Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4223

Kanker

donderdag, 22 april 2010

"Ze moet dat maar niet doen. Zo actief worden bij die kankerclub. Dan komt ze er nooit meer van los." Als je me vraagt naar domme uitspraken dan is dit er een die in mijn top vijf staat. De mensen om ons, Amazones, heen, bedoelen het goed met ons. Ze zorgen voor ons in tijden van nood. Ze bidden, huilen, hopen met ons mee. Tot het over is. Mooier kun je het niet hebben. Maar daar waar het voor hen over is, is het dat voor ons niet. Nooit. Als je een keer kanker hebt gehad, dan neemt het leven weer zijn gewone gang maar het wordt niet meer zoals je leven was voor je kanker had. Hoe zeer je dat ook in het begin, nadat je 'beter' bent denkt en hoopt. Als je kanker krijgt, dan kijk je je eigen dood in de ogen. Dan zeg je "nu nog even niet!" Dan doe je wat je doen moet. Dan vecht je, lijd je, zie je af, ben je bang, ben je als de dood. Tot het over is. En als het dan over is. Dan heb je gezien, heb je geleerd, heb je gevoeld. Wat anderen niet konden zien, leren of voelen. Gelukkig voor hun. En daarom ben je anders. En daarom is het helemaal niet angstig, benauwend, beklemmend of slecht voor je, als je je inzet voor een kankerclub. Het is leuk om te doen. Écht waar. Je gaat kanker zien van dichtbij en van ver af. Vanuit je zelf en vanuit anderen. Vanuit lotgenoten en vanuit professionals. Met de blik van een webbouwer, een journalist, een sporter, een accountant :wink: . Je gaat kanker zien als een aspect in je leven, in ieders leven, waarvan je ongelooflijk veel kunt leren, ongelooflijk veel kunt zijn voor anderen en voor jezelf, waarin je ongelooflijk veel kunt doen. Je haalt ongelooflijk veel voldoening uit wat je kunt betekenen. En iedere, ja iedere dag, leer je nog bij, van anderen. Dus mocht jij je ook zo goed willen voelen? Dan heb ik wel een idee :wink:

Offline
Berichten: 4223

Ik ben niet veel meer met kanker bezig maar wel veel meer dan andere mensen.
Het is als mijn onderschrift, het loopt met me meer maar niet meer voor mijn voeten.

Maar waarom droom ik de laatste weken iedere keer dat ik zwanger ben. Een beetje blij maar dan toch ook: dit kan niet dit mag niet. Ik ben te oud, het is voor mij beslist niet goed om nog een zwangerschap mee te maken, wat als de kanker terugkomt?

Verwerking noemen ze dat. Van de zorgen om mensen om me heen. Maar ook van mijn eigen verdriet, om die 2e die nooit kwam. Ik dacht dat ik het al lang achter me had gelaten maar blijkbaar zit in hoofd en lijf toch nog meer pijn dan gedacht.

Ik word er niet door omver geblazen, dat gebeurt sowieso zelden :wink: , eerder ben ik er verbaasd om, als ik wakker word.

Vreemd, heel vreemd.

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers