie straks wat kan doen dan wordt ie vanzelf rustiger", zei ik. En zo gaat het ook. Ik blijf wel werken: 4 dagen per week en ook mijn man werkt 4 dagen. We vangen alles samen op en zijn alledrie heel tevreden met die oplossing. Daardoor is onze zoon 4 dagen thuis en 3 dagen op het kinderdagverblijf. Daar heeft hij het direct naar zijn zin en laat in de loop van de jaren een diepe indruk na bij de leidsters. Op de babygroep wordt normaal gesproken niet door de kids gepraat met hun leidsters. Zoonlief doet dat wel, een vrolijke zéér vroege baby, die bijna altijd goede zin heeft. Dat is trouwens nog steeds zo. :) En onze vrienden krijgen 5 weken later ook een gezonde zoon. Ze wonen niet dichtbij maar we blijven elkaar zien, ook nu nog. En allebei hebben we inmiddels een hele geschiedenis achter de rug. Het leven is mooi maar brengt ook veel zorgen met zich mee voor onze beider gezinnen. We houden nog steeds heel veel van hen.

Offline
Berichten: 4238

13 Jaar ben ik. Al bijna net zo lang als nu. Tussen mijn 13 en mijn 13,5 groei ik 10 cm in een half jaar, en ik was altijd al de langste van de klas. In het tweede half jaar tot mijn 14e verjaardag groei ik nog 2 cm en dan is het klaar. 1.80 Meter. Niks mis mee behalve dan natuurlijk dat alle jongens in de klas tot mijn navel komen... Al in de zesde klas [size=9](groep 8 nu)[/size] krijgen andere meisjes borsten. Bij mij valt nog niks te bespeuren. Ongesteld ? Het dringt nauwelijk tot me door. Gefluister [color=violet]"ben jij het nóg niet ?" [/color]alsof dat een groot gemis is, of een schande misschien ? Neen, ik ben het nog niet, hou me er ook niet echt mee bezig maar af en toe ben ik wel vaag verontrust, want ík ben het nog niet, en zij wel. Dat 14e jaar en dan met name de tweede helft daarvan word ik regelmatig overvallen door afzichtelijke buikkramp. Ik zie mezelf nog in die lekkere grote groene leren fauteuil liggen in onze doorzonwoonkamer, met mijn benen opgetrokken en echt niet meer wetend wat ik kan doen om de pijn te laten verdwijnen. Gewoon een aspirientje pakken dat deden we toen niet, geloof ik. Jaloers naar mijn broers kijkend met wie ik nauwelijks van leeftijd verschil. Zíj hebben hier geen last van. Uiteindelijk haal ik het nét voor mijn 14e. Ik word ongesteld. Nou, sommige mensen maken er een feestje van maar ik vind er niet veel aan. Ik voel me ronduit ellendig. Nu ik hier rondlees hoe Amazones weer gaan menstrueren nadat de zoladex is gestopt en hoe dat dan verloopt weet ik het weer helemaal. En die borsten dat wordt nog niet veel. Met moeite weet ik een bh-tje met A-cup te scoren. Ik ben dun dus dat helpt ook niet voor het laten groeien van een flinke boezem. Het is geen pretje, dat ongesteld zijn. Maar het went. Het geharrienak met maandverband, zeker op school is het erg lastig, die oude hoge toiletten in de oudbouw. Ik kan me vooral herinneren dat ik het vies vind. Menstrueren brengt zo ook nog het een en ander aan andere gevoelens met zich mee. Vanaf mijn 13e word ik waanzinnig verliefd. Ik droom, nog behoorlijk abstract van mijn aanbedene en hoewel ik het dichtbij huis hou, jongens uit de klas, vrienden van mijn broers, (het aanbidden van een popster of andere beroemdheid heeft mij altijd zéér tegengestaan) blijft het voorlopig bij kijken en dromen. Én dagboeken volschrijven :wink: Dat is in ieder geval een goede training geweest :lol:

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Aanraking
Corona en IC
Corona en chemo
druk druk druk
Jaloers
Second opinion
Samen Beslissen
Het 'gewone' leven

Pagina's

Webloggers