Amazone
Lid geworden op: 29/03/2016 - 15:24
Offline
Berichten: 0

"Mam, waar is jouw borst dan gebleven?"

maandag, 4 april 2016

Het is zaterdagochtend en Doris (mijn 7-jarige dochtertje) en ik staan samen onder de douche. Het is ons vaste weekend-ritueel. En iedere zaterdag komt er dan een vraag over mijn ‘borst die d’r af is’.

Ik heb er voor Doris nooit geheimzinnig over gedaan. Zij heeft alles gezien, van de grote pleister na mijn amputatie, tot de enorme ‘borst’ met vocht die daarna ontstond. Het is voor haar nu de normaalste zaak van de wereld. Maar, dat neemt niet weg, dat er toch redelijk wat vragen komen over die geamputeerde borst. Daarnaast blijft het een interessant gegeven dat je moeder nog maar één borst heeft. Als er een vriendinnetje blijft logeren en ik sta in de ochtend onder de douche, gaat ze haar vriendinnetje waarschuwen om niet in de douche te komen. “Het is niet eng, hoor, maar ook niet heel erg leuk”. En in de gezamenlijke kleedkamer van het zwembad (ik vertik het om me in zo’n krap hokje aan te kleden), gaat ze altijd voor me staan zodat ik heel snel mijn badpak uit en mijn BH aan kan doen. Uiteraard met een zeer serieuze blik op haar bekkie.

Ze vraagt zich nu af waar die borst dan toch is gebleven na de operatie. Pfieuw, geef daar maar eens een draai aan. Mijn broer (werkzaam in het laboratorium van een ziekenhuis) heeft mij verteld dat ze dit weefsel gewoon in een gele afvalbak gooien. Nice! Het zou een luguber antwoord zijn, maar toch zeg ik dat ze de borst gewoon hebben weggegooid. Doris kijkt me ongeloofwaardig aan en schiet dan in de lach. “Oh, kijk hier, een borst, hupsakee, gooi maar in de vuilnisbak!” Ze klapt daarbij haar handen schoon. Opgeruimd staat netjes. Eenmaal uit de douche begint ze meteen het toneelstukje te herhalen met mijn prothese. Dit is één van haar favor(t)iete speeltjes. Ze stopt de borst in haar hemdje, loopt er mee rond op haar hoofd, gebruikt het als kussen voor haar knuffels en nu gooit ze de prothese weg in een denkbeeldige vuilnisbak. Ze maakt er een prachtige voorstelling van, totdat ik toch echt mijn BH aan wil trekken en ze de prothese weer moet inleveren.

Ik ben blij dat kinderen, of in ieder geval mijn kind, er zo nuchter mee om gaat. Het is voor haar ook een verwerkingsproces en door openheid te geven neem je bepaalde angsten weg. Daarnaast ga je zelf ook weer op een andere manier kijken naar wat je is overkomen. Kinderen vergeten dat zeker niet, al schakelen ze gelukkig snel weer naar de orde van de dag. 

Het is voor mij nu bijna drie jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg, maar er gaat geen week voorbij dat Doris er niet een vraag over heeft of met een herinnering komt uit die tijd. Het mooie daar aan is, dat je het op deze manier samen verwerkt. We samen als gezin de kanker een plek geven en het niet benaderen als iets waar je bang voor moet zijn, maar dat het is gebeurd en dat we nu gelukkig allemaal weer gezond zijn. 

En dan komt al snel de vraag; “Mam, hebben ze mijn amandelen dan ook weggegooid na de operatie?” Waarop ik antwoord; “Ja, dat denk ik wel, lieverd.” En daar start toneelstukje nummer 2. 

Mocht je meer willen lezen, kijk op mijn blog: http://today-we-live-as-a-lion.com

Offline
Berichten: 4120

Wat een leuk verhaal! En wat fijn dat deze openheid in je gezin normaal is!

Offline
Berichten: 0

Dank je!!!

Offline
Berichten: 218

Haha, doet me erg aan mijn eigen dochter denken! Zij is ook 7 (was 5 toen de borst eraf ging). Die krijgt de slappe lach als ze mijn asymmetrisch torso ziet. Al is ze er erg lief over ook.

Trouwens, ik was daar zelf ook nieuwsgierig naar - naar wat ze met het weefsel doen - en mijn chirurg zei me dat ze een weefselblok bewaren (voor latere referentie of onderzoek, bvb stel dat er een nieuw genetisch onderzoek voorhanden is). Ik beeld me dan in dat er ergens een gang is, in de kelders van het ziekenhuis, waar alle pathologische specimens bewaard worden (ik werk zelf in een wetenschappelijk instituut - dus kan er mij wel iets bij voorstellen), en dan heb je gang 134, rek 567, schap A23 bis, waar een klein blokje van mij ligt.... wie weet.

Offline
Berichten: 171

Openheid en humor zijn zoooo belangrijk! Voor jezelf, en al helemaal voor je kinderen. Ik heb er twee, wel al wat ouder (13 en 17) maar ook voor hen geldt dat ze alles mogen vragen en dat we kunnen bespreken, dat de kanker geen eng taboe-onderwerp is, maar een min of meer gewoon gespreksonderwerp. Nuchterheid inderdaad, maar wel een van de gevoelige soort. En inderdaad, elke week is er wel een vraag, een opmerking, een herinnering; stel je voor dat daar geen ruimte voor was, hoeveel onverwerkt spul zich zou ophopen! 

Heel mooi stukje!

Offline
Berichten: 541

Heel goed dat jullie er zo open over zijn. Ik denk zeker dat dit helpt om het te verwerken. Wat grappig eigenlijk, de vraag over waar de borst gebleven is. Ik heb daar nooit over nagedacht! Gewoon, huppakee, in de vuilnisbak, weg er mee!! Opgeruimd staat netjes!!

Je hebt het erg leuk geschreven, dank voor je blog!

Zangeres.

Offline
Berichten: 30

Mooi geschreven! Knap hoe jullie ermee omgaan. Mijn zoontje is nu slechts 1,5. Te jong om te beseffen waarom zijn mama geen borsten meer heeft. Toch wil ik later ook niet wegstoppen dat ik ooit ziek ben geweest.

afbeelding van Margareta
Offline
Berichten: 0

bedankt voor je verhaal