Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4198

Monter

dinsdag, 15 december 2015

Hoe het met me gaat, vraagt de bedrijfsarts. Ik vertel vriendelijk dat ik daar niet echt antwoord op kan geven. Ook ziet ze in mijn status dat ik bijna nooit ziek ben: dat is best knap van haar! Ik leg vriendelijk uit dat ik pas in de loop van dit jaar in loondienst ben gegaan dus geen ziektegeschiedenis in loondienst ken, maar dat desalniettemin haar veronderstelling klopt: ik ben inderdaad nooit ziek.

Behalve dat ik, zo moet ik nu constateren, eens in de tien jaar kanker lijk te krijgen, maar dat zeg ik er niet bij.

Op haar verzoek vertel ik in het kort mijn medische geschiedenis en doe verslag van de laatste vier weken. Monter vertelt de bedrijfsarts, na een korte intro, dat er geen kans is dat ik in de …IA kom.

Ik heb me nog totaal niet verdiept in wat er aan uitkeringen mogelijk is. Anders had ik deze …IA vast wel herkend.

???

“Nou dat u direct blijvende arbeidsongeschikt wordt verklaard. Daar gaat het UWV niet in mee.” Op mijn vragende gezicht zegt ze “Ja, daarover is met uw werkgever gesproken”. Ik val nog net niet van mijn stoel. Ik kom hier om te praten over hoe ik goed mijn werk weer kan hervatten. Bij mijn werkgever heb ik duidelijk aangegeven dat ik weer aan het werk wil. Die weet dat ik vermoedelijk nog langere tijd op een normaal niveau zal kunnen functioneren. De arts brengt het in eerste instantie alsof dit ons idee is geweest. Als ik er later op doorvraag dan komt ze daar op terug. Nee, het is gewoon in het algemeen besproken. Alle mogelijkheden en onmogelijkheden zijn in kaart gebracht en deze …IA behoort tot de tweede categorie. Daarbij laat ze termen vallen als ‘ziek maar niet arbeidsongeschikt’ en ‘chronische kanker’.

Ik dank de Amazones ter plekke op mijn blote knieën. Als ik niet al die jaren mee had gelezen dan had ik nu echt niet geweten wat me overkwam. Dat kanker chronisch in plaats van dodelijk wordt: veel van mijn inmiddels overleden lotgenoten zouden daarvoor getekend hebben. Vriendinnen die man en kinderen, families en vrienden moesten los laten omdat borstkanker nog steeds niet chronisch maar juist wel dodelijk is.

Ik vertel dat wel: “genezing is nog steeds niet mogelijk”, en, zo in de loop van het gesprek “ik weet wat me te wachten kan staan omdat ik mensen aan borstkanker verloren ben”. De arts lijkt vooral opgelucht dat ze niet een vrouw aan haar tafel treft, volkomen overstuur omdat ze pas een paar weken weet dat ze dood zal gaan. Verder knik ik veel, vriendelijk en begrijpend, net als zij.

Ik vraag vooral door over de toekomst en over hoe een en ander op termijn zal kunnen verlopen.

Zij vertelt dat, als ik niet meer twee dagen acht uur per dag zou kunnen werken, dat dan mogelijk opgelegd wordt dat ik vijf dagen drie uur per dag moet werken om toch aan mijn uren te komen. Ik vind dat verbijsterend: tegen de tijd dat je geen hele werkdagen meer kunt maken, ben je best al ziek, dan lijkt me zo’n week van vijf keer drie uur ook niet aan de orde. Ze vertelt ook dat als je je oude niveau niet meer haalt dat je werkgever je dan ander werk moet aanbieden. Is er geen werk van ander niveau dan moet de werkgever je verplicht ondersteunen bij het vinden van ander werk. Ik wíl helemaal geen ander werk. Ik wil mijn eigen werk verdorie!

Ik concludeer in stilte: in theorie zou het dus zo kunnen zijn dat ik met de diagnose van uitgezaaide dus ongeneeslijke borstkanker ontslagen word en zonder een arbeidsongeschiktheidsuitkering de arbeidsmarkt op moet. Zo zeg! Charmant land leven wij in als we zo met onze stervenden om gaan. Vriendelijk gebracht en ook aarzelend, pas nadat ik erop doorvraag, maar zo begrijp ik het wel.

Maar nee, ik doe de arts tekort als ik zeg dat ze vooral opgelucht is.

Ik begrijp ook wel dat het niet prettig is om mensen tegenover je te hebben die zich slachtoffer voelen en die bij zo’n diagnose echt niet meer willen werken. Die mensen begrijp ik ook: wanneer je een rotbaan hebt wil je toch niet je laatste jaren aan je ‘rotbaan’ spenderen. Ik begrijp ook mijn werkgever wel: je neemt iemand aan en zeven, acht maanden later blijkt die ernstig ziek te zijn. Daar zit je met een klein bedrijf echt niet op te wachten, ook al laten ze van dergelijke gedachten volstrekt niets merken. Ik voel me daar erg schuldig over maar ik kan er toch ook niks aan doen. Ik heb ze wel verteld dat ik lang geleden borstkanker heb gehad, nog voor ik een vaste aanstelling kreeg. Ik begrijp eigenlijk iedereen wel, alleen mezelf nog niet helemaal…of moet het zijn helemaal niet.

Tegelijkertijd is deze arts vriendelijk, ze legt alles goed uit en denkt met me mee. Ze neemt de tijd en maakt duidelijke afspraken. Het verslag is binnen in mijn mailbox voordat ik thuis ben en met mijn baas heeft ze dan ook al gebeld. Maar mijn lontje is deze dagen kort ook al merkt zij daar niks van.

Zelf merk ik het, zij het vertraagd, de rest van de dag wel. Langzaam analyseer ik wat me zo verschrikkelijk dwars zit na dit gesprek. Het op te schrijven in een blog legt de vinger op de zere plekken en al schrijvend denk ik “ah, daarom was ik zo moe daarna”. Alles wringt: met deze diagnose is me een deel van de regie over mijn leven uit handen genomen. En dat haat ik.

Het advies van mijn werkgever om vooral geen druk te voelen blijkt niet te werken. Het advies van de bedrijfsarts om goed naar mijn eigen lichaam te luisteren vervliegt in het niets.

Blijkbaar ben ik juist daarin heel slecht, anders had ik wel eerder ontdekt dat er iets loos was in mijn lichaam. Wat heb ik aan zo’n advies?

Ik kan daar niks mee en zeg dat ook wel tegen haar, dat ik er niet goed in ben.

Druk is er wel. Mede omdat ik zelf zo graag weer aan het werk wil. Eigenlijk wil ik na de Kerstvakantie gewoon weer twee dagen werken en doen alsof er niks aan de hand is. Ik hoop dat ik me nog heel erg lang niet verder in deze materie hoef te verdiepen. Toch is het me de dag erna niet gelukt om thuis te werken. Te veel afleiding, te veel druk. Bovendien is thuis de kanker veel meer aanwezig dan op mijn werk. Morgen een nieuwe kans :).

Offline
Berichten: 177

Dubbel. Moelijk om mee te dealen. Enerzijds graag willen werken, anderzijds in het gesprek daarover aanlopen tegen (toekomstige) beperkingen en mogelijk onbeschermd zijn door absurde, cynische regelgeving, en met leugens die jij moet ontkrachten omdat je met eufemismes allang had afgerekend. 

Ik hoop dat je met plezier aan de slag kunt na de kerstvakantie Ellen. Maar vooral dat je eerst een fijne vakantie hebt.

Groet, Anne

Offline
Berichten: 8

Och wat ingewikkeld allemaal.....pffff. Werken is zo fijn (als je een leuke baan hebt). zo dubbel ook. Ik hoop dat je er zo min mogelojk, liefst geen last van hebt. Respect voor hoe je er mee omgaat en het beschrijft.  Niet boos, niet gefrustreerd, kunnen verplaatsen in de ander. Heel knap! 

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Jeetje wat een gesprek. Kan me voorstellen dat dat erin hakt. Ik hoop dat je het van je schouders af kunt laten glijden en dat je nog lang met plezier 2 dagen per week kunt werken.

Ik vind het absurde uitspraken die jij over je heen kreeg.

Liefs,

D.

 

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

Meteen al die hete adem van de bedrijfsarts in je nek zeg! 

En wat gooide ze toch veel op ' de regeltjes berg'. Maar volgens  mij zat ze ook half op de stoel van het UWV ( heet dat tegenwoordig nog zo? )  Zij moet ook een cursus gaan volgen:hoe ga ik stap voor stap en blijf ik bij mijn eigen leest '.

Ik tol hier op mijn stoel al duizeligmakend rond bij het lezen van je blog. Dat jij je blog ' monter' noemt, hoe krijg je het toch voor elkaar om er monter onder te blijven. Ja, ik weet het, jij bent een taaie. Maar ze mogen toch wel wat meer clementie met je hebben die sociale verzekerings regelaars. 

Kon je maar gewoon lekker gaan werken op jouw moment zonder al dit gedoe! Dat gunde ik je zo! 

Offline
Berichten: 4198

Het was juist de bedrijfsarts die monter was Annie.

En al die regeltjes: ik vroeg ernaar en dan krijg ik ze natuurlijk ook.

Ik wil meteen álles weten en dat is dan best veel. Geen wonder dat ik later moe was.

Ik merk het ook vandaag overigens weer dat ik veel sneller moe ben. In de ochtend weet ik zeker dat ik de wereld weer helemaal aan kan. Vanmorgen heb ik dan ook echt lekker gewerkt. Daarna een wandeling met mijn moeder en de hond en nu ben ik me toch moe! Ik maak mezelf wijs dat de letrozol alle kankercellen aan het afbreken is en dat dat veel energie kost ;). Toegeven dat de vermoeidheid wellicht komt door alles wat er deze dagen op me afkomt dat lukt me niet zo goed ;)

Eigenlijk vond ik deze blog getuigen van mijn onderliggende boosheid om alles maar blijkbaar merken mensen dat niet zo goed als ik boos ben. Dat herken ik dan wel weer ;)

Offline
Berichten: 38

Ellen, als jij je eigen werk kunt doen en functioneert zoals gewoonlijk, dan kan jij je beter melden. Je werkgever mag je niet ziek melden of houden omdat je in de toekomst waarschijnlijk ziek zult worden.

Ik heb zelf met twee werkgevers te maken en heb gemerkt dat zij de neiging hebben het UWV af te schilderen als boeman en "zij zullen dat niet accepteren.." ect.  In de praktijk is het UWV mij behoorlijk meegevallen en is er zelfs ruimte voor onderhandelen omdat zij mee willen denken voor de best mogelijk oplossing voor mij. Ik zou daarom deze 'dreigementen" maar met een korreltje zout nemen en naast je neer leggen. Voorlopig heb je alleen met je bedrijfsarts te maken en als je je beter meldt daar ook niet meer mee.
Hopelijk vind jij een manier om de regie weer terug te krijgen!
 

Offline
Berichten: 617

heart

Offline
Berichten: 1

Hoi Ellen,

lees net je verhaal. Wat komt er toch veel op je af als je te dealen hebt met kanker. En dan zoveel zaken die er verteld worden, en dan moet je het ook nog ordenen in je hoofd.

Ik ga vanaf 5 januari weer opbouwen en merk nu af en toe al dat veel info moeilijk te verwerken is. Maar net wat jij zegt, je wilt weer normaal zijn en erbij horen. Dat gevoel heb ik ook heel erg en ik wil niet meer gezien worden als diegene die borstkanker heeft of heeft gehad.

De maatschappij maakt het er soms niet makkelijker op.

Toch hoop ik dat je het een beetje kunt loslaten en kunt gaan genieten van de aankomende gezellige feestdagen!

Liefs Nicole

Artikelen van ellenk

Blij
Wereldkankerdag
Dwars
Hooi
Geluk
Rust
Golden Girls
Geluk

Pagina's

Webloggers