Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4152

Oogkleppen af

woensdag, 30 januari 2008

[size=25][b]Oogkleppen af[/b][/size]
 
Hebben jullie dat nou ook ? Vandaag had ik het weer. Ineens temidden van de extreme drukte was het er : [b]De vraag: [/b] Is dit nou echt ? Ben ik echt die vrouw van 46 die al 2 keer borstkanker had ? Die dit en dat en dat allemaal meemaakte. En ik kon het niet geloven. Ik bén dat niet. Ik ben heel iemand anders. Die bruist, rent, vliegt en leeft. Al die nare dingen zijn mij helemaal niet overkomen. Dat was iemand anders. De oogkleppen zijn weer eens af. En over het algemeen bevalt dat vrij slecht. Het zijn moeizame periodes. Waarin ik, of ik wil of niet, the struggle of life in al haar facetten onder ogen zie. Me afvraag waarom het leven zó is en niet anders. Waarom de dingen niet vanzelf goed gaan. Wie dat zo bedacht heeft voor mij en de mensen om me heen. Ze zijn kwijt, die kleppen. En het duurt altijd even voor ik ze weer vind. Ik zie dan om en kijk ineens naar wat er was en dat was niet allemaal mooi en goed. Ja heus ook wel veel mooi en goed, maar ook veel niet mooi en niet goed. En dan voel ik ineens de pijn die ik helemaal niet wil voelen. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Nog een paar dagen en dan vier ik Carnaval, één avond, met mijn vriendinnen van de middelbare school, die ik al zo lang ken en van wie ik hou, heel veel. De man van één van hen is prins Carnaval in een aangrenzend dorp. En daar zijn vast wel nieuwe oogkleppen te vinden.

Offline
Berichten: 4152

Oogkleppen af.

En dan intensief met zingen bezig zijn :?

Vorige week een masterclass, maar die anderen waren zó goed..........

Ik durfde niks meer en er kwam ook niet veel uit :? toen ik voor de groep stond.

Naderhand was ik echt helemaal van slag :cry: . Ik ging juist om beter te worden en had het gevoel dat ik nu pas ontdekte hoe ontzettend slecht ik zing.

Vandaag had ik weer 'gewoon' solo les en moest het eruit. Zingen komt uit je ziel en als het niet lekker zit komt het er met zingen wel uit dus :cry: :cry: :cry: , daar ging ik weer.

Zangjuf 1 waarvan ik eerder les had en die ik tegenkwam wees me fijntjes erop dat niet iedereen zo goed was vorige week. En dat ik wel door de vocal check was gekomen en anderen niet. En dat verschillende van die goede zangers gemaild hadden of ze niet moesten stoppen omdat het nooit iets werd :shock: .

Zangjuf 2 wist me weer op te peppen en op het eind lukt wel, wat vorige week en de hele week met oefenen niet lukte. En o ja, ze is ook muziektherapeute en vond het erg goed dat ik zo dicht bij mijn gevoel bleef. En dat vond ik wel een compliment, want normalerwijze weet ik de muurtjes hoog te houden. Maar met zingen ?

Met zingen is alles anders. Zingen doe ik met mijn ziel. En daarom blijf ik het doen. Zingen is wat ik het allerliefste van alles doe.

Offline
Berichten: 4152

[b]29 februari 2008[/b]

Uitslagen.

Uitslagen zijn zelden fijn.

Het begint al met of wel verdringen ofwel in gespannen afwachting zijn van.

Zal ze wel of niet ?
Zijn er nog kansen ?
Leven of dood ?

29 februari begint goed.
Lieve Amazone krijgt goede uitslag. Het wachten zou nog langer duren maar vandaag ineens al, kwam tegen de verwachting van artsen in een goede uitslag :lol: . Géén uitzaaiingen.
Wat voel ik ? Ongeloof. Verwarring. Blijdschap.

Maar het is gemengde blijdschap. Net of de spanning er met het goede nieuws pas uitkomt. Boos omdat ik me zo'n zorgen maakte. En het was niet nodig. Blij, zo blij, dat ik in tranen ben.

Uitslagen blijven shit.

Dan wordt 29 februari 2008 als nog een slechte dag. Lieve Amazone krijgt slechte uitslag. Zoveel leed al op haar pad en nu deze mokerslag er overheen. Hoeveel kan een mens verdragen? Beschermt ze zichzelf of haar man ? Boos ben ik, omdat ik me niet zo'n zorgen maakte. En het was wel nodig. Verdrietig, zo verdrietig dat ik in tranen ben.

Uitslagen blijven shit.

Leven of dood ?

Hier zijn geen gewone uitslagen te vinden. De uitslagen hier gaan over leven of dood.

Wat een extreem rare wereld, dit forum, digitale borstkankerwereld.

En wie hier niet woont, weet echt niet wat er hier gebeurt.

Gelukkig maar.

Offline
Berichten: 4152

Oogkleppen op.

In korte tijd hebben drie Amazones hun leven gelaten, het was op. Niet klaar misschien, want hoe kun je klaar zijn als je nog zo jong bent, maar op was het wel. En ze laten ons hier onthutst, gekwetst, verdrietig achter. En soms ook boos. Boos omdat de werkelijke wereld zo hard is en zo gemeen. Verdrietig om een leven wat nog zo lang zo mooi had kunnen zijn. Verdrietig ook omdat je de pijn van missen voelt. Je was vertrouwd met die Amazones en nu zijn ze er niet meer.

Want oogkleppen helpen niet tegen verdriet en niet tegen rouw.

Ik word niet meer accuut overvallen door angst, maar het verdriet treft me wel, en steeds opnieuw harder dan ik verwacht had.
Door hier mee te lezen en mee te leven, kan ik niet anders dan geraakt worden. Ik lees en leef mee, raak digitaal bevriend met Amazones. De pijn als een Amazones overlijdt is heus anders dan wanneer ik hier dichtbij in mijn eigen dagelijkse leven een vriend of familielid verlies maar hij is er wel. En soms maakt het me zo machteloos. Zoveel zou ik willen doen, zo weinig kun je uitrichten tegen de soms verwoestende kracht van kanker.

En dan zou ik wel eens hard willen wegrennen. Weg van hier. Weg van die wereld waarin kanker dagelijks de boventoon voert. Maar ik doe het niet. Want het ís mijn wereld. Als je twee keer kanker hebt gehad dan kun je niet doen alsof jij er niet bij hoort. Ik hoor erbij. En ik vind het niet erg.

En daarom ga ik dan morgen (erg verkouden dus het wordt vast niks) toch rennen, niet weg, maar 'hard'. Samen met andere vrouwen die borstkanker hadden of zich inzetten voor vrouwen met borstkanker. En dat vind ik mooi, dat we daar morgen vanuit 3 organisaties zullen zijn, vrouwen en mannen van Stichting Pink Ribbon, Borstkankervereniging Nederland en Stichting Amazones. Even geen verschillen, het doel is tenslotte hetzelfde. We gaan geen sponsorgeld ophalen, we gaan niet uitgebreid onszelf presenteren, maar we gaan gewoon samen hardlopen. Vrouwen en borstkanker, dat is wat ons bindt. Dus toen ik dacht, ik red het niet, want deze week ziek doorgewerkt en nu op de bank een ziek kind wat vanmiddag naar Rome vertrekt (het mag van de dokter) kon ik het even niet overzien. Tot ik hier vanmorgen weer las en dacht, ik ga wel, al wandel ik, ik ga. Digitaal is mooi maar morgen ontmoeten ik jullie echt en vul ik mijn accu door even bij jullie te zijn.

Tot morgen [kiss]

Offline
Berichten: 4152

[size=25][b]Zeven kleuren[/b][/size]

 

Hij was zo bang! Hij scheet wel zeven kleuren stront! Deze dagen vragen veel mensen mij of ik nu ook bang ben, of extra bang. En neen, ik ben niet bang. Ik ben als altijd alert maar door het feit dat Maisa ernstig ziek is, én muziekvriend, én oudste vriend, ben ik niet banger dan anders. En anders ben ik niet bang dus nu ook niet. Alert, niet alerter dan anders. Ik leef met de wetenschap dat borstkanker ook na lange tijd kan uitzaaien en dus houd ik mezelf altijd goed in de gaten. Voel ik wat en duurt dat langer dan gewoon dan ga ik naar een dokter. Dat is al 14 jaar mijn strategie en die verandert nu niet ineens. Verdrietig. Ja dat ben ik wel. Zeven kleuren verdriet hangen er om mij heen. Ik zie ze 's nachts voorbij komen. Oud verdriet en nieuw verdriet. Stil verdriet en hard gillend verdriet. Zacht verdriet en gemeen pijnlijk verdriet. Maar bovenal nu: allesoverspoelend doordringend continu verdriet. Mijn hoofd zit vol en als het even rustig lijkt is dat maar schijn. Zodra er echte rust komt, springt het verdriet bovenop me en kan ik bijna geen adem meer halen. En zo zijn de nachten lang, vol zorgen en onrustig. Bedenk ik wat er is en wat er nog komen gaat in alle mogelijke variaties. Deze keer is het verdriet niet te stillen door even wat rust te nemen of door hard te werken. Het laat zich niet verjagen. Deze keer kan dat niet.

Offline
Berichten: 4152

[size=25][b]Verdriet[/b][/size]

 

De onrust die me al een poosje achtervolgt wordt maandag veel sterker. Onze puberT hoort me telefoneren 's avonds en ziet hoe ongerust ik ben. De dagen erna wordt dat niet beter. Als ik woensdagmiddag even bij hem ga zitten en mijn tranen blijven komen zegt hij: "maar mama, maandag had je toch ook al slecht nieuws?". "Ja, maar nu is het zéker," zeg ik dan. En ik vertel hem dat Maisa in verwachting is en ik zie in zijn ogen dat hij begrijpt dat dit echt erg is. Er straalt zacht medeleven uit. Ik realiseer me dat hij zoveel meer ziet en weet dan ik vaak denk. Tenslotte is hij al 16, heeft zijn moeder al twee keer kanker gehad en zijn er dit jaar in onze vriendenkring al heftige slecht nieuws berichten doorgekomen. Hij wéét dat het niet gaat goed aflopen. En dan denk ik, kind wat gaat er in je jonge hoofd om. Je groeit op in een wereld waar ziekte en dood niet ongewoon zijn. Wat doet dat met je? Hoe beinvloedt dat je denken, je handelen, je volwassenwording? Terwijl ik daar zo zit met hem, want steeds opnieuw is gebleken dat ik tegen hem beter eerlijk kan zijn dan dat ik in stilte mijn verdriet verwerk, realiseer ik me in alle hevigheid dat Maisa wellicht nooit zo met haar zoon zal kunnen zitten en praten, niet als hij 16 zal zijn. En dat maakt opnieuw helder waarom mijn verdriet zo groot is.

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Pagina's

Webloggers