Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4255

RECONSTRUCTIE

woensdag, 3 januari 2007

Geen reconstructie.
Al vóór de amputatie wist ik het zeker: gewoon alles eraf en geen reconstructie. [b]NOOIT.[/b]
En zo ging het ook. Ik wilde geen reconstructie want: 1. Ik was blij dat ik ‘beter’ was. 2. Het eerste half jaar liep ik zelfs zonder protheses. 3. Maar omdat sommige kleding toch echt niet mooi zit ging ik toch maar eens naar zo’n voorlichting in het Vicky Brownhuis in Den Bosch. Dat was fijn. Mijn zusje ging mee en samen hebben we de zaak bekeken. Erg raar maar toch wel fijn dat het zo kan. 4. En later stapte ik op plakkers over en hoefde ik zelfs niet meer bang te zijn voor het verliezen van een prothese bij het zwemmen. 5. Zou ik dan opnieuw een ziekenhuis gaan opzoeken ? 6. En nog zo’n vreselijke operatie met alle ellende van de narcose opnieuw doormaken ? 7. Ik vond mezelf niet lelijk zonder borsten en nog niet. 8. Ik zag en zie genoeg mensen met borsten die er veel minder ‘mooi’ uitzien dan ik, niet dat ik een stuk ben maar ik ben gewoon tevreden. 9. Ik vond dat ik sterk moest zijn. En een sterke vrouw had geen reconstructie nodig. Die kon heus wel zonder borsten door het leven. 10. Ik was voorheen bestraald dus het kon eigenlijk helemaal niet, zo’n operatie. En veel later: 11. Of het kon wel maar dan alleen met die zeer grote buikoperatie. 12. En die gaf behoorlijk wat kans op mislukking (10% wordt gezegd ?). 13. En mijn intuïtie zei me dat het bij mij niet goed zou gaan, dat het weefsel afgestoten zou worden en die intuïtie heeft me al vaker gewaarschuwd dus zou ik die nu dan negeren? 14. Bovendien heb ik een eigen bedrijf en dat is lastig. Wéér uit de running is een belasting voor degenen met wie ik samen werk. Net als de borstkanker een belasting was. En ik ben niet zo graag een last. 15. Hoe zal het gaan als men, de klanten, horen dat ik in het ziekenhuis lig? Voor je het weet ben ik weer ‘op sterven na dood’. Ik ben nog jaren mensen tegengekomen die verbaasd waren dat ik nog leefde. 16. En mijn lief heeft er nooit wat van gezegd. Na een poosje hebben we samen heel voorzichtig en een beetje verdrietig gezegd dat het toch wel een gemis is. En dat was het dan. 17. Ons seksleven heeft er niet ernstig onder geleden, onder het hebben van geen borsten. Hij vond en vindt me nog steeds aantrekkelijk.

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]OF TOCH EEN RECONSTRUCTIE ?[/b][/size]

1. Maar als ik met piepertje/mini/puberT ging zwemmen dan zat ik de hele tijd te kijken of alles wel goed zat.
2. Bij een bloter shirtje moest ik ook opletten.
3. Niet dat het mij wat kon schelen maar op een gegeven moment heb je net een keer teveel de geschrokken verbaasde blik gezien van hé ! Wat zie ik nou ?
4. PuberT zei op een gegeven moment: “ja natuurlijk zijn wij raar, hoeveel moeders laten nu hun borsten rondslingeren?”
5. Ik ‘ontmoette’ de Amazones.
6. Ik las en ik las en ik keek foto’s.
7. De eerste foto’s vond ik erg schokkend. Niet zo mooi als ik verwacht had. Later ben ik nog meer gaan bekijken en zag ik mooiere resultaten.
8. Of zou ik langzaam minder kritisch zijn geworden ?
9. Ik kreeg steeds meer het idee dat ik wellicht toch oud ga worden. Misschien wel niet zo oud als dat ik lang dacht (100), maar toch wel oud.
10. En dan ben ik nu pas op de helft ;), als ik de 90 haal.
11. En toen kwam ik AnitaU2 tegen op het forum. En zij had toch protheses laten plaatsen hoewel ze voorheen bestraald was.
12. Hé ! Dat vond ik uitermate interessant. Dat was een mogelijkheid die me erg aansprak. En vanaf dat moment ontstond er een vonkje hoop. Dat het misschien toch voor mij was weggelegd.
13. Misschien toch maar eens een afspraak maken met haar pc, want die werkt bij mij in de buurt………….

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]Eerste bezoek aan de pc[/b][/size]

Spannend, heel spannend vond ik het om de eerste keer naar pc te gaan. Het bleek een bijzonder rustige, vriendelijke vrouw. Met een gepaste zakelijke mix van goed willen adviseren, niet pushen. En door het zo te doen je toch de overtuiging geven dat het wel goed komt als je met haar in zee gaat.

En toen bedacht ik dat plastische chirurgen een beetje de makelaars onder de artsen zijn. Ze hebben toch een product te verkopen. Plastische chirurgie [i]moet[/i] niet, het [i]mag[/i]. En dat ik het geluk had bij de goede makelaar terecht te zijn gekomen (even voor alle duidelijkheid: ik ben zelf ook makelaar). Eentje die er niet omheen draait, vriendelijk, duidelijk, helder, geen sprookjes verkopend. Je begrijpt het al: ik heb het goed met mezelf getroffen :wink:. Maar zoals ik met mijn klanten omga, zo wil ik ook graag zelf behandeld worden.

Ik kwam met een duidelijke vraag binnen. Of ik protheses kon laten plaatsen ondanks het feit dat ik bestraald ben. Ze keek en keek, zuchtte "dun, heel dun." Keek nog eens goed, dacht na, en keek weer en ze wist het meteen zeker. Dat ging gewoon helemaal niet lukken.

Slik.

Inwendig vloekend (dat doe ik vaker maar ik hou het altijd netjes :wink: dus het komt er niet uit) slikte ik mijn teleurstelling weg. Maar echt, de huid is veel te dun en van de spier is ook niks over, dus het kan gewoon niet goed gaan. Ze legde het me goed uit en ik was blij dat ze het tenminste direct eerlijk zei en me geen valse hoop gaf.

Dat kost me dan vijf minuten. Het verwerken van zo'n bericht en toen ging het gesprek al gauw over wat er dan wel kan.
- de buikmethode : neen, niet voor mij, ik durf het gewoon niet aan; of
- de rugspiermethode.
Over die rugspiermethode hebben we toen uitgebreid doorgepraat. Ondertussen kopieerde de assistente mijn complete dossier. Dat had ik meegebracht en bleek goed van pas te komen. De meeste punten waren op het eind van het gesprek duidelijk: * Ja ze zag het zitten * Het kon binnen 8 a 10 weken * De kans op succes is erg groot * Als er iets fout gaat, gaat niet direct alles fout maar kunnen het kleine dingen zijn die later weer te herstellen zijn * Het zou ongeveer een week ziekenhuisopname behelsen en daarna nog zeker een week thuis * Rust nemen zou belangrijk zijn ook in verband met het 'maken' van mooie littekens *

Een paar vragen bleven staan:
- Het was mijn nadrukkelijke wens om links en rechts gelijktijdig geopereerd te worden. Dat is voor mij van belang omdat ik voor mezelf werk en niet zo vaak uit de running wil zijn. Zij ging daarover nadenken omdat het toch wel wat veel is.
- Als links de rugspiermethode wordt toegepast, kan dat dan rechts ook maar beter niet gebeuren ? Zodat links en rechts mooi gelijk wordt ?

Mijn huiswerk was: nadenken over of ik hier mee door wil gaan.
Haar huiswerk was: antwoord geven op bovenstaande vragen.

Een vervolgafspraak voor 6 weken later werd gemaakt.

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]WEL RECONSTRUCTIE ![/b][/size]

In mijn hoofd had het gedurende weken op volle toeren gedraaid en langzaam maar zeker ging de knop om.
Is het wel zo stoer om te kiezen voor een leven zonder borsten?
Is het ook niet stoer om juist wel voor een operatie te durven kiezen?
Kiezen voor een operatie voelt als kiezen voor mezelf?
Eén keer geen rekening houden met wat anderen (lees mijn familie) hiervan zeiden/denken:
- is het niet riskant
- wat als het misgaat ?
- je bent een poos uit de running
- ik maak me zo'n zorgen om jou
- kan de kanker hierdoor niet terugkomen ?
- als er toch een uitzaaiing zit gaat het dan hierdoor niet harder ?
- als het mislukt krijg je spijt
- ik kan niet zonder jou op het werk
- de stress is voor mij te groot.
Dit alles was voorbij gekomen in die weken of zou nog voorbij komen.

