Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4120

Raar gevoel

maandag, 17 januari 2011

Dubbel

 

Ruim een jaar geleden had ik eigenlijk met mijn oncoloog afgesproken dat we voortaan een belafspraak zouden hebben. Althans, dat dacht ik.

Na een half jaar was het dus bloedprikken en een week later werd ik gebeld dat alles ok was. Máár meldde de oncoloog me toch ook "hij wilde me de volgende keer wel weer zien hoor!" Ik was eigenlijk best verbaasd en ook overbluft, dus ik vond het wel prima.

En daarna werd mijn moeder ziek en vergat ik het weer.

Tot ik vorige week nakeek wanneer ik met mijn moeder naar de chirurg moest. Oeps! Vrijdagmorgen (a.s.). En wat stond er voor vrijdagmiddag op de kalender: mijn eigen bezoekje aan mijn oncoloog. Tja, en er moet ook nog ooit gewerkt worden dus ik bellen. Helaas was het niet mogelijk om mijn afspraak naar 's morgens te verzetten. Het kon nog wel voor morgen maar dan zouden de bloeduitslagen niet binnen zijn want ik had vrijdag, toen ik de afspraak ineens zag staan, pas laten prikken. Uiteindelijk is mijn afspraak verzet naar 7 maart want eerder was er geen plaats meer.

Prima toch?

Want: ik wilde helemaal niet meer naar het ziekenhuis voor mezelf. Dus wat maakt het uit.
En: als er iets niet goed is met mijn bloed, dan gaan ze heus wel bellen.
En: de vorige keer zat er ook acht jaar tussen, wat als nu......
En: 't is toch eigenlijk te gek dat mijn eigen afspraak nu 5 of 6 weken later is. Het is, althans het was, toch ook kanker.
Mopper mopper mopper, sta ik ineens op de tweede plaats.

Je brein is een raar ding. Of, vooruit, ik houd het bij mezelf, mijn brein is een raar ding: zelf een afspraak verzetten/uitstellen/regelen is prima, maar als omstandigheden of een ander dat voor mij doen dan gaat mijn brein in het verzet.
Overweeg ik risico's: die zijn echt nul, als er al iets is dan maken die paar weken ook niet uit. Dus dat is het eigenlijk niet.

Maar ik merk dat ik er aan gewend ben dat mijn kanker op de eerste plaats kwam. Wat een 'ziek' verhaal eigenlijk. Toch is dit iets waarvan ik me, zéker nadat ik de tweede keer borstkanker kreeg, heel erg bewust ben geworden: dat ernstig ziek zijn nog iets heel anders met zich meebrengt: dat het indruk maakt op mij en anderen: dat je bijzonder bent: want je hebt kanker gehad, wel twee keer zelfs! Dat dat lelijke trekjes brengt, tenminste zo voel ik dat. Egoïsme, of narcisme, ik weet niet goed hoe het te benoemen. Misschien kan dat niet anders, daardoor overleef je, maar genant vind ik het wel. En daarom ook schrijf ik het deze keer maar eens op.

Herkennen jullie dat? Dat het bijzondere van kanker hebben ook 'voordelen' met zich mee brengt? Dat je daardoor soms dingen niet uit hoeft te leggen. Dat mensen al gauw met je meevoelen en je met gepaste zorg en aandacht behandelen?

Het heeft me verrast dat dit ook bijna 16 en bijna 8 jaar na dato nog een rol blijkt te spelen.

afbeelding van goudblok
Berichten: 3600

Ik snap je wel maar eerlijk gezegd herken ik het niet echt.

Kom de afspraak van je moeder niet naar de middag of is het niet in je opgekomen dat te proberen ?

Offline
Berichten: 4120

Inderdaad, dat kwam al helemaal niet bij me op.....

Ze heeft haar handen vol aan alles bijhouden zoals het gepland is. Daar weer wijzigingen op aanbrengen wil ik liever niet doen.

Offline
Berichten: 4120

Ik  bedoel ook niet 'voordelen' maar eerder: je bijzonder voelen? of zoiets?

afbeelding van Gosia
Offline
Berichten: 47

Ja, ik herken het wel, in die zin dat ik nu veel makkelijker toegang heb tot specialistische hulp in 'mijn' ziekenhuis. En als ik ergens mee naar de huisarts ga, is die veel sneller bereid om zelf even te bellen naar het ziekenhuis voor een spoedafspraak.

Hoewel ik het soms ook teveel vind. Af en toe lijkt het alsof al mijn kwaaltjes op kanker gecontroleerd moeten worden, terwijl ik dat zelf niet altijd nodig vind omdat ik méér ben dan alleen die kanker. Daarover heb ik flink gemopperd bij mijn huisarts.

Afgelopen jaar was mijn oncoloog zeer verbaasd dat ik, pas een maand nadat ik borstfoto's had laten maken, een afspraak met hem had. Waarom wachtte je zolang? vroeg hij.
Ik was met vakantie tussen de foto en de afspraak, maar maakte me geen zorgen. Want ik weet inmiddels dat ze in het ziekenhuis direct extra onderzoek willen (echo, punctie) als ze afwijkingen op de foto zien.

 

afbeelding van Anoniem123
Offline
Berichten: 4302

Ellen.... ik vind jou geweldig.......... Dat weet je wel he......

(maar ik snap echt helemaal niks van je stukje......)

 

laughlaughlaugh

Offline
Berichten: 112

Ik vind het wel herkenbaar en ook heel menselijk. Knap ook weer hoe je dit hebt verwoord en dat je dit met ons deelt.

Volgens mij heb ik deze kronkel nl. ook in mijn brein. Ik weet alleen niet goed hoe ik dat moet uitleggen/toelichten. Ik ben natuurlijk ook nog niet zo lang na de diagnose, maar ik blijf me verbazen over de extra zorg en aandacht die je soms krijgt. Dan denk ik, waarom....alleen omdat ik toevallig kanker heb gekregen? Dit wil ik helemaal niet, doe maar normaal. Maar als ik dan die extra zorg en aandacht een keer niet krijg, verbaast me dat eigenlijk ook weer. Ja, eigenlijk best stom en "ziek" dat brein van mij. Ik was me er niet zo bewust van, maar na het lezen van je blog denk ik, "oh ja, dat heb ik ook"

Offline
Berichten: 150

Ha Ellenk, de spijker op z'n kop. Ik begrijp het heel goed. Tis laat en ik kan nog geen goed voorbeeld van mezelf bedenken, maar ik kamp ook met het euvel.Een soort VIP complex. Graag normaal willen doen en erbij horen ondanks twee keer BK , maar in sommige gevallen het echt niet leuk vinden als er juist niet iets extra's wordt gedaan dankzij die twee keer BK . Aansluiten in de rij, ipv met alle egards behandeld te worden. Mij overkwam dat toen een prof in het AvL zei: zo en nu hoef ik u niet meer te zien. de heelkunde kan het nu verder wel af . Ik was gered en niet meer zo interessant, zo voelde dat.

tijd voor onze donkere kanten.

big red

Offline
Berichten: 251

Ik herken het wel. Ik ben natuurlijk nog maar net na de chemo en nog aan het begin van het Herceptintraject, maar ik ben er ook al aardig aan gewend Very Important Patient te zijn. Huisarts zit vol, maar voor u kan er nog wel een afspraak tussen gepland worden. Mensen die zich bijna "vereerd" voelen als ik op een feestje kom. Mijn lichte ergernis als er eens niet gevraagd word hoe ik me voel. Tja, een donkere kant... Ik troost mezelf met de gedachte dat iedereen, echt iedereen, donkere en lichte kanten heeft, maar we zijn geneigd vooral naar de lichte te kijken en de donkere weg te stoppen. Sinds enige tijd probeer ik naar dat soort gevoelens (en ik heb nog veel meer duistere gevoelens wink) te kijken in de zin van: hee, ben jij daar ook, nee dat is niet zo'n edel gevoel, maar het hoort ook bij me. Omdat ik ook maar een gewoon mens ben. En zolang het nog af en toe bij dit soort gevoelens blijft valt het nog HEEL ERG MEE!

afbeelding van Monica
Berichten: 34

O ja ik herken het ook. Dat je met alle egards behandeld word heel normaal begint te voelen en dat wanneer je warempel eens langer moet wachten dat heel vreemd voelt. Geen wonder dat we dat zo voelen ze hebben ons dat zelf aan geleerd. Laatst belde ik naar het ziekenhuis omdat ik pijn in been en heup had. De volgende dag lig ik voor alle andere patiënten al onder de röntgen. Zelfs bij bloedprikken in het ziekenhuis mag ik zo doorlopen. Als ik dan toch eens gewoon moet wachten bij het bloedprikken ben ik onwennig. Maar ik vind het niet erg, het voelt alleen vreemd. Tja die VIP-allure, wij mensen zijn gewoonte dieren he. cheeky

afbeelding van annie_2
Berichten: 857

Wat leg jij de vinger op een bijna alom herkent fenomeen zoals al blijkt uit de reacties. En ik herken het bij mijzelf ook wel. De WINST VAN ZIEK ZIJN, meer rechten krijgen en daardoor ook menen dat je altijd en waar dan ook meer rechten hebt. En al zeker nu ik uitgezaaide kanker heb steekt dit fenomeen, meer nog dan vroeger,  regelmatig de kop op. Ik ben me ervan bewust en onderzoek toch wel reglematig of ik niet te ver doorsla in het ' in willen nemen van die uitzonderingspositie'. 

Och, wel algemeen menselijk hoor. En het feit dat we het hier nu openlijk erkennen behoedt ons wel voor onbewust gedrag . Hierdoor houden we het toch wel wat onder contrôle. Laten we maar glimlachen om onszelf.

Offline
Berichten: 4120

Je wilt niet wéten hoezeer ik gerustgesteld ben door jullie reacties ;)

We zullen maar denken: zelfkennis is het begin van alle wijsheid ;)

Offline
Berichten: 1244

Oei, wat verhelderendblush

Ook ik betrap me er regelmatig op dat ik een voorrangspositie verwacht.

Ik ga nog net niet zover dat ik dan zeg "maar ik heb BK gehad" maar zou dat eigenlijk best graag zeggenblushblushblush

afbeelding van Marimke
Berichten: 267

Ook ik begrijp je, maar ik heb nog geen voordeel ondervonden van mijn ziekzijn. Ik moet gewoon wachten bij bloedprikken en nu voor het eerst heb ik bij de APD een bed gekregen. Dat is omdat de pijn te erg werd van het hangen in de stoel. Wel mag ik van de h.a. een belafspraak maken. Dat is, dat ik niet te lang hoeft te wachten voor een afspraak. Ik word dan gebeld , als de patient voor mij naar binnen is.Ik woon vlakbij de h.a.post  Ik heb er nog geen gebruik van gemaakt.Maar op zich is er toch niks mis mee, als je voordeel uit zo'n rotsituatie kan krijgen. Dat compenseert het een beetje.

Offline
Berichten: 567

Eigenlijk, heel eerlijk gezegd, vind ik dat je altijd zo behandeld zou moeten worden Ellenk. Of je nu ziek bent of niet.

Offline
Berichten: 29

Eerlijk gezegd schaam ik mij eerder als ik moet vertellen dat ik BK had. VInd al die aandacht juist helemaal niet leuk en word liever behandeld zoals iedereen mij juist kent. Een vrolijk, positief mens die altijd in is voor een geintje. En niet iemand die door deze k... zooi heen moest.

Offline
Berichten: 4120

Blondje in het begin vertelde ik het eigenlijk ook zelden aan anderen dan mijn naasten. Tegenwoordig wel.

Offline
Berichten: 171

Tsja, een beetje laat, maar hier moet ik toch ook ff op reageren.

Stoere EllenK, om dit gewoon even op te schrijven. Ik ben me er ook vanaf het begin dat ik borstkanker heb, bewust van dat het ook iets met m'n ego doet. Alle aandacht van vrienden en familie, tis niet alleen een warm bad, het maakt je ook belangrijk! En ook ik ben er zo één die 'het' voor de tweede keer kreeg en dan word je nóg belangrijker! Merkwaardig toch, dat dat zo werkt...

Ziektevoordeel heet het geloof ik in vaktermen. Of: 'ieder nadeel heb z'n voordeel' in termen van Johan Cruijff. En jij ervaart dat nu des te meer omdat jouw moeder nu ook borstkanker heeft. En jij dus iets van jouw belangrijkheid inlevert. Niet echt natuurlijk, maar jouw ego voelt het zo.

Wat fijn dat je dit opschreef, het heeft me ook de ogen geopend met betrekking tot twee vriendinnen (zussen) die allebei borstkanker hebben. Hoe dat voor hun moet voelen...

Dikke winterkus van Annazone, dank je wel!

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Zomerse zomer
Een nieuwe start
Pas op de plaats
Zenuwen
Bucketlist?
Vrolijk kerstfeest!
Snieklaas

Pagina's

Webloggers