Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4223

leren

zaterdag, 24 juli 2010

[b]Machteloosheid[/b]
Als ik kijk naar mijn leven en zoek naar momenten waar ik het echt even niet meer weet, waar ik boos word, waar ik tegen een muur oploop: dan zijn dat momenten van machteloosheid. En als ik doordenk dan weet ik hoe ik daar mee om leerde gaan, al heel erg lang geleden: dan is dat door 'gewoon door gaan, niet door laten dringen, gauw vergeten, wat je niet kunt veranderen accepteren. Toch is me dat niet altijd gelukt. Ooit toen de wens om een tweede kindje heel groot was, brak mijn verdriet door al deze systemen heen en was er niks te wapenen. Misschien was dat wel heel erg goed omdat ik zo uiteindelijk toch écht kon accepteren wat ik niet wilde accepteren. Toch liep ik er deze week weer tegenaan. Álles gedaan, in mijn werk, álles gegeven, om het zo goed mogelijk te laten verlopen. En eerlijk is eerlijk, ook om over een week hopelijk een welverdiende vakantie te kunnen genieten. Blijkt er iemand, of eigenlijk meerdere iemanden elders de dingen niet goed geregeld te hebben. Ik was zo perplex dat ik moest lachen. Na eerdere ergernis om dingen die niet goed geregeld werden, was dit gewoon té simpel te te te .... Ik heb het naast me neergegooid en lachend gedacht: dit gaat zo buiten mij om, hier kan ik helemaal niks meer mee. Weg alle energie die ik de afgelopen weken hierin gegooid heb. Oplopend naar een climax van afronding en dan lekker 2 weken vrij. Niks niet afronding. Alles blijft straks liggen en eerlijk is eerlijk. Daarna komt het heus allemaal wel goed. Maar neen, zo werkt dat dus niet in mijn hoofd. Ik werd er letterlijk bijna ziek van. Je heel kwaad maken is negatieve energie, erom lachen is verdringen. Ergens moet toch een middenweg zijn. Een keertje lekker mopperen en dan relativeren maar ook weer niet al te zeer, omdat als mensen blunderen je daar toch ook wel eens ooit boos om mag zijn. Ik vind dat heel moeilijk. Want boos zijn als je geen zeggenskracht hebt daar schiet je niks mee op. Dus al doordenkend vermoed ik dat het naar die climax toewerken ook wel een deel van mijn frustratie vormt. Misschien zou ik dat eens minder moeten doen. Hahahaha, nou ja, dat lukt me nooit. Misschien moet ik me erbij neerleggen dat ik af en toe boos en/of gefrustreerd ben en dat dat ook gewoon weer over gaat. Accepteren dat ik in een climax ergens naar toe werken fijn vind, en dat als anderen dan wel eens roet in het eten gooien, dat ik dat dan vervelend vind. Al schrijvend voelt dat laatste toch verreweg het beste. De volgende keer word ik toch wat sneller boos en probeer het daarna los te laten. Dan voel ik me vast veel beter.

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers