Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4149

Macht & tact, hoop & trots

dinsdag, 6 februari 2007

Ellen mag dan een uurtje of vijf van de wereld zijn geweest, en lichaamsdelen die vroeger aan de achterkant zaten zitten nu voor, maar haar karakter is volledig intact gebleven. Het kan dan ook niemand verbazen dat El de gang van zaken in haar kleine ziekenhuisdomein tracht naar haar hand te zetten. Nadat voor de zoveelste keer die infuuskapstok ging piepen als ze ook maar even opstond, vroeg El de verpleegkundige van dienst; “Zeg, als je mij nou even uitlegt hoe dat werkt dan reset ik dat ding zelf wel hoor, kunnen jullie nuttige dingen doen.” Die poging tot machtsovername strandde echter. Overigens is er blijkbaar een chronisch tekort aan infuusdingen want op die van Ellen staat ‘Kinderafdeling’. Een ironisch gezicht naast iemand met schoenmaat 44. Naast de pogingen om haar invloed op het eigen genezingsproces te vergroten, heeft El ook een sociale taak op zich genomen. De al eerder genoemde oude man op de kamer reutelt alsof hij tot de bronchiën is afgevuld met vocht. Dat ontlokt bij tijd en wijle bij de derde patiënt, de dementerende oude mevrouw, de iets te luidruchtige verzuchting, “Ik denk dat ie dood gaat!” Het sociale plichtsgevoel van El gebiedt dan om toch even in te grijpen met, “Ssssst. Ik denk dat ie dat kan horen….” Maar hoe gaat het met Ellen en haar Twin Peaks? Over het geheel genomen heel aardig, maar elke dag is er wel een of andere vorm van klein leed. Wel elke dag iets kleiner leed zo lijkt het. Vanwege het ontbreken van okselklieren bijvoorbeeld zit het antibioticuminfuus in haar hals. En dat trekt. Vanochtend ontdekte ze dat als ze het slangetje over haar oor hangt, ze er het minste last van heeft. Gelukkig mag het er morgen uit. Het infuus, niet het oor. De belangrijkste factor die het moment van thuiskomst bepaalt, is vermoedelijk toch de drain-kwestie. Eentje is nu bijna uitgelekt (en in tegenstelling tot regeerakkoorden, is dat hier goed nieuws), maar drie andere geven het nog niet op. Voorlopig houden wij het op vrijdag. Een terugkerende hamvraag is, zo lees ik, “Heeft ze ze al gezien?”. Ja natuurlijk. Ellen is buitengewoon tevreden. Ik ook. Vanmiddag was er een driekoppig vrouwelijk publiek, waaronder een met een borstkankerverleden, dat aarzelend vroeg of zij het ook mochten zien. Ook die jury heeft het goedgekeurd. Vanavond volgt dan de vakjurering, met de opwachting van het Amazone-trio. Nou maar hopen dat er niet eentje wordt weggestemd. Wij wachten gespannen op de uitslag……

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers