Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4116

Lange adem

dinsdag, 14 juni 2016

Ongeneeslijk zijn, dat leer je niet in één keer.

In het begin reageerde ik zoals ik altijd dacht dat ik zou reageren: met spijt, met verdriet maar toch ook met nuchterheid en kalmte, ik wist dat ik ook deze klus wel zou gaan klaren.

Nu de uitzaaiingen al weer meer dan een half jaar bekend zijn doet zich een nieuw fenomeen voor.

Allereerst weet ik niet of het hier bijwerkingen van de letrozol betreft of dat het om iets anders gaat.

In de niet al te soepele aanloop naar de komende controle merk ik dat ik heen en weer gezwiept wordt tussen hoop en vrees. En ook al ben ik echt, echt, echt, niet bang om dood te gaan, toch vervult de gedachte om het leven eens los te moeten laten me met grote wanhoop.

Ik ben er echt, echt, echt, nog niet klaar voor.

En toch kan iedere controle het bericht brengen dat de lopende behandeling niet meer werkt en dat we moeten overstappen naar de volgende. Iedere volgende behandeling brengt in potentie bijwerkingen met zich meer waardoor ik mijn nu zo fijne leven moet gaan aanpassen aan de omstandigheden. En bovendien brengt iedere nieuwe behandeling en zo verafschuwde afscheid van een prachtig leven dichterbij.

Die dreiging valt me veel zwaarder dan gedacht. De angst voor zo'n mogelijk minder goed bericht is veel groter dan ik had kunnen vermoeden. Het wachten op wel of niet goed nieuws blijkt af en toe erg zwaar. En nu deze keer het wachten zó lang duurt, ga ik steeds meer nadenken over mogelijkheden om die wachttijden te verkorten want ik voel dat ik het bijna niet meer trek op deze manier.

Zijn dit allemaal schijnbewegingen in de zoektocht naar meer controle op mijn zo onzekere leven?
Zijn het krampachtige pogingen om langer mijn gewone manier van leven vast te houden, terwijl dat leven toch niet meer gewoon wordt?
Is de somberheid gewoon een bijwerking van de letrozol?
Of kan ik werkelijk verlichting vinden door nu te besluiten mijn eigen behandeling anders in te richten?
Brengt de keuze voor een ander ziekenhuis misschien meer rust?
Een ziekenhuis waarbij ik met de afspraak voor de volgende keer naar huis ga.
Een ziekenhuis dat scant ter geruststelling en niet alleen als daar medische aanleiding voor is.
Een ziekenhuis waar ik een paar uur later kan inloggen om te kijken hoe de tumormarkers deze keer zijn.
Zou het helpen als ik vaker of juist minder vaak op controle ga?

Al deze twijfel zag ik eerder niet aankomen. En regelmatig lukt het me niet om mijn verdriet op afstand te houden. Is dit verwerking? Voor mij voelt het meer als blinde paniek. Een ding weet ik zeker: wachten is niet mijn sterke kant: nooit geweest. En nu het leven soms uit aaneensluitende periodes van wachten lijkt te bestaan ondervind ik mijn ultieme test.

Zal ik breken?

 

 

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Een moeilijke fase, telkens realiseren dat je gezonde onbezorgde leven, nu wel erg onder druk staat

.De dreiging verpest het gevoel van gewoon verder kunnen leven, en toch doen we dat. verder leven.

regelmatig ben ik ook bang en verdrietig, zeker als ik nu leest dat Zeilertje uitbehandelt is, dan kan ik me ook niet voorstellen hoe ik daar mee zou  kunnen omgaan.

ik bedenk dan maar dat ik er nu niet voor sta, Dat ik het nu moet moet doen met dit leven, leven met kanker. En soms lijkt het dan best mee te vallen, en gaat het leven gewoon(met zijn beperkingen) door.

Een beetje het gevoel hebben dat je toch de controle hebt kan je wel helpen en steunen dus toch maar goed nadenken over waar je je het prettigst bij voelt en het zo regelenheart Je kan het !

Offline
Berichten: 319

Ik kan me de helft van jouw paniek nog niet inbeelden maar wat heb je je gevoel weer ontzettend beelden en duidelijk neergepend. Ik hoop dat je controle weer spanning kan wegnemen... X

Offline
Berichten: 218

Oh Ellen, zo een grote angst en dan die paniek die naar je keel vliegt en jou vol vertwijfeling slaat... Toch lijkt het me goed dat je er zo bewust van bent. Dat je je er vragen bij stelt. Misschien is het wel iets om aan te kaarten bij Helen Dowling (of een vergelijkbaar centrum) - zodat jouw angst niet evolueren naar echte paniekaanvallen. Er zijn methoden die misschien kunnen helpen (mindfullness en zo).

Ik wens je een goede controle en dat die angst terug wegebt.

Knuffel en lieve groetjes, smim

Offline
Berichten: 4116

Nou Smim, die gedachte had ik al een poosje en vanmiddag heb ik inderdaad contact gelegd met het Helen Dowling Instituut. Daar gaat nog al wat administratie overheen, maar bij het huisarts ligt al het verzoek om een verwijzing door te sturen en alle gegevens zijn al genoteerd. Dat gaf me meteen wat lucht. Dat er ergens een plek is waar ik aan de wirwar van deze gevoelens wat richting kan geven. Ik wil wellicht wisselen van ziekenhuis maar durf die keuze ook niet goed aan. Daar heb ik hulp bij nodig zodat ik de voor mij beste keuze maak.

 

Teuntje
afbeelding van Teuntje

Hoi Ellenk ,

Wat heb je het toch weer mooi verwoord .

Ik had meteen in Juli 2012 Bk én uitzaaingen en toch is het nu alweer 2016 

Mijn tumor zit er nog  ingenesteld in mijn borstbeen frown ( was niet operabel ) uitzaaing op het SI gewricht ,mijn ervaring is dat ik omdat ik "gewoon "verder leef de draad weer oppak ,ik geniet weer van de Lente en de aankomende zomer en ben niet steeds bezig van hoe lang nog ..........gelukkig niet smiley. De Tamoxifen remt gelukkig nog steeds af ,erg bijzonder toch ?

En ja je kunt elke keer slecht nieuws krijgen ,t valt niet altijd mee ................

Maar het gaat je het vast wel lukken hoor ,een mens is flexibel !!

Liefs en sterkte met alle muizenissen heart

 

Offline
Berichten: 171

Ellen, lucht geven aan de gevoelens zal vast helpen, je doet dat ook door dit stukje. Ik kan het me zo goed voorstellen. 

Ik hoop dat je wat zult hebben aan dat instituut. En inderdaad, je ervan bewust zijn zal ook helpen, vaak moeten we door pijn heen om deze in kracht af te laten nemen.

Offline
Berichten: 541

Wat naar, die paniek...En wat goed dat je hulp hebt gezocht bij Helen Dowling. Hoop dat je daar echt wat aan hebt, want dit lijkt me heel naar!

Knuffel. Zangeres

Artikelen van ellenk

Zomerse zomer
Een nieuwe start
Pas op de plaats
Zenuwen
Bucketlist?
Vrolijk kerstfeest!
Snieklaas

Pagina's

Webloggers