Partner
50 jaar
Overijssel
Lid geworden op: 12/08/2008 - 13:36
Offline
Berichten: 5

Onverschilligheid

zaterdag, 28 januari 2012

2012 Inmiddels. 2008 Lijkt een steeds kleiner stipje in de achteruitkijkspiegel te worden. Eigenlijk hoort het niet zo te zijn in een leven, dat het meest zwarte jaar als een rode draad door je leven loopt.

Drie en half jaar later, en ik heb het gevoel dat ik haar meer mis dan ooit. Laatst werd ik zo door verdriet en wanhoop overmand. Ik liep op de begraafplaats en door m'n hoofd flitste de gedachte "wat als er na dit leven nu helemaal niets is, dan zie ik je dus nooit weer". Ik kan dat niet bevatten, de gedachte dat ik haar nooit weer zal zien.

Ik had haar graf een tijdje verwaarloosd. Ik schaam me er wel voor. Maar ik zat even niet lekker in m'n vel. Ik had ook geen zin om op haar graf kerstbakjes te zetten. Eigenlijk word ik daar nóg mistroostiger van. Ik heb de aanblik van haar graf vlak na kerst (vorig jaar of dat jaar daar voor) nog in gedachten. Kerstbakjes helemaal ondergesneeuwd die daar weken na kerst nog stonden. Koude sneeuw over de symbolische kerstgedachte. 2 Weken geleden heb ik samen met de buurvrouw (haar vriendin) haar graf onder handen genomen. De afgestorven plantjes er uit. Worteldoek en grint er in. Met een paar plantenbakjes er op. Eén van die bakjes met lavendel, want daar hield ze wel van.

Soms vraag ik me wel eens af als ik het verdriet ook niet oproep. Niet altijd, maar soms misschien wel. Niet met voorbedachte rade, maar ook niet helemaal onbewust. Het verdriet over haar is ook een gedeelte wat bij Gerda hoort/wat ik aan Gerda gelinkt heb. En het is momenteel, eigenlijk al meer dan drie jaar, het gevoel wat ik het beste kan voelen. Ik merk dat ik meer moeite heb om lief te hebben dan om verdriet te hebben. Jelle is daarin mijn uitzondering. Want ik hou zo enorm veel van hem. Ik zou echt niet kunnen beschrijven hoeveel. Ik weet zeker dat Gerda haar moedergevoelens bij mij achter heeft gelaten. Maar om van een andere vrouw te houden, dat gaat mij een stuk moeilijker af. Terwijl mijn vriendin zo'n lieve leuke vrouw is, een schat voor mij en voor Jelle. Als ik maar de helft van de liefde terug kon geven die zij mij geeft dan zou het een heerlijke liefde zijn. Maar nu, ik vraag me nog af hoe lang ze het nog gaat volhouden met mij. Ik ben geschrokken van mijn gevoel van onverschilligheid met veel dingen. Iets wat ik nooit had. Het gevoel dat weinig mij nog kan raken. Terwijl ik weet dat dat ook niet waar is. (Kun je het nog volgen?)

Mijn vriendin verdiend geen man die er maar half voor gaat. Iemand die niet echt verliefd op haar is. Iemand die geen mensen te dicht bij hem laat komen, omdat hij niets kan garanderen. Niets wil beloven. Alles op afstand houdt. Lekker veilig want dan is het verdriet ook minder als iets je ontglipt.

Voor een buitenstaander lijkt het misschien dat ik gemakkelijk over mezelf praat. Maar eigenlijk praat ik vooral over Gerda en over Jelle. En een beetje over mezelf, maar mijn echte gevoelens... Dat staat er wel goed, mijn echte gevoelens. Die zijn van mij.

Inmiddels is Gerda's shirt weer bij me in bed. Ze is een paar maanden uit mijn bed geweest. Een keertje op een stoel gelegd toen mijn vriendin bleef slapen. Af en toe weer bij mij in bed. En de laatste paar maanden weer op de stoel naast het bed. Maar in een vlaag van verdriet is ze weer bij mij in bed beland. Tja, Gerda zei altijd al dat mannen zielig kunnen doen.

Hier mag ik dat even, hier laat ik het even toe. Dit is mijn "zielig-doen-plekje" :) .

Voor de rest gaat het eigenlijk best goed. Studie, stage, Jelle (goed rapport en nog belangrijker hij zit lekker in zijn vel, zo'n lekker kereltje) alles gaat goed. Ik vind het met m'n studie en stage zo leuk om "nieuwe" mensen te ontmoeten. Ik heb echt leuke mensen ontmoet het afgelopen half jaar.

Ik had al een tijdje niet meer geschreven voor m'n weblog. Het is niet dat ik het vergeet. Er zijn genoeg momenten dat ik denk "daar wil ik over schrijven/praten". Ik denk ook geregeld aan Gerda's lotgenoten. Waarvan ik weet hoeveel ze van het leven houden. Hun angsten, Gerda's angsten.  

Ik wil de initiatiefnemers/uitvoerders van Amazones4kids uit het diepste van mijn hart danken. Ik vind de gedachte dat jullie als moeders, elkaars kinderen niet vergeten zo mooi. Ik kan daar heel emotioneel van worden. Dat gevoel heb ik blijkbaar nog wel. Jelle vond het ook geweldig, dat jullie dat voor hem doen. De cadeautjes leken voor hem zo ook nog een beetje van z'n mama te komen.

Anoniem
afbeelding van Anoniem

Lieve geraakt,

Val jezelf maar niet zo zwaar. Het is niet zo dat het na drie jaar maar eens over moet zijn met het gemis en het verdriet. Rouwen is een proces met vele fases dat heel lang kan duren. Ik vermoed dat de onverschilligheid met dit proces te maken heeft en de angst om je te binden ook. Waarschijnlijk begrijpt je vriendin dat best. Kun je er met haar ook over praten ?

Liefs Linnie

En fijn dat het met Jelle zo goed gaat.

Offline
Berichten: 617

Hallo geraakt,

Ik ken je niet maar de koude rillingen lopen over mijn rug bij het lezen van de laatste alinea over het idee dat Jelle zo ook nog een cadeautje van zijn mama krijgt. Dat grijpt je als moeder naar de keel maar is tegelijk ook een hele mooie gedachte.

Voor wat betreft je vriendin, ze lijkt met iemand die heel veel begrip heeft voor de situatie en als ze van je houdt zal ze het alle tijd geven lijkt me. Je moet jezelf niets verwijten je kunt niet meer geven dan je kwijt kunt.

Heel veel liefs, XXX

Offline
Berichten: 122

Hallo Geraakt

Ook ik ken je niet, maar krijg kippevel, ben erg ontroerd wat jij allemaal schrijft! Ik vind het fijn voor je dat je dit doet en blijf dat hier gewoon doen!

"Dat je haar nooit meer zult zien" dat zijn mijn gedachten en spreek ze ook uit naar mijn man en kids, dat ik hun nooit meer zal zien en aan kan raken, dat is voor mij zoiets abnormaals.., maar hoop toch zo dat ik een tijdje kan rond blijven "vliegen" zodat ik wel nog even van hun kan genieten..zou Gerda dat ook niet doen? Ik weet ook niet wat er wel of niet is.

Maar ooit zullen jullie elkaar wel weer terug zien.!

Daag!

XXX

Offline
Berichten: 4133

Lieve Geraakt,

fijn dat je je hier veilig genoeg voelt. Maar wat stel je hoge eisen aan jezelf.

Mijn eigen moedertje kon geloof ik 3 jaar na het overlijden van mijn pa past echt ernstig rouwen en ons leek het natuurlijk veel te lang te duren en we waren bezorgd om haar. Maar ze deed het in haar eigen tempo en nu gaat het zo goed met haar.

Dus tijd en ruimte is echt niet vooraf uitgemeten. Maar naar is het wel. Dat je zo beschadigd bent dat je (nog) niet ten volle durft lief te hebben. De tijd zal het leren, of je vriendin voor jou de ware is in deze nieuwe tijd zonder Gerda. Ik hoop het zó voor je!

X

en dankjewel voor je prachtige blog.

Ellenk

afbeelding van negrita
Berichten: 91

dapper, dat je nog betrokken durf te zijn bij je overleden vrouw.

Mijn zus verloor haar man aan een hartinfarct toen hij 42 was, Ze is ondertussen al weer 10 jaar getrouwd, maar  toch zal ze blijven rouwen.

het gaat dan om het leven wat ze met hem gemist heeft, daarnaaast is ze ook blij  met haar nieuwe relatie. Zijn loopschoen staat nog wel in de kamer. Haar nieuwe man accepteerd dit.

Fijn dat je zoon het goed doet, Ik hoop dat je een evenwicht kan vinden en toch de mooie dingen van het leven weer kan zien.

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Lieve Jan,

Wat schrijf je weer een prachtige blog.... Hier mag je zeker 'zielig-doen'. Het voelt alsof 'zielig doen' betekent 'aandacht trekken' ofzoiets. Volgens mij mag jij aandacht geven aan wat je voelt, hoe het ook voelt en wanneer het ook zo voelt..... Daar zijn geen momenten voor en er zit ook geen uiterste houdbaarheidsdatum aan. Het is zoals het is en het voelt zoals het voelt. You are in charge.

Ik volg je al een tijdje en heb je leren kennen als een gevoelige man, een denker, een levensbeschouwend persoon. Je staat soms stil bij de zwaarte van het leven, uiteraard door wat jullie overkomen is maar ook doordat jij bent wie je bent. Ik snap dat dat niet altijd prettig is en dat je soms best een lichtvoetig persoon had willen zijn, maar hé..... dit is wat het is. Je wordt niet lichtvoetig en ik zou meteen willen zeggen, please, doe jezelf geen geweld aan en word alsjeblieft niet lichtvoetig. Je bent zo'n mooie, gevoelige, levenbeschouwende man. Blijf zo, please !!!

M.b.t. je vriendin zou ik willen zeggen dat het je siert dat het voelt alsof je je ervoor moet verantwoorden je niet helemaal te kunnen geven, zoals je dat in het verleden hebt gedaan met Gerda, maar....... tegelijkertijd wil ik zeggen dat het niet aan jou maar aan jouw vriendin is om te bepalen of ze genoegen neemt met een man zoals jij met de gevoelens die jij hebt. Jij mag voor jezelf bepalen of de relatie de moeite waard is en als het dat is, is er geen reden om er mee te stoppen. Zij mag dat ook voor zichzelf bepalen en ook zij heeft het vermogen om ermee te stoppen als ze vindt dat je niet genoeg kunt geven. Let it be. Het is al ingewikkeld genoeg.

Door jouw laatste alinea krijg ik tranen in mijn ogen. Dat het voor Jelle voelt 'alsof het van z'n mama komt' is echt het mooiste compliment dat je kunt geven. We zijn jullie echt niet vergeten....

Ik ben onverminderd ONTZETTEND trots op jullie. Jullie houden je staande, ondanks de stormen, die misschien minder worden maar soms ook gewoon weer de kop op steken. Laat het maar even waaien. Het gaat wel weer voorbij.....

Offline
Berichten: 1778

Jan, ik kan niet veel toevoegen aan wat er al geschreven is, maar wil wel even laten weten dat ik het fijn vind om weer wat van je te lezen.

