Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4223

Ons moeder: I'm sorry

dinsdag, 23 november 2010

I’m sorry

Afgelopen vrijdag was het dan zover. Mijn moeder en ik hadden een afspraak met de huisarts.
Over hoe het zo toch had kunnen lopen.

Voor mijn moeder blijft het toch wel erg moeilijk te bevatten dat ze zelf een jaar geleden tijdig met een pijnlijke borst bij de huisarts zat en dat nu, een jaar later pas, de goede diagnose is gesteld.

De huisarts wist dat mijn moeder hier verdrietig over is, en boos.
Ze heette ons welkom en liet mijn moeder praten. Mijn moeder vindt het niet gemakkelijk om te vertellen dat ze boos is. Want eigenlijk wil ze geen ruzie. Ze wil dat alles ‘goed’ is.

Dus kwam ze niet helemaal goed uit haar woorden maar toch kon ze wel duidelijk maken dat ze zich gekwetst voelde, en ook vernederd omdat ze met haar klachten weer naar huis was gestuurd. En verdrietig.

Daarna heb ik de huisarts verteld dat ons uitgangspunt was dat we bij het afscheid het gevoel hadden dat we weer goed samen verder konden. Dat het vertrouwen wat op dit moment ontbreekt, weer hersteld zou kunnen worden.

De huisarts was blij met deze informatie want soms, zo zei ze, is de intentie heel anders.
En ze wilde ook heel graag zeggen dat ze écht altijd juist wel naar haar patiënten luistert. Zeker naar mensen die maar weinig komen, zoals mijn moeder, omdat ze nu één keer niet graag naar een dokter gaan. Juist dan probeert ze extra op te letten want vaker is er dan ook echt iets aan de hand.

Ze begon met excuses te maken. En ook zei ze dat ze het zo erg vond dat het zo is gelopen. Want hoeveel beter was het geweest als er toch al eerder duidelijkheid was geweest over wat er speelde.

Ze vertelde dat ze ons stap voor stap mee ging nemen door het proces van het afgelopen jaar en liet ons meekijken in het beeldscherm waarin huisartsen per patiënt hun aantekeningen maken, na iedere afspraak.
Het begon dus in november ’09 en daar in het dossier schreef haar collega dat mijn moeder klaagde over pijn in haar borst maar hij schreef ook dat hij haar gerustgesteld had. Geen zichtbare of voelbare afwijking in de borst.
Daar moest ik toch wel een beetje mee lachen, want die huisarts dácht wel dat hij mijn moeder had gerustgesteld, althans, hij had dat geprobeerd, maar dat was niet gelukt.
Want na dat gesprek vertelde mijn moeder ons: “ik ga niet meer terug bij hem, hij luistert niet naar mij”. De huisarts dacht dus wel gerustgesteld te hebben maar had niet getoetst of dit ook daadwerkelijk zo was. “Een leermoment” noemde de huisarts met wie we spraken het. En ook zei ze dat ze dit met haar collega zou opnemen.
Ze vertelde ook dat toen mijn moeder in februari bij haar terugkwam met pijnklachten, dat ze toen mijn moeder serieus had genomen. Want ook al voelde de huisarts geen verdikking of knobbel, toch had ze mijn moeder doorverwezen naar het ziekenhuis voor een mammografie. Daarnaast vertelde ze dat vanuit het ziekenhuis nadrukkelijk de instructie is gegeven dat er vanuit de huisarts geen opdracht tot een echo mag worden gegeven. Als dit nodig is dan regelt het ziekenhuis dat wel. En zoals bekend gaf de mammografie geen zichtbare afwijking.
Dit heeft ze destijds mijn moeder telefonisch doorgegeven.
Raar is wel, dat er toen geen verdere actie op de pijn is ondernomen. Want pijn had mijn moeder toen al lang. Want je snapt wel dat ze voordat ze in november de eerste keer bij de huisarts zat, er al lang mee rond had gelopen. Zowel mijn moeder als de huisarts wisten eigenlijk niet meer precies hoe dat zo precies was gelopen.

 Afijn, toen mijn moeder met buikklachten in juli weer bij haar huisarts was, heeft ze de pijn in de borst opnieuw aangekaart, maar daar had de huisarts geen notitie van. Vermoedelijk deed ze dit na uitgebreid onderzoek aan haar buik en kwam dat er als staartje achteraan. Op de buik is actie ondernomen. Op de pijnklacht niet. Er is toen ook niet opnieuw naar die borst gekeken.

De huisarts gaf aan dat mijn moeder niet uitblinkt in duidelijkheid. Want ook toen mijn moeder in september op mijn aanraden terugging heeft mijn moeder, toen de huisarts haar doorverwees naar de chirurg, nog wel een paar keer gezegd, maar is dat nou wel nodig, het zal heus wel niets zijn.

Ik heb hier een paar dagen over nagedacht en begrijp zo goed hoe moeilijk het is om duidelijk te communiceren. Sommige patiënten zitten voor iedere scheet bij een arts en er is altijd wel iets te klagen: je weet dan niet altijd goed wanneer er echt iets loos is en wanneer het wel meevalt. Andere patiënten komen weinig en melden soms amper wat er speelt. Ze geven niet duidelijk aan hoe erg de pijn is: mijn moeder lag nachten wakker van de pijn en ik heb het idee dat ze dat niet zo duidelijk, of althans pas in september, aan haar huisarts vertelde.
Van de andere kant zoals Amazone Dees laatst schreef: de arts is een professional, de patiënt een amateur ;)

Daar waar mijns inziens mijn moeder eigenlijk in februari meteen naar de chirurg doorverwezen had moeten worden, staat daar tegenover dat mijn moeder daarna ook wel 5 maanden rondliep voordat ze – met andere klachten – weer bij haar arts zat.

Wie is verantwoordelijk voor wat?

De perfecte patiënt stelt zijn of haar eigen diagnose.
De perfecte huisarts leest haar patiënten blind.

Perfectie bestaat niet en dat begrijpen mijn moeder en ik best. Maar jammer is het wel.

Toch heeft het gesprek wat lucht gebracht. Een begin van nieuw vertrouwen, veel excuses, en goede afspraken over korte lijntjes, veel contact, en dat ook op initiatief van de huisarts zelf.

Ook al voelt het van binnen nog steeds niet helemaal goed, toch kan het vanaf nu alleen maar beter worden.

afbeelding van goudblok
Berichten: 3539

Het blijft moeilijk natuurlijk. Ook dat vertrouwen dat een deuk heeft opgelopen.

Ik hoop echter wel dat het meer dan 1 leermoment heeft opgeleverd. En dan bedoel ik niet voor je moeder dat ze duidelijker moet zijn. Maar juist van die huisarts waar echt wel eerder een belletje had mogen gaan rinkelen als iemand die nooit klaagt blijft terug komen op pijn in haar borst (zelfs al gaat ze voor iets anders naar die dokter).

 

Communicatie. Het blijft de grootste pijler voor begrip en onbegrip.

Een dikke knuffel voor jou en je moeder. Ik hoop dat ze verder kan nu.

afbeelding van Marimke
Berichten: 266

Er komt bij mij een gevoel naar boven, dat ik 28 jaar geleden ook had. Ook ik heb lang moeten vragen voor verwijzing en ik kwam zelden bij mijn h.a. Er was al 2x eerder borstkanker in de familie geconstateerd bij tantes op jonge leeftijd.

Jammer, dat jullie h.a. minder is afgegaan op de intuïtie van je moeder. Sowieso, als iemand met klachten bij de h.a. komt, moet er m.i. beter op worden gereageerd.

heel veel sterkte voor je mams en jullie

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Heel dapper en heel goed dat jullie zijn gaan praten met de huisarts. En dat jullie het hele afgelopen traject met elkaar nog eens doorgelopen zijn . Dat jullie zo de hiaten en leermomenten voor beiden tegen kwamen. Maar desondanks blijft het erg dat er zo laat duidelijkheid tav de klachten kwam. Dat had eerder gekunt en gemoeten. Ik hoop dat het gesprek de lucht geklaard heeft en jullie weer verder kunnen met elkaar.

Offline
Berichten: 542

Kan me voorstellen dat het nog niet helemaal goed voelt Ellenk.

Zo lastig, want je kunt wel het gesprek aangaan, maar dingen niet ongedaan maken. En dat is juist in dit soort situaties natuurlijk toch wel wrang. Toch lees ik uit je blog dat de huisarts het goed heeft opgepikt en jullie in ieder geval met open vizier tegemoet is getreden.

Een begin van nieuw vertrouwen..  Ik hoop voor jullie dat het inderdaad vanaf nu alleen maar beter wordt.

Offline
Berichten: 565

Knap hoor Ellenk, dat je moeder en jij dit hebben durven aankaarten. Ik denk dat het voor je moeder een grote stap is geweest om de huisarts hiermee te confronteren. Goed dat jullie het gedaan hebben. En zo is er ook ruimte ontstaan voor excuses die nodig waren en voor meer begrip voor elkaar.

Al blijft het natuurlijk zuur dat het zolang heeft geduurd allemaal. Dit hebben jullie toch maar mooi gedaan.

Offline
Berichten: 111

Hoi Ellenk en mama-Ellenk,

Erg knap van jullie om met de huisarts in gesprek te gaan. Ook knap van de huisarts hoe ze samen met jullie terug gekeken heeft. Geprobeerd heeft duidelijk te krijgen waar het mis is gegaan en probeert om daar wat van te leren, er slimmer/beter door te worden. Want dat gevoel heb ik er wel bij. Hopelijk zal de huisarts daar in de toekomst profijt van hebben en andere patienten kunnen helpen. Dit voelt voor jullie natuurlijk vreselijk wrang, maar van de andere kant ook iets om trots op te zijn. Wie weet hoeveel patienten hierdoor (beter) geholpen worden. Dat hebben jullie dan toch maar mooi bereikt.

Een digi-knuffel voor jullie allebei.

afbeelding van Irene
Berichten: 140

Hoi lieve Ellen,

Gaat het nog een beetje en met moeders ?

De datum komt wel steeds dichterbij, het zal wel erg fijn zijn als ze van de pijn af is.

Ik vind het wel goed dat jullie met samen naar de huisarts zijn gegaan en haar het hebben uit kunnen leggen.Communicatie is ook een moeilijk ding ik blijf het een beetje oenig van de HH vinden dat zij niet verder kon kijken en luisteren naar je moeder.

Een knuffel voor jou en je mamskiss

Offline
Berichten: 4223

En ons mam wijst mij erop dat ze niet gezegd heeft dat ze niet naar de chirurg wilde.

De huisarts vertelde dat mama  bij de laatste verwijzing in september toch zeker een keer of vijf gezegd zou hebben dat het eigenlijk niet nodig was en dat het heus niks zou zijn.

Wat mijn moeder zegt blijkt heel vaak niet te zijn wat ze bedoelt.

Dat is voor de huisarts wel eens lastig. En voor mij ookwink.

Daarom pas ik mijn log niet aan.

Want zoals ik al tegen ons mam zei: "Het wordt mijn verhaal. Mijn verhaal over wat er met jou nu gebeurt en wat dat met mij doet."

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers