Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

"Kanker? Het klinkt vies!"

woensdag, 4 mei 2016

"Kanker? Het klinkt als iets dat heel erg vies is!” Doris komt thuis uit school en vraagt wat kanker eigenlijk is. Uiteraard zijn wij niet de enigen die met deze ziekte worden geconfronteerd. Doris komt regelmatig thuis met het verhaal dat een opa, oma, oom of tante van een klasgenootje is overleden. Vandaag werd er ook over de ziekte van een tante gesproken. En dat was kanker.

Wij spraken tijdens mijn behandelingen veel met Doris over de ziekte, maar gebruikten het woord kanker vrij weinig. Ik spreek het zelf wel uit, maar het blijft voor anderen lastig. Het zorgt voor een bepaald shockeffect. Veel mensen hebben het idee dat je het fluisterend uit moet spreken, zeker als je ergens gezellig koffie drinkt. Naar mijn idee zorgt dat er voor, dat er nog steeds een soort van taboe hangt rondom kanker. Terwijl het juist zo nodig is om dat open te breken.

Goed, meisje komt dus thuis met vragen. Kinderen op school hebben haar verteld dat ik ook kanker had. Oops! En dat daar heel veel mensen aan dood gaan. De vraag of ik ook dood zal gaan is natuurlijk de volgende. Luid en duidelijk is het antwoord; “Iedereen wordt geboren en iedereen gaat dood. Daarin zijn alle mensen hetzelfde. Sommige mensen worden heel erg oud en sommige mensen niet. Voor nu heeft de dokter mama beter gemaakt.” Het dekt misschien de lading niet, maar voor Doris is het antwoord voldoende; “Ohja, toen je dat pilletje kreeg waardoor je geen haar meer had. Ik mocht dan altijd bij opa en oma logeren. Superleuk!”. Ze heeft er dus goede herinneringen aan over gehouden.

Ik heb me de afgelopen jaren soms machteloos gevoeld. Niet door de ziekte, maar wel door alle dingen die ik niet kon. En dan met name mijn tijd met Doris. Zelfs een verhaaltje lezen voor het slapen gaan was soms te veel. Daarnaast was ik ook zeker niet de meest geduldige moeder…vast herkenbaar. Onuitstaanbaar vond ik dat. Af en toe heb ik nog last van een soort tijdsdruk. Dat uit zich in het heel bewust bezig zijn met het verzamelen van mooie momenten. Dit is niet perse verkeerd, maar ik vraag me af of ouders die niet met een ziekte werden geconfronteerd dit ook zo ervaren. Ik denk niet in doemscenario’s, maar ben juist regelmatig heel erg dankbaar. Bijvoorbeeld als we s’ochtends samen zingend door het park naar school fietsen. Dat soort simpele dingen? Priceless! 

Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog; https://today-we-live-as-a-lion.com

Offline
Berichten: 30

Prachtig hoe die kinderen daar op reageren: "Ohja, toen je dat pilletje kreeg waardoor je geen haar meer had.". Niet wetende dat vooral zij ons beste medicijn zijn. De lichtpuntjes die ons door die periode gehaald hebben. Veel energie vroegen, maar ook gaven om er weer tegenaan te kunnen. Ons zoontje zal nooit kunnen beseffen wat hij op die jonge leeftijd al voor mij gedaan heeft.

 

 

Offline
Berichten: 4223

De geluksmomenten ben ik altijd heel bewust blijven plukken.

en ik kreeg het geluk dat ik mijn zoon volwassen mocht zien worden. Nu heb ik toch nog uitzaaiingen gekregen en ben ik blij dat ik zo bewust genoten heb.

Ik twijfel ook of andere mensen, die gezond zijn, dat zo bewust ervaren. Misschien ook bewust maar niet hetzelfde.

Het genieten is er nog steeds al is de lading echt wel anders geworden.