Anoniem
afbeelding van Anoniem

zo herkenbaar als je schrijft dat het verleden steeds verder achter je ligt maar tegelijkertijd nog zo n rode draad door je huidige leven loopt.
Ik ben bijna 4 jaar na de diagnose, maar het verdriet blijft. Gek genoeg is het er ook bij gaan horen wellicht zoals jouw verdriet om Gerda ook bij jou is gaan horen.. Het is namelijk een enorm waar gevoel, tenminste dat iis hoe ik het ervaar. En ondanks dat ik verder van dat verdriet af ben, als ik er in afdaal is het er nog steeds en nog even heftig.
Ik schreef het pas nog ergens. Wij kunnen niet meer "opnieuw" beginnen, zoasl veel mensen bv een nieuw jaar ingaan, met het idee dat het allemaal anders zal worden. Bij ons blijft het onder de streep hetzelfde, dat rauwe verdriet, de vraag of we kanker zullen overleven of niet. Ik denk dat dat voor jou helemaal geldt.... Niets zal het verlies van Gerda ooit ongedaan kunnen maken. Het verdriet gaat op een gegeven moment bij je horen.
Gek genoeg realiseerde ik me pas, dat ik dat ook had tav mn ongewenste kinderloosheid na de behanndelingen en alle angst en vraagtekens of dat er voor ons nog wel in zou zitten. inmiddels ben ik dus zwanger, en blij, maar toch is het niet zo dat het verdriet en angst van al die jaren daarmee weg is, hoewel ik dat wel verwacht zou hebben.
Sommige dingen komen gewoon niet meer goed zeg ik wel eens, hoewel, je wel weer het leven oppakt en verder gaat met een zwaardere rugzak.
Iemand schreef het al over streng zijn voor jezelf... misschien is dit gewoon jouw nieuwe ik, en heb je het daar mee te doen. Veroordeel jezelf daar niet voor, het verlies van Gerda heeft nu eenmaal zijn sporen nagelaten. Ik vind het juist knap dat je doet wat goed voor jou voelt, ook al is dat niet zoasl je de dingen in het verleden gevoeld zou hebben/ opgepakt zou hebben. Helaas is het nu dus anders (maar niet slechter)
Fijn om weer wat van je te lezen Jan. Je doet het goed. Kellly

Offline
Berichten: 181

Lieve Jan,

Wat fijn weer wat van je te leven, denk regelmatig aan jullie, hoe zou het met ze gaan en met de liefde. Toen ik je zoon zag langskomen tijdens het inpakken voor amazones 4-kids dacht ik, ik hoop dat J. het ziet als cadeautjes van mamma.

Wat is er al veel beschreven, een prachtig verhaal van Kelly.

Elke keer als ik je lees realiseer ik me hoe sterk en mooi jullie liefde voor elkaar is/was, daar is J. uit onstaan. Wie heeft dat nou, zo'n liefde is zeldzaam prachtig, hoe rauw ook dat dit zo snel onderbroken werd, maar de liefde die blijft, die is sterker dan de dood. 'zeur' hier maar hoor, al is het helemaal geen zeuren, je leeft, en natuurlijk ben je veranderd, zoals Kelly omschreef een nieuwe 'ik' het is zo herkenbaar. Wellicht ben je ook iets geharder, geen wonder toch. Je neemt de stappen in je verdere leven Jan, twee stapjes voor uit, een achter uit, maar je doet het wel.

Wat fijn dat het goed gaat met studie/stage en met J. op school.....heerlijk om te lezen.

Het komt goed Jan, daar ben ik van overtuigd, je hebt verdriet, voelt je klote, laat het maar gaan want het is ook moeilijk, je mag balen, verdriet hebben, schreeuwen en huilen, het gemis is helaas een deel van je leven........maar als afluiter,  JE DOET HET SUPER GEWELDIG, je kunt trots zijn op jezelf remember that!

Liefs CD

Offline
Berichten: 3

Hallo Geraakt,

voor mij heel herkenbaar wat je schrijft.

OOk ik heb soms het gevoel dat het allemaal heel lang gelden is, en even later komt het verlies van mop (nog geen twee jaar gelden) wer heel dichtbij

Het is een cliche: het leven gaat dor

maar dat is wel zo

Maar het verdriet kan je soms bij de keel grijpen, verlammen, gevoeloos maken

Dat heeft zijnn  tijd nodig

en hoe lang die tijd is, is voor iedereen anders

Ik hoop dat je vriendin daar begrip voor heeft

 

Zelf verbaas ik me erover dat ik alweer zo 'snel' zo intens van iemand kan houden

Maar soms overmant het gevel mij ook

En ook ik vind het lastig daarover te praten

Heb soms ook het gevoel dat ik anderen daarmee lastig val

onzin natuurlijk, maar ja, dat gevoel is er wel

En wordt misschien nog versterkt door het winterweer, de donkere dagen.

Ik wens jouw en de jouwen heel veel sterkte

Uit je bericht maak ik op dat je wel de kracht hebt

om van je zoon te houden

en door te werken, nieuwe ervaringen op te doen.

En dat die andere  liefde nog even op een lager pitje kan branden,

het zij zo

ook dat komt vast wel goed

 

 

 

Artikelen van Geraakt

Webloggers