Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4151

Na de operatie

woensdag, 7 februari 2007

[size=25][b]MRSA-alarm ![/b][/size]
 
Na de operatie heeft mijn lief jullie op onderhoudende wijze geïnformeerd over hoe het ging :lol: . Nu ben ik weer thuis, en zit een beetje dizzy op de bank te zitten. Eerst de berg email al vast doorgebladerd. En nu al vast ff een begin van mijn verslag. Allereerst: dit wordt eo-achtig, heel erg bedankt allemaal voor jullie berichtjes, die m'n halvegare steeds voor mij uitprintte, de kaartjes, het bezoek en alles en alles en alles. Ten tweede: itt alle verwachtingen ziet het er nu al mooi uit. Dat vind ik zelf en mijn publiek is tot nu toe ook erg tevreden. Ten derde: gisteren brak blinde paniek uit onder het personeel van het z'huis. Op de afdeling was de mrsa bacterie geconstateerd. Wat een waanzinnige toestand: schorten, maskers en handschoenen, gedeeltelijk per bed, gedeeltelijk per kamer steeds opnieuw te wisselen. De etensdames liepen dan weer wel gewoon binnen (want geen client-contact). De bedden werden één voor één verschoond maar de dekens van de vier bedden werden allemaal over dezelfde stoel gegooid. En er mocht gewoon bezoek komen: die moesten alleen hun handen wassen als ze weggingen. Wij mochten daarentegen de kamer niet meer af en daarmee verviel het uitje 2 maal daags van mijn lieve oude overbuurvrouw om met één van haar 4 kinderen beneden in het restaurant gebakjes te gaan eten. Nu is er nóg minder afleiding voor haar, maar overplaatsing naar een verpleeghuis zit er nog even niet in tot bekend is of ze de bacterie bij zich draagt. Het personeel was vrijdag en zaterdag al onderzocht (inmiddels 2 positief, nog niet alle uitslagen bekend) en vanmorgen waren wij aan de beurt: bij mij werden keel en neus aangetipt. Ook de vreselijke halspleister werd verwijderd en het gat van de ingang daar werd aangetipt. En weer een nieuwe pleiser erop. Daarentegen werden niet alle operatieworden gedaan bij mij (wel bij de rest) want van de pc mag er nooit aan pleisters gekomen worden :shock: .Ik was erg opgelucht want juist als die pleisters eraf zijn en zo'n vast team gaat bed naar bed in die operatiewonden roeren..... dat kwam toch wel erg bedreigend op mij over. Een half uur later kwam de pc ook geheel ingepakt toch bij me langs om zoals beloofd de drains te bezien, de grote pleisters eraf te halen, moooooi :lol: en ontslag te bespreken. Zij was het zeer met mij eens: zo snel mogelijk naar huis nu: de moeilijkheden niet opzoeken en bovendien was ze zeeeeer tevreden. :lol: Resultaat: 1 drain is vanmorgen eruit gehaald en met drie drains en goed georganiseerde thuiszorg (verpleegkundig technologisch team) zit ik zoals gezegd thuis op de bank. Met veel dank aan een verpleegster die een uurtje overwerkte om alles voor mij te regelen. :D Want ik mag natuurlijk niet terug naar het ziekenhuis...... tot de uitslag van het onderzoek komende dinsdag bekend is zijn alle ziekenhuizen voor mij verboden gebied. Dus nu maar duimen dat het onverminderd goed blijft gaan. Anders hebben we namelijk wel een probleem. :? En o ja: in alle consternatie ben ik gisteren natuurlijk toch aan de bediening van mijn eigen pomp gezet. Ha, dacht mijn lief dat de overname niet zou lukken. Had ie het mooi mis. [dans]

Offline
Berichten: 4151

[size=117][b]Tijd om na te denken.[/b][/size]

Op de kachel staan 5 girafjes en een leuk giraffenglas met lekkere rose hartjessnoepjes. Voor het raam hangt een prachtig Amazone hart van rose veertjes. De rose duster van de Hema bleek van mindere kwaliteit: die is na de eerste wasbeurt al uitgescheurd :evil: . Daar ga ik nog mee terug. Op tafel ligt een candy-bra en een hele stapel kaarten. Wat een warmte heb ik om me heen gevoeld, van mijn lief en puberT, mijn familie en vrienden.
Na de eerste opluchting dat het zo goed ging en dat het nu al zo mooi is, overheerst vandaag de moeheid. Het lange traject dat nog gaat komen speelt door mijn hoofd. Het wordt mooi, dat denk ik wel, maar het kost ook wat hé.

Ik ben blij dat ik deze beslissing niet overhaast heb genomen maar weloverwogen, de risico's en de consequenties kennende. Want zelfs nu het allemaal zo meeviel is het toch niet niks. Vantevoren breng ik mezelf in een soort zelfhypnose: het gaat goed, het komt goed. Pas daarna valt langzaam de onderhuidse spanning van me af: het gaat goed, het komt goed. Wetende dat er op enig moment toch heus nog wel complicaties kunnen komen.

Vanmiddag mocht er alvast weer één drain uit: een bijzonder aardige verpleegkundige kletste terwijl ze werkte. Ik vertel op haar vragen kort mijn verhaal en als ze zegt "Dat is ook niet niks" weet ik niet zeker of dat een beroepsmatige opmerking is of een menselijke. Ik denk het laatste. En nu nog steeds moet ik er door andere mensen aan herinnerd worden dat het heus niet niks was, wat me overkwam de laatste 12 jaar. Hoe zit dat toch ? Marjo zei dinsdag: "De kanker en ik die zijn samen één geheel: ik ben niet Marjo en o ja ik het kanker gehad maar dat is voorbij." En zo praat ik er ook wel over met anderen. Maar toch... lijkt er nog steeds een muur te staan. De muur die me beschermt tegen de consequentie van het hebben van kanker: dat je er aan dood kunt gaan. Die muur houdt de angst tegen. Misschien is die muur heel normaal: hij zorgt ervoor dat ik door kan met mijn leven. Misschien is het goed zo. Maar ik weet het niet zeker.

Offline
Berichten: 4151

[size=117][b]Te kleine jas[/b][/size]

Eerlijk is eerlijk de pijn wordt niet minder. Gisteren ben ik de hele dag geplaagd door spierpijn in de rechterborstspier: een soort van kramp. Nog al logisch ook eigenlijk als ze meteen 200cc vullen. De huid is niet het probleem, de spier wel. Tegenwerking veroorzaakt een zeer verkrampte rechterschouder die door manlief en pubert om beurten wordt gemasseerd.
Links heeft de nieuwe huid de neiging om kouder te worden: dus ik slik trouw de arnica druppeltjes (voor betere doorbloeding). Het ziet er heel gezond uit, maar de temperatuur moet omhoog.
Zowel links als rechts staat de boel behoorlijk gespannen: nog al logisch het zaakje zit beslist in een te kleine jas. Maar goed dat die jas op te rekken is :lol: .
Vandaag maar weer terug naar 3x2 paracetamolletjes. Dat geeft wat meer rust.
En geen drain eruit: uit de laatste drain links liep nog 100cc ! Dus dat wordt zeker maandag, want dan moet alles er sowieso uit. Rechts nog 30cc dus die mag waarschijnlijk morgen er wel uit.

Vandaag nog rustiger aan dan gisteren, en toen deed ik eigenlijk al niks....
en kijken of de spieren wat tot rust willen komen.

Offline
Berichten: 4151

[size=117][b]Een nieuw begin[/b][/size]

Gisterenmorgen heb ik mijn bh'tjes uit de kast gehaald. Die mooie van Marlies Dekkers bleek ik een jaar geleden al weggedaan te hebben. Onder het motto: dat wordt toch nooit meer wat. Hoe veranderlijk kan een mens zijn :lol: . Maar hier zit ook nog best iets bij. Bh'tjes die ik kocht bij de plaatselijke lingeriezaak in de hoop dat mijn protheses zich achter het stof zouden verschuilen. Dat lukt overigens niet dus ze zijn bijna niet gedragen. Gisterenmorgen heb ik ze voorgehouden (de achtersluiting lukt natuurlijk nog niet) en eens gekeken hoe het met de maat staat.

Links is het eigenlijk al erg indrukwekkend (voor mijn doen dan hé). De cup is bij de bh'tjes van 80 B geheel gevuld. Een prachtige ronding laat zich zien. Ik geloof niet dat ik al ooit zoveel borst had. Rechts wordt de boel nog platgeduwd door mijn eigen borstspier en bovendien zit daar pas 200cc in dus het ziet er daar wel veelbelovend uit maar het is nog niet genoeg.

Toen de speciaal "voor na de operatie gekochte sport-bh" aangedaan.
Deze is 85B en tja, die wordt dus niet gevuld. Niet door links en al helemaal niet door rechts. Dus nu ben ik aan het piekeren. Is dit een goed uitgangspunt ? Zal ik laten vullen tot 85B goed zit? Als ik dan weer iets slanker ben (na de hormoonbehandeling) wordt het wellicht weer een 80 maar dan een C ?

Het is raar om hierover na te denken. Alsof het ongepast is. Na alle kanker maak ik me druk over welke maat ik zal gaan 'nemen'. Mijn lief denkt: hetzelfde als eerst (dus 80B) is vast het beste. Ook omdat mijn pc het daar al over had. Het voelt ook wel een beetje spannend of ondeugend. Zo van hihihi, straks loop ik ineens met een mooie C rond. Wie had dat ooit gedacht ?

De drains lopen overigens nog vrolijk door maar morgen is de laatste dag. Dan gaan ze er sowieso uit. Nu maar hopen dat dat dan geen enorme vochtophoping gaat geven. Dat geharrienak had ik al eerder bij zowel de borstsparende operatie als bij de amputatie. En daar heb ik nu ff helemaal geen zin in. Mijn gevoel zegt dat het goed komt en daar vertrouw ik dan maar op.

Offline
Berichten: 4151

[size=117][b]De drains eruit.[/b][/size]

Hé hé, eindelijk zijn de drains eruit. Vannacht had rechts maar 20 cc gelopen en links 40 dus het was nog verantwoord ook. Gewassen in delen. Vanmorgen alvast mijn haar, vanmiddag onder de douche en de meeste pleisters eraf. Die van mijn rug, daar kan ik niet bij. Het ziet er nog wat korstig uit links (gek zeg :wink: ) maar ja: de vorm is goed.

Maar vooral heb ik de sportbh nu aan (85B): links is de cup bijna helemaal gevuld dus daar hoeft niet veel meer bij. Rechts nog even te gaan. Maar toch. Een grote stap voorwaarts. :lol:

Qua energie is het nog niet alles. Zo rond half 3 's middags gaat het lampje helemaal uit. Dan val ik in slaap of ik nu in bed lig of niet.
En na het douchen naderhand was ik al weer moe.

Ik heb dan weer wel gekookt. :lol: Dat ging best. Lekker interessant dit allemaal maar het geeft toch een idee van hoe het gaat zo'n 10 dagen na de operatie.

Offline
Berichten: 4151

[size=117][b]Stap voor stap.[/b][/size]

Vannacht al geen paracetamolletjes meer en vanmorgen nog maar 1. Dat ging prima vandaag. Samen met puberT de hond uitgelaten, 10 minuutjes ging ook al prima. Daarna heerlijk uurtje gedut. Vandaag de sportbh weer aan en dat zit lekker. Dan heeft het wat steun :lol: . Is wel wennen hoor, zo'n boezem. Weer gekookt, bezoekjes gehad en nu ben ik al weer moe. Maar het gaat iedere dag een stuk beter.
Eind volgende week heb ik al weer wat afspraken gepland. Dat gaat wel lukken. En word ik er moe van dan ga ik daarna gewoon weer naar huis. :lol:

Offline
Berichten: 4151

[b]Geen haast meer[/b]

Vanmiddag heb ik een hele tijd bij mijn pc doorgebracht. Eerst al wachtende, een gezellige babbel met haar assistente. Ze vertelde dat ze inmiddels een brochure over reconstructie hebben gemaakt. Die was nog niet klaar toen ik er voor het eerst kwam. Haar moeder heeft, na er lang weerstand er tegen te hebben gehad, ook een reconstructie laten doen. Daarom heeft ze haar moeder de conceptekst laten lezen.

Eén van de dingen die in de brochure staat is, dat het niet wordt zoals het was: [i]je krijgt geen borsten terug[/i]. En juist dat dat duidelijk vermeld werd vond haar moeder heel positief. Ik ben het helemaal met haar moeder eens. Ik vertel dat ik al rondlezende op het forum door verschillende vrouwen al 'gewaarschuwd' was: [i]dat het bloesvulling is en geen borsten[/i]. Nou vind ik bloesvulling niet zo'n mooi woord maar dat het geen borsten zijn is duidelijk. Ik heb er geen gevoel in. Ik voel pas dat ik ergens tegen aan sta als ik duw. Een gewone aanraking links gaat geheel aan me voorbij. Ik voel er helemaal niks van. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet blij mee ben. En bloesvulling had ik al (losse). Dit zijn mijn eigen neppers en ze worden mooi.

Daarna gekletst met mijn pc want toen was de assistente weer weg. Ze komt tot de conclusie dat er toch echt nog wat bij moet links :shock: .

Dus ze heeft weer (ja wéér) bijgevuld: links zit nu op 400cc (er zat een expander in voor maar 300, maar dat kan best zegt ze). Het is wel raar dat waar de rugspiermethode gebruikt is meer is gevuld dan bij de gewone rekmethode (380 cc) rechts. Ik opper dat er links ook wel een flinke 'deuk' zat voorheen, dus dat er daarom misschien wel zoveel moest om 'even grote' te krijgen. En dat zou het inderdaad kunnen zijn.

We spreken af dat ik pas weer op 23 augustus terugkom om dan ergens in oktober/nobember de wissel te doen. Eigenlijk is dat ook wel fijn want nu kan ik lekker op vakantie, zo zonder de hele tijd heel erg te plannen om operatie heen en zo. En ineens ben ik helemaal relaxed.

De pc maakt foto's. Dat heeft ze vóór de operatie ook gedaan. Ze is erg tevreden. Op 22 mei is er een informatie-avond over reconstructies onder leiding van de beide plastische chirurgen die me geopereerd hebben. Daar gaat ze de foto's bij gebruiken. "Je gezicht staat er niet op hoor" zegt ze.

"Ik word beroemd", giebel ik tegen mijn lief door de telefoon, "althans, mijn tieten dan hé ?" Hij proest het uit en zegt wijselijk verder maar niks.

Offline
Berichten: 4151

Hoe gaat het nu, na bijna drie maanden?

Ik wissel de sloggy topjes af met de kanten bhtjes. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de sloggy topjes nog steeds aanmerkelijk prettiger zitten maar ja, het oog wil ook wat. Het scheve is er nog steeds en zal voorlopig nog blijven maar het deert me niet meer zo. Het is zoals het is.

De laatste weken hangt er over alle blijdschap, het wordt mooi, het sporten gaat lekker, de zomer is volop in gang toch een donker waas.

Er is zoveel slechts nieuws geweest. Amazones die er al niet meer zijn of bij wie de strijd echt aan het aflopen is. Familie die ziek is en niet meer beter wordt. De operatie van Marjo waar ik gewoon nog niet bij kan met mijn verstand. En naast al die strijd tegen dood en ziekte iemand die graag niet wil strijden, er juist niet wil zijn, hier in deze wereld. En een goede vriendin die in somberheid is vervallen en er maar niet uit kan komen. Mijn hoofd en hart registreren. Het voelt unheimisch. Ik ga er mee slapen en word er mee wakker. Met al die zorgen in mijn hoofd is het een gevecht. Ik weet niet meer waar ik moet beginnen. Ik weet niet meer waar het zal eindigen. Mijn drukke baan biedt ook weinig gelegenheid om al die mensen vaak en veel te bezoeken. Mijn hart wil wel maar mijn verstand roept dat ik ook eens pauze moet nemen.

Bovendien moet er weer een Amazine de deur uit. Dat is mijn pauze :wink:

Dus als altijd verval ik niet in stilte of wanhoop wanneer het niet mee zit maar ga ik aan de slag. En doe. 's Nachts kan ik niet doen en denk ik teveel maar als ik niet in bed lig doe ik. En voor mij voelt dat toch het beste.

Offline
Berichten: 4151

27 april.

Ja ik heb nog eens goed gekeken vandaag en ze worden echt steeds mooier. En de maat is ook goed. Niet te groot, daar was ik soms even bang voor.
En rechts krijg ik steeds meer gevoel in de huid terug en dat is ook prettig.
Links bij de nieuwe huid van de rug, daar zit echt nog steeds helemaal geen gevoel in.
De 'tuut' die er links een beetje inzat omdat de rug huid makkelijker rekt dan de bestraalde borsthuid wordt ook steeds minder.
En de littekens minder rood.
En ja, eindelijk krijg ik een beetje het gevoel dat ze van mij zijn.
En ik ben er trots op :lol:

Offline
Berichten: 4151

Vanmorgen telefoontje:

7.45 uur mag ik me nuchter melden volgende week vrijdag.

Toen ik gisteren wat strakke truitjes paste zag ik weer hoe scheef ik nu met expanders ben. Ik heb ze toch gekocht. Want volgende week wordt dat aanmerkelijk beter :lol: .

En o ja, ik ben best wel zenuwachtig....

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Net voor de operatie :? [/b][/size] Kreeg zojuist een telefoontje. Afdeling opname van het ziekenhuis. Dat ze de tijd wilden veranderen. Ooo, nééén, dacht ik. Maar het viel reuze mee: ik mag er al om 7.00 uur zijn, in plaats van om 7.45 uur. Dat is vróeg! Ben ik wel de eerste. Hoeoeoeo, ik word ineens ernstig zenuwachtig zeg. Was het maar vast zaterdag....... Vanavond meelezen met de sinterklaasavond en dan hup, vroeg in bed. Tot daarna.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Nog 16 dagen en nog niet echt zin.[/b][/size]

 

Al weer 14 - 11. Over 16 dagen is het weer zover. Vandaag over de uitslag van de pre-operatieve onderzoekjes, bloed en hartfilmpje, gebeld en alles was goed. "U krijgt algehele narcose mevrouw", zei ze. "Ja, dat hoop ik wel zeg," dacht ik..... En het verslag van de operatie gehad, dat ik overigens heel goed kan lezen ook al dacht de pc van niet. Wat er niet bij zit, dus blijkbaar bekijk ik het toch te simpel is het verhaal van hoe het met mijn bloeddruk, hartslag en dergelijke tijdens de operatie is verlopen en daar had ik eigenlijk meer belangstelling voor. Daarvoor moet je natuurlijk weer een heel andere aanvraag doen. Waarom houdt me dit zo tussen de bedrijven door bezig? Nou daar zijn eigenlijk 2 redenen voor. In de eerste plaats is er natuurlijk het verhaal van Marjo, waardoor ik toch echt wat meer pieker over of alles wel goed zal gaan met de narcose en zo. In de tweede plaats voel ik me niet zo lekker. Dat zal wel komen omdat het gewoon te druk is geweest de afgelopen maanden maar als altijd komt dan toch even die twijfel bovendrijven. Gaat het wel écht goed met me of zou er .................. ? Om het te boven te komen ga ik vanaf afgelopen maandag iedere dag vroeg, zo tussen half 10 en 10 uur naar bed en ik slaap ook errug veel. Dat wil ik de komende weken ook volhouden zodat ik fit op de operatietafel lig. Vanmiddag heb ik hard gelopen, maar 5 kilometer, en daarna was ik helemaal op: dus in bad en wéér geslapen. En het gekke is dat ik nu nog steeds moe ben. En vermoeidheid is heel normaal, als je zoveel doet als ik, maar was beide keren hiervoor óók een teken dat er wat mis was. Nu denk ik niet dat het mis is, qua kanker dan, maar soms twijfel ik wel eens of mijn hart inmiddels niet toch schade heeft opgelopen van alle chemo. Het trainen naar de Dam tot Dam toe is goed verlopen maar het is wel verbijsterend om te zien hoe hard mijn conditie achteruit holt als ik even niet, of maar één keer per week train. Sinds 2 weken ga ik weer braaf 2 keer per week 5 of 6 km lopen maar het kost me erg veel moeite om dat een beetje in tempo (lees 8,5 km/uur) te doen. En ik knap er ook niet echt van op zoals een paar maanden geleden wel het geval was. Ik train ook altijd op 180 hartslagen per minuut. Dat is voor mij normaal. Als ik wandel ga ik al naar 130 dus als 180 niet mag dan zou ik nooit kunnen rennen. Toen ik na de chemo, 4 jaar geleden weer ging trainen heb ik het uit laten zoeken: dat wil zeggen er is, ook toen, een hartfilmpje gemaakt en dat was goed. Ik had het als kind tenslotte al. Uiteindelijk zei de fysiotherapeut dat ik toch maar zo door moest trainen. Maar als ik dan weer eens de hartslagmeter draag bij het trainen word ik er helemaal akelig van. Binnen een mum van tijd zit ik aan 170- tot 190 bpm. Ook mijn hartritme-stoornissen vallen binnen het 'normale', zeggen ze. De afspraak met mijn oncoloog/internist die precies op 30-11 staat, de dag van de operatie ga ik morgen toch maar eens verzetten. Als ik die naar voren haal en het bloed en alles is weer goed dan is "de hond ook weer koest". Misschien moet ik met hem die hartslag en het verstoorde ritme nog maar eens bespreken.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Een lastig mens[/b][/size]

 

Ik heb een baaldag. En dat is niet best want de dag moet nog beginnen..... Het opvragen van het operatieverslag bleek een misser te zijn. Ik dacht, ik val daar mijn pc niet mee lastig, om daar nou apart een afspraak voor te maken, het mens heeft het al zo druk. Op advies van verschillende vrienden vroeg ik het verslag gewoon maandag op bij de patientenservice. Ik was er tenslotte toch voor de pre-operatieve onderzoekjes. Dinsdag morgen hing pc zelf aan de lijn. Wat er NU weer was ? Nu weer was ???? Helemaal niks ! Ik legde uit dat ik graag wilde weten of mijn harstlag, bloeddruk en dergelijke goed waren gebleven tijdens de operatie omdat ik wakker werd bij het woordje "één noodstop". Dat het best kon zijn dat het over een andere patiënt ging. Dat ik het vergeten was te vragen, de laatste keer, omdat het meten toen zo uitgebreid gedaan was en ik alles van mijn lijstje had afgewerkt behalve dat ene punt. Dat ik het ook gewoon interessant vond om te lezen. Afijn, na de uitleg was het natuurlijk weer goed maar ik houd er toch een erg katerig gevoel aan over waar mijn pc ook niks aan kan doen. Is het dan zó raar om je operatieverslag op te vragen ? Willen andere mensen dit soort dingen niet weten ? Is het vragen van informatie hetzelfde als het uiten van kritiek ? In dit geval in ieder geval niet, maar normalerwijze ? In mijn werk houden wij van iedere opdrachtgever alles bij: alle mailtjes, brieven, telefoontjes, werkzaamheden etc. En een keer in de zoveel tijd zitten we dan met die opdrachtgever om de tafel en spreken alles wat zo in gesprekjes tussendoor aan de orde is geweest, nóg een keer door. Zodat alles duidelijk is en er geen misverstanden ontstaan. Binnenkort zullen onze opdrachtgevers dat overigens ook gewoon on line kunnen gaan inzien. Duidelijkheid geeft lucht is mijn ervaring. Maar zoals mijn pc zegt: ziekenhuizen werken anders, lopen erg achter in dit soort zaken. Er is veel bureaucratie. Als ik een verslag opvraag loopt dat over een aantal schijven en bij iedere schijf vraagt er iemand zich af "zou er wat zijn ?" Dus ik baal ervan. Ik dacht haar wat lucht te geven door het zelf even te regelen en in plaats daarvan hangt er direct een zweem van verdachtmaking rond. Halvegare zei het al: "Ze vinden je daar een lastig mens". Dus daar pieker ik nou over. Ben ik een lastig mens? Wil ik teveel weten? Passen de regels van een modernere maatschappij niet in een ziekenhuis? En had ik dat dan moeten of kunnen weten ?

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Ná de operatie - Vóór de operatie[/b][/size] Afgelopen week probeerden we weer een nieuwe datum voor een bestuursvergadering te plannen. Blij verrast vond ik in mijn agenda de weekenden van 1, 8 en 15 december helemaal vrij gepland, en de 22e ook trouwens, maar dat is net voor Kerst. Dus met blijde moed riep ik : doe maar, alleen niet op 24 november want dan heb ik kaartjes voor het concertgebouw: Cecilia Bartoli en dat laat ik voor niks lopen, zelfs niet voor een bestuursvergadering :wink: . Nou mooi, dat was dus zó gepland: 1 december zou het worden......... Vannacht om half 3 schoot ik wakker :shock: 1 December, 1 december !!!! [size=15]30 november !!!!!!!!! [/size] Want zonder erg is ná de operatie al weer vóór de operatie geworden. Op 30 november word ik namelijk weer geopereerd. De grote wisseltruc staat op het programma. En tot mijn stomme verbazing was ik dat dus gewoon vergeten de laatste weken. De drukte, halvegare in Japan, het is teveel geweest. Mijn harzens doen het gewoon niet meer goed :? . Volgens broerlief ben ik aan het dementeren :wink: . Maar nog niet helemaal, 's nachts om half 3 dan doen ze het gelukkig weer heel goed. Zo hou ik Maisa, Swissy, Mika en Babo wel lekker bezig..... Vol excuses de dag gestart en direct vanmorgen naar het ziekenhuis getogen voor de nodige onderzoekjes: bloedprikken, au, ze zaten er langs en ik heb een pijnlijke blauwe plek "nou mevrouw, u bent wel veel vaker geprikt". Ja, duhuh. Hartfilmpje. Bloeddruk, o zo mooi, 74 om 109 (vroeger zat ik veel hoger). En o ja, ik heb het verslag van de operatie opgevraagd. Er zat me namelijk nog iets dwars. Ik werd in een golf van misselijkheid wakker maar hoorde toch: "alles goed gegaan, maar alleen één noodstop gemaakt". Daarna kwam dus de giga braakneiging die overigens wonderwel meteen werd weggespoten met dexamathason en was het gesprek al over. Maar vóór ik nu weer onder het mes ga, wil ik dus nog even weten wat die noodstop was. Verder was ik zenuwachtig direct na het bericht, maar nu kijk ik er wel naar uit. Het hebben van zachte borsten in plaats van die harde expanders lijkt me toch wel erg fijn. Weer een stap verder. :lol:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]De volgende stap[/b][/size]

 

In Sevilla ging mijn telefoon. Het was 38 graden en ik moest drie keer nadenken wie ik nu eigenlijk aan de lijn had. Het ziekenhuis. Met twee data: ik mocht kiezen. Opnieuw is nadrukkelijk rekening gehouden met mijn wensen. Het was of eind november of half december: ik hoefde maar te zeggen wat ik wilde. Nou het kan maar gebeurd zijn, dus ik heb direct de knoop doorgehakt: 30 november gaat de grote wisseltruc gebeuren. Ik ben er ineens ook wel weer klaar voor. Kijk uit naar zachtere protheses in plaats van de toch wel erg hard opgepompte expanders. De rechterborst is echt een beetje gezakt en ik ben blij dat ik dat aangekaart heb: daar wordt een hechting gezet. Verder maakt ze ze zo groot als kan met de huidige situatie en probeert ze door de borstspieren in het midden nog een beetje los te werken ze nog iets dichter bij elkaar te krijgen. Ik ga dat nog op een briefje zetten wat ik net voor de operatie aan haar geef. Dan komt het zeker goed. :wink: Begin november nog een check bij de opname en dan tot die tijd lekker doorwerken zodat alles klaar is op 30-11, dan kan ik er wel weer een paar dagen tussenuit.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Geen toeval meer[/b][/size]

 

Zo'n 30 jaar geleden, vertelde mijn moeder me vanmorgen, ging ze met mijn vader naar de oogarts. Hij had later die dag veel afspraken. Ik ben hetzelfde vak gaan uitoefenen als hij..... En na 3 uur wachten stapte hij bijzonder kwaad weer op, reed naar de zaak en schreef een boze brief met een nota voor de verloren uren :shock: . De volgende keer bij deze oogarts werd hij nog wel door hem ontvangen maar kreeg hij te horen dat hij niet meer welkom was :shock: . Er is nog niet veel veranderd. Artsen vinden het nog steeds niet prettig als je er wat van zegt als je uren moet wachten. Maar mijn pc heeft me niet de deur gewezen. Dat zou overigens ook verzekeringstechnisch nog niet zo zijn meegevallen is me verteld. Voor mijn vader is het destijds zeer goed uitgepakt. Hij kwam daarna bij de topper van Nederland terecht die hem al die jaren bijgestaan heeft waardoor hij niet blind werd maar gewoon kon blijven zien. De overeenkomst is wel verbijsterend. Ik lijk meer op hem dan ik dacht :wink:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Vandaag ging alles goed :lol: [/b][/size] Vandaag dus opnieuw een afspraak met mijn pc. Ik was precies op tijd aan de beurt :) . De protheseman was er nog niet. Zijn vrouw stond op bevallen en als het zo ver was dan kwam hij niet. Uiteraard. Bevallen gaat voor ongeduldige zakenvrouwen met volle agenda's. Dat zei ik niet hoor. Geen probleem zei ik. En daarmee was het uit de wereld. Ik had als altijd mijn vragenlijstje bij me. Dus dat hebben we eerst gedaan. De wisseltruc: hoe lang: circa 2,5 a 3 uur. Eén nachtje blijven. Weer twee weken wondherstel waarin ik heel voorzichtig moet zijn. Over de tepelreconstructie: met plaatselijk verdoving; methode fleur de lit; wondje dat binnen 2 weken herstelt en met weinig complicaties. Over taoeage: dat deed ze ook, graag zelfs, maar het kon ook elders. De verzekering dekte het wel als zij het deed, anders misschien niet. Afijn, van later zorg. De harde stukken: duidelijk van de magneetjes in de expander. Niks geen kapselvorming dus. Ook al mooi. Dat het rechts verzakt lijkt, de huidplooi. Ze heeft er naar gekeken en inderdaad het was een klein beetje gezakt. Bij het plaatsen van de definitieve prothese gaat ze er een hechting zetten en kijken of ze het kan corrigeren. Toen kwam de man van de protheses binnen en ze hebben gemeten en gemeten en gemeten. Uiteindelijk waren ze er uit :lol: In principe de ........ 12,5 basis, en dan 3 maten geloof ik: 335 370 en 410 cc, hihihi. Dan probeert ze ze allemaal uit en dan pakt ze de mooiste. We proberen het niveau van nu: zo rond de 400 cc te handhaven. Dus ja, weer alle aandacht die nodig was en ik zal niet meer klagen als ik moet wachten..... Toen mocht ik nog mijn wensdata doorgeven: direct na 3 november (dan viert een hele goede vriendin haar 50e verjaardag, maar vandaag hoor ik dat het niet goed met haar gaat :cry: ), of anders december: de hele maand. Dat gaat vast wel lukken. En het wordt alleen nog maar mooier. Ik ben alleen vergeten te vragen of ze de littekens een beetje 'afsnijdt' zodat het opgerekte deel straks weg is. Dat zien we dan wel.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Is vervolgd.[/b][/size] Vanmorgen om 10 voor half 10 ging de telefoon op het werk. Het was mijn pc. En ze was boos. De nota vond ze toch wel heel erg te erg. Ze dacht dat een andere arts me zou hebben weggestuurd als patiënt. Eerlijk gezegd zou ik dat wel erg raar hebben gevonden. Als je kritiek hebt, dan wil dat toch niet zeggen dat je dan meteen niet meer samen door één deur kunt ? Ik heb gezegd dat ik er natuurlijk niet van uit ging dat ze die zou betalen maar dat ik wel heel boos was dat ik een heel uur voor niks had zitten wachten. Ja, daar zat natuurlijk ook iets niet helemaal goed in de organisatie. Dat had niet mogen gebeuren, vond zij ook. Haar argumenten waren helder: zij neemt wél de tijd voor haar patiënten. Het is een ingewikkeld technisch vak. Dat gaat gewoon niet in vijf of tien minuten. Of ik dat niet begreep. Nou, wel dus: dat is dus precies de reden dat ik naar haar toe ben gegaan. Naast een in korte tijd opgebouwde uitstekende reputatie op het technische vlak neemt ze ook de tijd voor haar patiënten. Ik zal dan ook altijd mensen naar haar doorsturen. Dat is het punt ook niet. Ze gaf aan de het computersysteem zoals het in het ziekenhuis wordt gehanteerd niet de mogelijkheid biedt om dubbele of langer durende afspraken te maken. Daar staan vaste tijden voor. Het feit dat zij met haar vaardigheden steeds ingewikkeldere vragen krijgt, daar wordt geen rekening mee gehouden door het systeem. Ook de overheid vindt dat er binnen vaste tijden gewerkt moet worden, terwijl dat in haar vak vaak gewoon niet kan. Als ze gaatjes laat in haar agenda dan stopt die agenda toch om half 4 en kan ze niet daarna nog mensen inplannen. Dat is inderdaad knap lastig en ik ben blij dat ik eigen baas ben en dus zelf mijn agenda kan inplannen. Ik heb haar verteld dat ik standaard bij binnenkomst vraag hoe lang het is uitgelopen. Als de dames achter de balie dan een half uur zeggen dan reken ik op een half uur en niet op een uur. Dat veel te maken heeft met het geven van informatie aan je klanten. En als je agenda geen ruimte biedt tot flexibiliteit, zeg dat dan tegen je klanten. Dan weet iedereen dat het ten bate van iedereen uitloopt. Omdat computers wel alles kunnen, maar niet doen wat de dokter wil. Ik heb wel sorry gezegd, omdat ik haar waardeer en ook wel zie dat haar strijd tegen bureaucratie frustrerend werkt. En in een nieuwe brief heb ik dat herhaald: dat mijn vertrouwen in haar als arts bovenaan staat en dat dat uiteindelijk het belangrijkste is. Bleef bij mij vandaag haar opmerking hangen dat een andere arts me misschien wel weggestuurd zou hebben. En dat dat toch wel raar is. Artsen balen ervan dat ze hun agenda niet kunnen plannen door rare computersystemen. Waarom begrijpen ze dan niet dat patiënten ook balen dat ze hun agenda niet kunnen plannen omdat artsen computersystemen hebben die dat niet toelaten. Wat is nou eigenlijk het verschil ? Is de ene agenda belangrijker dan de andere ? Of had mijn brief naar de organisatie gemoeten: de baas van de computers ? Ik vermoed dat ze zelf nog veel harder baalt dan ik. Want ik kom er maar af en toe. En zij zit er dagelijks mee. Ik ben niet jaloers.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Grrrrrrrrrrr[/b][/size]

 

Vandaag eindelijk een afspraak met mijn lieftallige pc. Keurig op tijd was ik. Standaardvraagje bij binnenkomst: "Hoe lang loopt het vandaag uit ?" "Half uurtje mevrouw." "Nou dat valt nog mee," dacht ik. Echt niet dus. In de overvolle wachtkamer zaten veel chagrijnige mensen. Men was aan het uitzoeken hoe het zat. Iedere vijf minuten één afspraak. Tja dat was volgens de meeste aanwezigen te weinig. Wel fijn dat ze voor iedereen de tijd nam in het echt. Alleen in de planning, daar schortte het. Liep het altijd zo uit ? Nou, een half uur bleek het minimum te zijn en dat vond iedereen toch min of meer schandalig. Dat van dat half uur als minimum klopt wat mij betreft wel. Sneller heb ik het nooit gered. Het werd steeds rumoeriger. Het was vandaag geen half uur. Neen, het liep tegen het uur toen mijn naam werd omgeroepen. Onderweg naar een apart kamertje kreeg de dokter te horen dat ze behalve één patiënt die met haar meeliep ook nog een meneer die al lang in een kamertje zat te wachten moest helpen. "Afijn, dat wordt dus langer dan een uur", dacht ik. In het kamertje begon de assistente ernstig te kijken. Tja, ze las dat ik een afspraak had met de dr. én met meneer ** van de prothesesabrikant, voor het meten en zo..... "Ja ?" zei ik. "Nou, die meneer komt pas om kwart over vier, en u bent er nu al", zei ze. Alsof ik hier mede de oorzaak van was. Een misverstand ? Nou nee, dat dacht ik niet. De afspraak was door het ziekenhuis schriftelijk verzet naar deze dinsdagmiddag om deze tijd. Ik begon langzaamaan een tikkeltje boos te worden. "Of ik misschien nog kon wachten tot kwart over vier ?" vroeg ze voorzichtig. [size=25]"Nou, dat dacht ik niet !!![/size] Ik heb een eigen bedrijf, ik verdien daarmee mijn inkomen. Ik heb afspraken straks." Dan moesten ze misschien toch maar een nieuwe afspraak maken. Konden ze garanderen dat ik dan wel meteen geholpen werd en niet een uur moest wachten ? Geen rare vraag, dacht ik. Neen dat kon natuurlijk niet. Nog 3 keer heb ik gezegd hoe absurd het is om eerst iemand een uur te laten wachten om daarna te melden dat zo iemand er voor niks zit. Ik was/ben erg boos. Uiteraard ben ik wel netjes gebleven. Goed opgevoed hé ? Maar als ik boos ben, en dat word ik niet zó snel, dan ben ik ook echt boos, neen, niet boos, woedend ! Ik ben terug naar de zaak gereden, heb een zeer verontwaardigde brief geschreven over het weggooien van mijn tijd, de economische schade die al haar patiënten en hun bazen lijden door altijd minimaal een half uur te moeten wachten en ik heb er een rekening bijgedaan voor 2 uur. Het gewone tarief. Niet eens iets extra's voor de emotionele schade die ik heb geleden door zo als volstrekt onbelangrijk en er niet toe doend behandeld te worden. Ik ben benieuwd wat ze ervan zegt :?: A.s. dinsdag mag ik terugkomen, hoorde ik later op mijn antwoordapparaat. Dan heeft ze de brief met nota al wel gelezen vermoed ik. Ja ik ben erg benieuwd.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Van aliens naar adoptiekinderen[/b][/size]

 

Er gaan toch zeker uren voorbij dat ik me niet eens meer bewust ben van het feit dat ik nieuwe borsten heb. Grappig dat het nu toch gaat gebeuren. Ze beginnen bij mij te horen. Een paar weken geleden nog dacht ik dat het een soort van aliens waren maar inmiddels zijn het meer adoptiekinderen geworden. Ook al zijn ze nog hard omdat er expanders inzitten, ze blijven wel soepel en inmiddels weet ik dat dat een goed teken is. Het rekken speelt nog wel maar stiekem draai ik 's nachts weer steeds meer richting halve buikligging en dan zit daar wat, maar het zit niet meer zo 'in de weg'. En dat is echt een fijn gevoel. Mijn lief kijkt er ook al eens met een scheef oog naar :wink: . Volgens mij vindt ie het wel een succes :lol:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Mooi - Lelijk[/b][/size]

 

Wat bepaalt of iets mooi of lelijk is ? Of beter: of je borsten mooi of lelijk zijn ? Zie je dat in de spiegel ? Of in de ogen van je lief ? Of in de ogen van andere mensen die naar je kijken? Zijn ze even groot ? Hangen ze even hoog ? Zijn de tepels niet te groot ? Of juist te klein ? Was een maatje groter niet mooier geweest ? Of juist een maatje kleiner ? De huidige maakbaarheid van het leven vertaalt zich ook in de maakbaarheid van het lichaam. De extremen daarvan komen regelmatig in het nieuws. Van mensen die zichzelf keer op keer 'perfecter' laten maken. Ondertussen kunnen wij wèl profiteren van diezelfde maakbaarheid. Waar het vroeger voor ons met een borstamputatie eindigde is dit tegenwoordig het begin. Het laten reconstrueren van je borsten is al lang geen bijzonderheid meer. Steeds meer vrouwen kiezen ervoor. En worden dan niet raar aangekeken. Zelf heb ik inmiddels ervaren dat je juist raar aangekeken wordt als je meent te moeten uitleggen waarom je een reconstructie laat doen. Het feit dat mensen het steeds meer als vanzelfsprekend gaan beschouwen dat je "een reconstructie neemt" is voor mijzelf een rare gewaarwording. Ben ik dan al die tijd zo wereldvreemd geweest ? Toen ik zei "Aan mijn lijf geen polonaise" ? En als de reconstructie dan gedaan is? Hoe kijken we dan naar die 'nieuwe borsten'? Moeten ze hetzelfde zijn als eerst ? Nou zeker wel: als je nog één borst hebt en één gereconstrueerde. Zoveel mogelijk hetzelfde. Maar in hoeverre is dat mogelijk ? Het wordt geen borst. Het is en blijft een nepperd. Als je twee nieuwe krijgt kun je nog kiezen ook. Mag het een onsje meer zijn mevrouw ? Maar hoe verschillend waren je borsten eerst ? En hoe mooi waren ze ? Hoe perfect ? In de jaren na je diagnose ben je vaak gebiologeerd door de borsten van andere vrouwen. Ik tenminste wel. En dan kijk je en je kijkt nog eens. Ik geloof niet dat ik ooit een vrouw heb gezien met twee precies dezelfde borsten. En dat is dan gekleed en wel. Laat staan als je in de sauna om je heen kijkt. Dat heeft me nadrukkelijk doen realiseren dat mooie borsten toch vooral mooi zijn in de ogen van de kijker. En die ogen kunnen heel verschillend zijn. De een houdt nu eenmaal van een ander soort borst dan de ander. Natuurlijk kennen we allemaal het schoonheidsideaal, dat type borst dat door bijna alle mannen en vrouwen als mooi wordt bestempeld. Maar laten we eerlijk zijn. Aan dat ideaal voldoen maar heel weinig mensen. Is het daarom dat ik mijn verwachtingen en wensen niet al te hoog heb gesteld ? Goed om me heen gekeken naar 'gewone borsten', goed lezen over hoe het nou echt is na een reconstructie: "het lijkt erop maar het is het niet echt". Of zal het zo zijn dat ik over een paar jaar zeg: "Neen, het is me toch tegengevallen, het resulaat. Ik had ze mooier verwacht." Inmiddels 'wijs' geworden doe ik hier nog geen uitspraken over. Want net zo goed als ik een jaar geleden zei dat ik nooit een borstreconstructie zou laten doen, zit ik hier nu met twee nieuwe nepperds die ik op dit moment heel mooi vind. Maar die anderen ongetwijfeld maar raar vinden: ze lijken nog niet op echte borsten hoor. En hoe zal ik ze over een paar jaar vinden ? Mooi of lelijk ? Geen idee, echt niet.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Sloggi-top![/b][/size]

 

Ik was natuurlijk al vaak getipt voor de Sloggi topjes maar kon ze niet vinden. Gisteren zat echt niks meer lekker en ben ik maar weer een andere winkel binnengelopen. En ja : daar hadden ze er twee maatje 40 :? . Omdat ze niet zó duur zijn (9,95) heb ik er toch maar een gekocht en hè hè, wat een opluchting. Vandaag zit het in ieder geval allemaal een stuk lekkerder. Ik word nog steeds 's nachts wakker van een soort opgloeiende pijn in mijn rechterborst op één vierkante cm. Het blijft een raar verhaal en ik hou het toch maar op een klein scheurtje in de borstspier. Net iets te veel in één keer gevuld? Maar ik ben wel in mijn sas met mijn topje. Daarmee hou ik het wel weer vol tot volgende week donderdag: voorlopig mijn laatste bezoekje aan de pc. Over één ding twijfel ik nog wel: zal ik nou wel of zal ik nou niet vragen of ze toch voor de zomer de prothese wissel wil doen........

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Of toch maar een D ?[/b][/size] [size=9]geintje[/size] Vanmiddag even bij de plaatselijke lingeriezaak binnengewipt. Of ze even wilde kijken. Over de maat bedoel ik dan hé ? Ja natuurlijk wilde ze dat. En nou het is echt geen B hoor. Het is 80 C, jajaja, dat dacht ik al. "Maar een D kun jij ook gerust hebben hoor !" sprak ze enthousiast, "je bent groot van postuur :lol:. Dus als je nog met vullen bezig bent kun je nog wel even doorgaan." Nou uh, :? , dat dacht ik dus niet. Het rekken en trekken duurt maar voort, dus nog een maatje erbij gaan we echt niet doen hoor. En bovendien 80 C, wie had dat toch ooit gedacht. Ik ben nooit gezegend geweest met een imposante boezem en vond mijn kleine B-tjes wel goed. Oké, een grote B had ook gemogen maar het was goed zo. En nu dus 80 C. Hihihi, het blijft toch grappig vind ik. Vooruitlopend op een prachtig resultaat in de loop van dit jaar ben ik afgelopen maandag toch maar gaan lijnen. Straks zo'n mooie boezem en dan te dik. Dè's sund !!!

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Ben toch ook maar een mens[/b][/size]

 

Er zijn van die morgens dan word ik wakker en dan zijn de spieren van mijn borsten gekrompen. Dan staan ze weer bijna net zo strak als na het vullen. De plek op mijn rechterborst waar het na de laatste vul sessie daar 3,5 week geleden zo zeer deed blijft pijnlijk. Het voelt ook of mijn borsten onder mijn kin zitten want de spieren zitten hoog en die voel ik. De huid, die heeft nauwelijks gevoel. Dus ga ik dan even in de spiegel kijken of ze niet omhoog geschoven zijn :? . Maar dat is nooit zo. Het is gewoon dat ik teveel voel op sommige plekken en te weinig op andere. September (wisseltruc) lijkt nog ver weg maar uit ervaring weet ik dat het september is voor ik er erg in heb :wink: . Mijn eigen ongeduld blijft me dwars zitten. Dat de spieren zo gekrompen zijn kan natuurlijk ook iets te maken hebben met het feit dat het 'nieuwsbrief-weekend' was. Achter de stukken aan, corrigeren, redigeren. Uiteindelijk komt het iedere keer goed maar het zijn toch vele, vele uurtjes achter mijn laptop en dan hang ik wel eens verkeerd erachter :shock: . Dus misschien de volgende keer maar weer beter op houding en dergelijke letten :? . Maar de nieuwsbrief is al weer bijna klaar, de laatste stukken druppelen binnen. Dan kan ik gaan samenstellen en voorbereiden om het naar ons aller Atlas door te sturen: kan hij er zijn tanden ook nog even op stuk bijten. :lol:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Ode aan mijn pc[/b][/size]

 

Vandaag mocht ik weer :lol: . Er was een andere assistente deze keer. Leuk type. Vol bewondering :lol: :lol: :lol: en daar hou ik wel van hé, dezer dagen. "Wat een mooi litteken op de rug, dat zie je over een jaar niet meer. En die linkerborst ! [size=9](rugspier)[/size] Zó mooi !" Afijn, gevuld moest er worden. De linkerborst deze keer want rechts was groter nadat de laatste keer alleen rechts gevuld was. 75 Cc erbij deze keer, want er is nog een teer plekje waar we niet teveel spanning op willen zetten. En mooi dat ie nu is :lol: :lol: :lol:. Er zat een deukje aan de bovenkant, de voorheen bestraalde huid rekt nu eenmaal minder makkelijk op de dan nieuwe (rug)huid, maar nu is dat bijna helemaal weg. De pc mopperde over de MRSA-bacterie. Ze was wéér onderzocht. Wanneer ze de uitslag zou krijgen? Ik legde haar uit dat als je binnen 5 dagen niks hoort, alles goed is. "Ja moet je nu eens kijken," zei ze opgelucht want het was al een week geleden, "je weet het nog beter dan ik. Al dat gedoe ook." Aan de rechterborst, die na de laatste keer vullen zo gemeen zeer had gedaan, dat was de spier zei ze, kon ze duidelijk zien dat er ook op het litteken, flinke druk had gestaan. Mooi met rust laten dus. Over 14 dagen ga ik nog even terug. Misschien doen we er dan nog een piepklein beetje erbij, links of rechts of allebei en daarna komt er dan een grote pauze. Pas in juli hebben we dan weer een afspraak maar dat is dan vooral om de grote wisseltruc te plannen voor in september......... Daar vervloog mijn droom om voor de zomer al zover te zijn. "Neen hoor, mooi laten rusten en rekken." Ik vroeg maar niks meer :wink: . Maar heus, wat ik vantevoren niet heb voorzien is dat ik hier toch wel echt heel blij mee ben. Veel blijer dan verwacht. Als ik naar beneden kijk zie ik mooie rondingen. En ook al is het nog niet klaar, ik kan nu al blotere shirtjes en hempjes aan en vind het helemaal geweldig. Misschien dat ik me vooraf ook heb willen indekken tegen teleurstellingen. Nou dat is dan goed gelukt :wink: , maar het was niet nodig. Ik ben niet teleurgesteld. Ik ben heel gelukkig dat ik dit besluit genomen heb. En ja : voor mijn pc die voor zover ik nu kan zien echt heel goed werk verricht vandaag maar eens: =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> =D> ODE AAN MIJN PC =D> =D> =D>=D> =D> =D>=D> =D> =D>

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Gaat goed[/b][/size]

 

Nu er al weer 10-11 dagen niet bijgevuld is gaat het erg goed. Ik doe weer dingen zonder dat ik de hele tijd aan mijn borsten denk. Slaap al weer stukjes van de nacht op allebei m'n zij ??? (hoe zeg je dat ? 'één zij, twee zijen, twee zijden ?). Ik was weer af, laat de hond weer uit. Til al weer iets zwaardere dingen zonder dat het trekt. Ja ik kan het af en toe vergeten. Hoewel: vanavond had ik een vergadering met eten met mijn concullegae (wat is dat een lelijk woord zeg). Het zijn nog steeds meer mannen dan vrouwen. En ik kón het gewoon niet voor me houden. Er werd verteld van een collega die inmiddels kanker heeft en een harde strijd voert. Hij uit zich middels een weblog en há: daar brandde ik natuurlijk los. Ja ik ook een weblog want net nieuwe borsten. De reacties waren leuk :lol: . Ze waren blij voor me, want hebben zo in de loop van de jaren wel het een en ander meegekregen. En inmiddels heeft iedereen wel een vriendin, zus, moeder, dochter met borstkanker. Borstkanker is een bekende voor veel mensen. En dus is iedereen extra blij als ze zien dat het met mij goed gaat en dat ook zelfs je uiterlijk weer opgeknapt kan worden. Vroeger praatte ik hier niet over in deze setting maar tegenwoordig houd ik me niet meer in :wink: . Het deksel is van de pan, zoals ik al eerder schreef, en het blijft van de pan. :lol:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]He, he[/b][/size]

 

He, he, het is ergste is al weer voorbij. Jajajaja, ik weet het, ik ben een stuk ongeduld. De zaterdag was nog zwaar kl^(_&(*)te. Tijd om zondag afleiding te zoeken in het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum. 't Is een prachtig kleurrijk gebouw. De gevel is bekleed met glazen panelen uitgevoerd in bonte kleuren. Echt om vrolijk van te worden. Ook het interieur is de moeite waard. Ik ben tenslotte niet voor niets met een universitair docent architectuur getrouwd. Gisterenavond zei ik het nog tegen hem, "Wat heb ik toch veel gebouwen gezien die ik anders nooit gezien zou hebben, als ik jou niet gekend had." We vonden allebei dat we samen meer zijn dan twee apart. Mooi is dat: volgende week kennen we elkaar 20 jaar en het is in ieder geval nog steeds niet saai. Het museum is trouwens een aanrader, zeker als je pubers in huis hebt. Genoeg te doen en te horen en te zien. Wel verstandig om heel vroeg te gaan, dan kun je nog gefilmd worden terwijl je het journaal voorleest en reclamespotjes inspreken. De dag ging goed dankzij de nodige pijnstillers maar sinds gisterenavond is de erge pijn ineens weer weg. Vandaag heb ik de hele dag gewerkt zonder enig pilletje. Begin van de middag was ik even vreselijk moe maar het intensief voor een vriendelijke klant bezig zijn heeft me zoveel energie gegeven dat ik nu nog loop te bruisen. En bovendien : ik heb twee borsten dus wie doet me wat. :lol: :lol: :lol:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Pijn[/b][/size]

 

Pijn! :evil: Ik was er al een beetje bang voor maar het valt toch tegen. De nacht was onrustig. Vanmorgen toch gewerkt maar toen het klaar was snel naar huis en naar bed. Mijn lief heeft snel nog ibuprofen gehaald voor bovenop de paracetamol. Dat helpt een klein beetje. Een gebiedje in de buurt van de spieraanhechting rechtsmid doet echt ongenadig pijn. Poeh, ben ik blij dat die kant vol genoeg zit. Van mijn lief kreeg ik juist een kopje thee met honing, z'n laatste chocolaatjes en mijn lappie. Vandaag zijn we het allebei een beetje beu. Hij het mij zo zien en ik dat het nog lang niet klaar is. Dan kijken we elkaar verdrietig aan en gaan gauw ieder naar ons eigen plekje. Want verdrietig zijn dat doen wij niet zo samen. Blij zijn wel. Ach weet je, morgen voel ik me al veel beter, dat weten we heus wel. Maar soms is ook bij ons, zelfs bij ons, de koek gewoon even op.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Nog meer erbij ![/b][/size]

 

Vanmiddag opnieuw een afspraakje met mijn pc. Ze is nog steeds erg tevreden maar keek wel op van het verhaal van het korstje. Geen vaseline meer dus. Volgens de assistente kon ik dan best met mijn dagcreme gaan smeren, maar waarom smeren ? Alles in mij verzet zich daartegen. Ik heb niet voor niks mijn hele leven niet gesmeerd. Ze was best volhardend in afwezigheid van de pc, maar ik doe het niet. Daarna vertelde de assistente ook nog eens dat het korstje er eigenlijk af gehaald moet worden. Anders gaat er daaronder maar iets zitten broeien. Ook dit negeerde ik en mijn pc vond helemaal niet dat het korstje eraf moest. Mooi uit zichzelf laten genezen. Het is nu weer droog. Voor alle zekerheid hebben we links deze keer niet gevuld om geen extra spanning erop te zetten. Bovendien is m'n linkerborst (dat klinkt mooi zeg) toch al bíjna groot genoeg. Rechts is er circa 85 cc bij gedaan. Want twee keer sprietste de naald van de spuit en schoot er vloeistof alle kanten uit. Dus we zitten op circa 365 a 370 rechts. Ja dat wordt een mooie volle B. Nu is rechts weer groter dan links :lol: . Ik lijk wel een ontregelde weegschaal. :wink:. Ik voel dat vulding in de expander trouwen hartstikke goed zitten door de borstspier heen. Het voelt heel hard aan. Kun je nagaan hoe dun die borstspier is.... En het vullen deed weer volstrekt geen pijn. Wat is dat toch raar dat ze zomaar naalden in je kunnen steken en dat je dat helemaal niet voelt. Volgende week links nog een beetje erbij, mits het korstje weg is en anders gewoon pas een week later weer vullen. Dat wordt dan echt de laatste keer :lol:. Het blijkt wel heel moeilijk in te schatten wanneer de linker en de rechter nou even groot zijn. Door de compleet verschillende methodes waarbij links het model borst al heel duidelijk zichtbaar is maar rechts het nog een groot overal even dik geheel is, zal haar 'timmermansoog' toch goed moeten werken. Ik (want van de controle) heb haar geadviseerd om straks maar meerdere protheses klaar te leggen dan kan ze ter plekke nog besluiten een grotere/kleinere erin te doen. Ja, ja, dat kon en ze zou het waarschijnlijk ook doen. Verder: mag ik volstrekt niet sporten (de eerste zes weken) en moet ik geen spanning erop zetten zolang het niet helemaal dicht is. Dat had ik inmiddels zelf ook bedacht. Dus de hoogste keukenkastjes laat ik nog maar even zitten :D.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Weer aan het werk[/b][/size]

 

Vanmorgen was ik weer op kantoor. Ik vond het heerlijk. En laten we wel zijn: van telefoneren en 'computeren' word je niet echt moe. Een lieve klant die ervan wist aan de lijn gehad en ze was zo enthousiast :lol: ! Leuk om mee te maken. Over verfraaiingen zei ze: "Ik zeg maar zo, wat je van God niet krijgt dat neem je gewoon uit een potje." Dat gold voor make-up (een gezond kleurtje) maar ook voor mijn operatie vond ze. Terwijl ze toch heel erg leeft vanuit een basis waarin maar een paar dingen tellen: gezondheid, geluk, tevredenheid. Geen geld, geen luxe artikelen of luxe reisjes, maar wel een kleurtje uit een potje om er net zo gezond uit te zien als ze zich voelt. Ze wordt vandaag 68 jaar en ziet er minimaal 10 jaar jonger uit. En als je ziet wat ze allemaal doet dan is ze dat ook. En zo was mijn eerste, ja rustig aan maar: halve, werkdag een fijne dag. En morgen mag ik weer :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: !

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Nog éven[/b][/size]

 

Nog éven een rustige middag. PuberT is naar een vriendje en wil hier verder vermeld hebben dat hij geen puberT maar een Amazoon :lol: is. Die ga ik zo maar even in het Amazonia-woordenboek zetten. Maar het hoofd is onrustig. Ik kan zo weinig dóen. Vannacht droomde ik dat de operatiewond helemaal opengescheurd was en dat de expander er bijna zó uit floepte. Dat droomde ik niet zomaar want het korstje dat er al zat gaat er steeds lelijker uitzien. Het lijkt een beetje ontstoken en al nadenkend weet ik eigenlijk best hoe dat komt. Op advies van de assistente van de pc ben ik namelijk vaseline gaan smeren: anders droogt uw huid bij het oprekken zo uit mevrouw. Sukkel dat ik ben! :? !Ik smeer mijn lijf nooit ergens mee in behalve dag- en nachtcreme, maar dan wel anti-allergeen. Ik denk dat dat korstje daardoor zacht en plakkerig is geworden: het begin van een onsteking. Natuurlijk ben ik direct met smeren opgehouden maar dat dit een lelijk littekentje wordt dat kan bijna niet anders meer. Ach weet je, als het hierbij blijft dan vind ik het niet zo erg maar zoals zo vaak: je weet niet precies wanneer het weer beter is en of het wel beter wordt, en als je dan verder niks te doen hebt dan ga je alleen maar piekeren. Donderdag weer op controle. Dan komt alles weer goed. Ik heb net al even in het zonnetje gezeten, gelijk maar met ontblote borsten :wink: . Ik dacht een beetje frisse lucht erop is vast hartstikke goed :lol: . En nu ga ik maar eens een heel stuk wandelen. De onrust eruit lopen. De hond, zonder riem want die hou ik nog niet, maar hij, ik bedoel zij, luistert goed naar mij. En jonge, wat ben ik blij dat ik morgen weer kan gaan werken. [size=9]Meteen belde mijn moeder me op: ze leest m'n logje trouw: ja ik wilde al niks zeggen bij de pc maar vaseline : dat is niet goed voor ons..... Inmiddels hebben samen een heel stuk gewandeld, zo'n 3 km, en nergens last van :lol: . Dus ja, laat het werk maar komen :lol: .[/size]

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Niet alles goud[/b][/size].

 

16 Dagen na de operatie: ik heb gisteren al lekker gewandeld, ook al voelt het of ik ze nog goed moet vasthouden omdat ze er anders af vallen. Ik ben niet meer zo snel moe. Nog niet net zo fit als eerst maar toch gaat dat heel erg de goede kant uit. Gisteren heb ik dus wat meer gedaan en gisterenavond : kramp ! Dat kan misschien ook wel komen van de wijntjes die ik dronk want vanavond kreeg ik de kramp weer : na 'n wijntje. Óf het komt omdat ik vandaag al een stukje auto reed. Het sturen gaat goed, het schakelen is nog erg onaangenaam. Dus ik wacht maar weer een paar dagen. Desnoods laat ik me rijden als ik woensdag weer ga werken. Ik slaap al weer weer een beetje op mijn rechterzij, tenminste af en toe een half uurtje en dat is zalig :lol:. En er zit nog een korstje dat erg trekt : het puntje van de nieuwe huidflap, daar is het nog wat onrustig. Vroeger kon ik nooit van korstjes afblijven :lol: . Nu lukt dat wel. Ik weet wat de gevolgen zijn hé, dus dat doe ik maar niet. En ook al wordt het allemaal prachtig, het is wel een lange weg te gaan en voor een ongeduldig mens als ik ben, mochten ze nu best al vast klaar zijn.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Na het vullen[/b][/size]

 

Tot ik naar bed ging had ik nauwelijks last maar rond 23.30 uur begon het toch te mieren. De truc om vooraf al met twee molletjes te beginnen is dus zeker niet verkeerd. Voor het slapen gaan weer twee en vanmorgen weer twee. De nacht was ronduit onrustig. Het staat dan toch wel weer errug strak allemaal en levert de nodige (gedempte) spierpijn op. The day after, zo rond 12.00 uur nu, voel ik me eigenlijk al weer bijna helemaal goed. Het spant nog wel maar het ergste is er al weer af. Te weten dat er nu nog maar één of twee keer gevuld hoeft te worden is ook wel een erg lekker idee. Én het zonnetje schijnt, én ik heb heerlijk uitgeslapen. Een mooie dag dus.

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Gevuld[/b].[/size]

 

Met dank aan Marja_ ging ik vanmiddag toch enigszins geinformeerd (lees gerustgesteld) naar mijn pc. Mijn moeder chauffeurde want ik mag deze week nog niet autorijden :lol: . Ik ben heus wel braaf..... De doktersassistente ontving ons. Ons mam wilde graag weten hoe alles in zijn werk ging dus die ging mee naar binnen. Bij de chemo was ze er tenslotte ook altijd bij. De assistente vond het er mooi uitzien en legde 2 spuiten, zakjes vloeistof en dergelijke klaar. De pc stak haar hoofd om de hoek en was helemaal blij te horen dat ik de bacterie niet had opgelopen. Dat bracht haar risico ook weer opmerkelijk omlaag. En ja het ziet er goed uit. Het litteken op de rug is al helemaal rustig en smal. Aan de voorkant vliegt het ook vooruit. De littekens genezen erg mooi. Zo gaat het vullen: in de expander zit een magneetje. Op die plaats is een toegankelijke plek in de expander. Daar kan de vulnaald doorheen en als de naald eruit wordt gehaald sluit zich het materiaal direct (net als silicone) waardoor er niks meer uit kan lopen. Het magneetje wordt gevonden door op de huid een magneet heen en weer te schuiven, van links naar rechts en van boven naar onder. Zo vind je het middelpunt en daar wordt dan aangeprikt. Links kon het aanprikken in het litteken. Rechts iets erboven. Marja had me al beloofd dat het geen pijn zou doen en inderdaad: ik voelde er zo ongeveer niks van. Van het vullen voelde ik trouwens ook niks. Er zijn teveel zenuwen daar doorgesneden en daar heb ik nu profijt van. Er is aan beide zijden 80 cc toegevoegd. Omdat links er ook al de rugspier zit is die nu bijna klaar. Een net niet volle B-cup is het nu dus volgende week komt daar nog een piepklein beetje bij en dan is het al goed :shock: . Rechts zal er nog wel 100cc bij moeten maar dat kan wellicht ook in één keer. Dat betekent dan dat ik 3 weken na de operatie al op volle grootte ben. Hahahahahaha. Dit is echt wel lachen hoor. Het gaat echt in een ongelooflijk tempo. Ik word bijna weer net zo hectisch als de dag na de operatie. Wat valt dit toch allemaal ongelooflijk mee ! Het rekken van de borstspier zal wel weer ff doorzetten zijn (ik voel nu nog niks) maar omdat ik vooraf als 2 molletjes had genomen blijft dat vast ook wel onder controle. :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: Ik ben kei blij ! :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:

Offline
Berichten: 4151

[size=25][b]Stapje terug[/b][/size]

 

Vanmorgen ging het keigoed, wat dingetjes gedaan, boodschapje, gekookt. En in de krant gelezen dat er 4 verpleegkundigen en 4 patienten uiteindelijk met de bacterie besmet waren. Poeh. Toch wel een opluchting dat ik daar niet bij zit. Vanmiddag wil het niet zo lukken. Na het middagdutje knap ik niet meer op. Vanavond maar vroeg erin en lekker lang slapen. :lol: Ik heb inmiddels een prachtige verzameling kaarten staan, met giraffen maar ook met veel andere vrolijke plaatjes :lol: . Vantevoren heb ik me afgevraagd hoe het nou met die rug zou gaan nu die rugspier er niet meer zit. Ik merk vooralsnog wel een klein beetje verschil. Allereerst zit er natuurlijk wat pijn op de verwijderpunten van die spier maar mijn rug lijkt ook eerder moe te zijn. Dan kan ik ook omdat mijn rug moe is niet meer overeind blijven. Dit kan zijn omdat je zo'n eerste week liggend doorbrengt of in ieder geval met ruggesteun. Of het is toch het ontbreken van die spier daar. De balans moest opnieuw hervonden want links is niet meer hetzelfde als rechts. Het gaat echt om minieme verschillen hoor, niks dramatisch maar ze zijn er wel. Op het moment dat ik niks meer voel geen verschil of moeheid zal ik dat hier aangeven.

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers