Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

Mijn oedeemarm en ik

vrijdag, 5 februari 2016

Mijn oedeemarm en ik

Voor ik geopereerd zou worden informeerde ik bij mijn chirurg naar de kans op een oedeemarm. Ik wist al dat ik besmette klieren had en een volledig okselkliertoilet ging krijgen.

Mijn chirurg valt in de categorie:  Oedeem dat bestaat niet. PUNT.

Een attente verpleegkundige nam voor de operatie de maten van mijn armen op. Na de operatie was de rechterarm ietsjes dikker dan te voren maar ik ben ook rechts en het was niet noemenswaardig. Na de operatie volgde nog 35 bestralingen en het bleef goed gaan. Ik dacht en hoopte: die oedeemarm gaat aan mij voorbij. Pffft.

Helaas, rond september begon ik last te krijgen van mijn arm. Hij werd zwaarder, dikker en voelde strak en pijnlijk aan. Van een mede-amazone kreeg ik  het adres van een goede oedeemtherapeute. Daar werd ik driemaal in de week gemasseerd en met een apparaat behandeld. Ook werden elastische kousen aangemeten. We hadden het redelijk onder controle, zeg maar.

Januari daarop had ik mijn jaarlijkse controle bij de chirurg. Hoewel mijn arm zichtbaar dikker was, ontkende hij nog steeds dat er sprake was van oedeem. Maar als ik er zonodig iets aan wilde doen zou hij me wel het adres geven van een goede, verantwoorde oedeemtherapeut. Waarop ik hem meldde dat ik al onder behandeling was bij een goede oedeemtherapeut. Hij verbeet zich zichtbaar en ging door naar het volgende onderwerp.

Zo sukkelde ik verder. Soms wat dikker in de arm, soms wat strakker en soms weinig last. Trouw droeg ik iedere dag mijn kous. Een hele periode ging het goed. Tot ik voelde dat mijn onderarm steeds strakker begon te worden. Ik maakte een afspraak bij de dermatoloog die als specialisatie oedeem had.

Ik kom zijn kamer binnen, het is nog een jonge arts. Hij voelt aan mijn arm en zegt uit het niets:  “Dit is een verkalking van het oedeem. Als het zich eenmaal verhard heeft is het onomkeerbaar en bent u voor altijd gehandicapt.” BAM……..Totaal niet voorbereid op dit antwoord begin ik te stotteren en te snotteren. De arts, totaal niet voorbereid op een huilende vrouw, rukt wat papieren handdoekjes uit het apparaat en werpt ze op mijn schoot, waarbij hij de legendarische woorden uitspreekt: “ HIER!!”

Door mijn tranen heen schiet ik in de lach. Hij haalt opgelucht adem en gaat over tot een plan van aanpak. Het is mogelijk om een traject te starten om te proberen nog zoveel mogelijk van mijn arm los te kneden. Dit is echter wel een intensief programma, drie dagen in de week. Beginnen met een uur in de lymfapress, daarna een uur therapie en dan inzwachtelen tot de volgende sessie. Ik knik heftig ja. Op dat moment heb ik geen werk dus dat komt goed uit.

De eerste en trouwens ook volgende keren in de lymfapress vind ik heerlijk. Het is een soort van bloeddrukpomp die vanaf je pols tot aan je schouder omhoog gaat. Je zit in een soort jas met één arm. Het gaat van onder naar boven en begint dan weer van voren af aan. Kopje koffie en een leesboek erbij en het uur is zo om. Daarna komt de therapeut die de arm masseert en vervolgens een verpleegkundige om te zwachtelen. Dit moet ik drie maanden volhouden om het beste resultaat te behalen. Over het algemeen is het goed te doen. Alleen het zwachtelen is soms behoorlijk lastig. Het voelt heel warm aan, vanwege de watten en het wordt heel snel vies. En je kunt niet gemakkelijk in de douche. Gelukkig hebben we een bad en laat ik mijn zwachtelarm over de rand hangen.

Daarna blijft het een tijd lang heel goed gaan. Zelfs als ik met mijn moeder in Spanje ben heb ik geen last van extra opzwelling.

Dan ga ik in augustus 2014 werken. Na een week of vijf merk ik dat ik een te strakke armkous aangedaan heb. Ik besluit hem rond de middag uit te doen en werk gewoon door. Als we in de auto naar huis zitten voel ik me opeens koortsig en rillerig. Thuisgekomen is mijn arm helemaal rood en paars gespikkeld. Ik schrik me wezenloos. Het is natuurlijk op een vrijdag, dus naar de weekendarts. Die denkt aan wondroos maar weet het niet zeker. Toch maar vast met antibiotica beginnen en maandag naar mijn eigen huisarts. De huisarts twijfelt ook en stuurt me door naar de dermatoloog. Daar kijken twee dermatologen en twee arts-assistenten mee, maar ook die weten het niet zeker. Kuur afmaken en in de gaten houden. De kleur trekt langzaam weg en de zwelling ook.

We gaan weer over tot de orde van de dag en het gaat weer goed. In maart 2015 voel ik me op een vrijdagnacht weer rillerig. Ik ga naar de badkamer, kijk naar mijn arm en ja hoor. Weer roodpaars spikkelig. Weer de volgende ochtend naar de weekendarts en weer wondroos. Deze zegt dat hij het zeker weet.

Om een lang verhaal kort te maken, het gaat daarna weer goed tot vorige week donderdag, weer wondroos. Ik ga de huisarts vragen om een overzicht wanneer ik het precies heb gehad en welke kuur ik gekregen heb. Zo wil ik het voor mezelf een beetje bij gaan houden of er speciale dingen gebeurd zijn die het veroorzaakt hebben. Want we hebben alledrie de keren geen wondje kunnen ontdekken!

Offline
Berichten: 4133

oh dat is echt balen zeg. Een oedeem arm is al erg maar wondroos erbij helemaal. Ik ken alleen maar verhalen van hoe pijnlijk het is.

Ik wens je van harte beterschap en hoop heel erg dat ze de oorzaak vinden zodat je het kunt voorkomen.

liefs

ellenk

Offline
Berichten: 8

Pfff oedeemarm en dan wondroos.  Sterkte!  

Ondanks dat het heel naar is wat je beschrijft moest ik wel even glimlachen bij het gedeelte waarin je beschrijft hoe een arts je de tissues toe werpt en zegt 'HIER' . Geweldig beschreven dit stuk. 

 

Maar goed zoals ik al zei verder vind ik het heel naar dat het zo is gegaan. Ik hoop dat je goed hersteld!

lieve groet, Fiep