Dus in mijn hoofd durfde ik het: denken aan mezelf met borsten. Hoe zou dat zijn ? Mooi, ja ik geloof wel mooier dan nu. En makkelijker ook: niet meer mijn neppers kwijt, zoals van de week toen ik 5 minuten liep te zoeken omdat ik ze niet op de vaste plek had gelegd. Met zwemmen vooral veel fijner. En ik keek ook stiekem al naar jurken met spagetti bandjes. Leuk !!!!

Zo begon ik aan het gesprek met de pc. Mijn lief was erbij. Ik had hem verteld over hoe het technisch zou verlopen als het doorging en wat mijn vragen nog waren. Toch vond ik het prettig dat hij het zelf nog een keer van de pc zou horen.
En dat ging goed: Ja, ze zou links en rechts tegelijk doen, met hulp van een andere specialist. Neen, rechts zou de rugspiermethode niet nodig zijn. Dat was overkill, een te zware operatie die niet nodig was.
Links zou het in principe in een keer gaan gebeuren. Rechts werd dan de expander geplaatst en omdat die een poos blijft zitten, bij voorkeur een half jaar in dit geval, is tegen die tijd links wel in model en kunnen ze de definitieve prothese rechts daar op aanpassen. Ze was erg enthousiast in haar omschrijving van hoe ze het precies zou gaan doen. "En als er dan ook nog tepels op komen en een tatoeage is het helemaal af!"

Manlief vroeg haar wat ze zelf zou doen als ze voor zo'n beslissing stond. Ze dacht na en zei toen volmondig dat ze geen enkele twijfel zou hebben maar het zeker zou laten doen. Omdat voor haar gevoel borsten zo bij je "vrouw zijn" horen dat ze ze niet zou willen missen. Het klonk oprecht en ik denk dat het ook echt zo is dat ze er zo over denkt. En van haar kon ik het hebben dat ze dat zei.

"Hoe nu verder ?" vroeg mijn lief ook. "Nu moet je vrouw beslissen of ze wil." "Ok, dan gaan we nu naar huis om na te denken," zei mijn lief. Maar dat ging natuurlijk anders. Het nadenken was klaar. Ik was eruit. Ik ben eruit. Het gaat gebeuren. Dat was toch wel even schrikken :wink: . We zijn een apart stel geloof ik maar dit soort beslissingen nemen wij voornamelijk alleen, wetende dat de ander ons steunt, wat we ook kiezen. Toen hij begreep dat ik het heel zeker wist was het goed. De knoop was doorgehakt.

Ik heb deze beslissing alleen genomen. In mijn hoofd steeds voors en tegens afgewogen. Ik kon en wilde hierover niet met anderen overleggen want dan zou het misschien niet meer mijn besluit zijn. En nu is het dat wel. Mijn lief is een wijs man. Nooit op enig moment heb ik hem kunnen betrappen op het feit of hij liever wel of liever niet heeft dat ik dit ga doen. Hij houdt van mij zoals ik ben, met of zonder borsten, dus ja, ik ben een rijke vrouw [img]http://www.animaatjes.nl/smilies_minies/smiley1/84.gif[/img]

Offline
Berichten: 4255

[size=117][b]EEN DING[/b][/size]

Enkele weken later krijg ik de schriftelijke toestemming van mijn verzekering binnen. De pc heeft dat natuurlijk allemaal keurig geregeld. Want zonder toestemming verdient ze niks :wink: . En ik krijg een telefoontje van de assistente van de pc. Ik heb mogen aangeven wanneer ik graag geopereerd wil worden en na overleg met het thuis- en werkfront is dat: een paar weken voor Carnaval. Nou, dat gaat lukken.

U wordt op 2 februari geopereerd mevrouw. Zó ! Dat klinkt wel heel echt ineens. Maar gelukkig is 2 februari op dat moment nog ver genoeg weg om niet heel zenuwachtig te worden. Daarna volgen er voorbehouden. Dr. * kan ziek zijn, of dr. ^. Of u kunt zelf ziek zijn: dan gaat het natuurlijk niet door mevrouw. Ik moet er niet aan denken dat je je helemaal op zoiets instelt en dat er dan op het laatste moment word afgebeld.

Én ze maakt een afspraak met me om naar het ziekenhuis te komen om me op te meten en een prothese uit te zoeken. De prothese-leverancier zal erbij zijn. Deze pc werkt altijd samen met de leverancier en laat hen het meetwerk doen. Het ging zo:

Ik kom binnen. Een lange man, nog best jong, stelt zich voor. Ja, ik moet me uitkleden. Met ontkleed bovenlijf staan de pc en hij me te bekijken. Ze zien voor even geen mens maar een ding. "Ja, ze is lang, dat zal wel consequenties hebben voor de maat van de prothese." Er wordt een meetlint bijgehaald. Startpunten gemaakt op mijn lijf en er wordt gemeten, gemompeld, nog eens gemeten. Tussendoor een excuus dat dit nu eenmaal zo moet. Het stoort me niet. Ik ben juist blij dat ze zo geconcentreerd bezig zijn. "Doe jullie werk maar zo goed mogelijk," denk ik, "dat geeft de grootste kans op een mooi resultaat." En neen, het heeft helemaal geen consequenties voor de maat. :lol: Mijn lengte zit 'm blijkbaar in de benen en niet in de borstkas. Protheses worden erbij gehaald, 310 cc rechts, en links een kleinere omdat daar ook al huid en spieren naar toegebracht worden. De prothese wordt een normale maat (en dan bedoel ik de oppervlakte die hij gaat bedekken). Een leuke B. "Niet te groot hoor," zegt mijn pc. "Niet te klein !" denk ik. In principe moet het links in één keer op orde zijn. Ze verwacht voldoende huid en spieren uit mijn rug te kunnen halen om het zonder expander in een keer mooi te kunnen maken. Dit kan nog tegenvallen. In dat geval zal ik straks wakker worden met twee expanders. Dat zou jammer zijn, lijkt mij zo.

In de weken erna droom ik verschillende keren dat ik met een heel klein A-tje diep teleurgesteld wakker word. Ik heb vandaag dan ook besloten daar nog even een afspraak met haar over te maken.

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]ANGST[/b][/size]

In 11,5 jaar ben ik eigenlijk maar zelden bang geweest. Gedeeltelijk is dat omdat ik, de dood is tenslotte nog ver weg, niet bang ben om dood te gaan. Ik strijd in mijn leven voor de dingen die te bestrijden zijn maar de zaken waar ik toch geen invloed op uit kan oefenen die laat ik voor wat ze zijn. Zo ook zie ik ook de dood-mijn dood.

Toen piepertje twee jaar oud was, was ik bezorgd, overweldigend bezorgd over hoe dat zou moeten als ik er niet meer zou zijn. Die mannen van mij zouden dat nooit redden. Ik kon er gewoon niet te veel over nadenken want dat was te erg. Maar bang was ik niet.
Toen midi tien jaar was, was die bezorgdheid beduidend minder. Ik wist 100% zeker dat het goed zou komen, ook als ik er niet meer zou zijn. Mijn lief is een echte vader en doet veel met onze zoon, heeft ook altijd, net als ik, een dag minder gewerkt en is net zo veel ouder als ik. Een andere ouder, maar wel een echte vader. En bang, neen bang was ik die keer ook niet.

Wanneer kwam die angst dan wel ? Ineens uit het niets opzetten?
Bijna onmiddellijk nadat ik het besluit heb genomen om tot reconstructie over te gaan, werd ik overvallen door de angst dat dit overmoedige besluit beslist heel snel afgestraft zou gaan worden. De operatie zal vast wel goed gaan verlopen maar al snijdende zullen ze wat slapende tumorcellen wakker gaan schoppen. En die gaan mij dan definitief de das om doen. Want zoveel ijdelheid, daar kan toch alleen maar narigheid van komen. En ja, ik heb er wakker van gelegen. Hoe lang zal ik nog te leven hebben als ik dan straks uitzaaiingen heb? Of eigenlijk voel ik nu al wat. Ik ben zo benauwd, met rug doet zo zeer. Een hele serie kleine pijntjes kwam voorbij. Of eigenlijk heb ik daar altijd wel last van maar ik denk ze weg. Behalve nu dan even niet hé ? Nu voelde ik ze allemaal. Het kan wel slijtage zijn maar even zo goed heb ik botkanker, of longkanker. Wat zullen mijn broer (werk) en mijn moeder (bezorgd) wel niet zeggen ? Zie je nou wel ! Het is je eigen schuld. We hebben je nog zo gewaarschuwd. Een mens kan heel wat afpiekeren wanneer ie niet slaapt.

Met de komst van het nieuwe jaar, nu komt het wel heel vlug dichterbij, heb ik deze angst helemaal achter me gelaten. Mijn familie gaat volstrekt niet lelijk tegen mij doen als ik ooit uitzaaiingen krijg. Dan zullen ze bezorgd om en lief voor mij zijn. Het "zie nou wel" zal hen zeker niet over de lippen komen. En bovendien, ik ga helemaal geen uitzaaiingen krijgen want ik word namelijk 90. Het dubbele van nu, en dat dan ook nog met prachtige (nep-)borsten. Ha, mij krijgen ze er niet onder :lol: !

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]WERK[/b][/size]...... en privé......

Het is druk op het werk. Heel erg druk. Dat is geweldig want dat betekent dat we een prachtige start maken in 2007. Veel nieuwe opdrachten en het loopt gewoon goed. De zoektocht naar een nieuwe secretaresse heb ik eindelijk op de rit gezet en dat komt goed. Knopen zijn doorgehakt na allerlei twijfels. Heel mooi. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat in orde komt.
In het hele proces van [i]geen reconstructie tot wel een reconstructie [/i]heeft mijn werk een (onevenredig?) zware rol gespeeld.
Ik vraag me af of dat voor andere vrouwen ook geldt ?
Die denken misschien veel meer aan hun thuissituatie maar bij ons thuis loopt alles zo goed dat ik makkelijk er even tussenuit kan.
In een klein bedrijf belast je de ander zo zwaar als je weg bent. Dan moet die 1,5 keer zo hard werken. Twee keer zo hard lukt niet maar het is zeker zwaar. Zoals het ook al zwaar was toen ik ziek werd. En acht jaar later weer ziek. De omzet heeft er nooit onder geleden dus dat geeft aan dat niemand onmisbaar is maar vooral dat mijn zakelijk partner kei- en keihard gewerkt heeft om het recht te houden.
En nu plaats ik hem voor een nieuwe 'door mij gekozen' situatie waarin hij het, zeer tijdelijk, toch weer alleen moet doen. En ik zie dat hij bang is, bang voor mogelijke complicaties waardoor 'kort weg' toch 'langer weg' zou kunnen worden. Op dit moment is dat volstrekt onmogelijk want daarvoor is het nu echt veel en veel te druk.
Dus vooral voor het werk hoop ik dat het zonder complicaties gaat lukken.
Zodat mijn schuldgevoel niet teveel gaat opspelen.
Soms vraag ik me wel af: "waar ben ik aan begonnen ?" Nu gaat alles net zo goed. Maar ik weet heus wel waar ik aan begonnen ben. Het komt goed.
En daarom hebben we gisteren ook onze vakantie geboekt. We gaan deze zomer naar IJsland: een langgekoesterde wens van mijn lief. En omdat ie het komend jaar weer regelmatig thuis extra aan de bak moet vond ik dat het er maar eens van moest komen :lol: Wij gaan gezellig met 'm mee. :wink: En morgen is ie jarig. Ik weet nu al dat ie hartstikke blij is met z'n cadeautjes. :lol: Dus ook dat komt goed.

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]Afscheid.[/b][/size]

3,5 Jaar geleden nam ik afscheid van mijn borsten. We namen foto's en mooi zag het er al niet meer uit. Mijn linkerborst was lang daarvoor borstsparend geopereerd en daarna bestraald. Nu was de rechterborst blauw geprikt bij de punctie en het was een droevig gezicht.

Zo stonden ze nu samen op de foto, mijn borsten. Het was een intiem en officieel moment toen mijn lief en ik dat zo samen deden. Nooit meer een weg terug. Nooit meer sexy jurkjes. Nooit meer vrijen met borsten. Nooit meer bang voor nog eens kanker. En tegelijkertijd ook dat beklemmende gevoel bij mijn hart: nooit meer normaal.

3,5 Jaar verder is dat me wel duidelijk: normaal wordt het nooit meer, word ik nooit meer. De komende maanden zet ik stappen om er weer een beetje normaler te gaan uitzien. Maar dat gaat er niet voor zorgen dat ik weer normaal word. Normaal in de zin van dat ik kan vergeten wat er gebeurd is. Dat ik de tijd kan terugdraaien en me kan voelen zoals ik me voelde voor ik ooit kanker kreeg. Ik ben veranderd en gevormd door deze kanker. Het heeft pijn gedaan. En verdriet gegeven.

Mijn zelfvertrouwen dat ik er altijd wel kom is er niet door aangetast. In mijn diepste wezen ben ik niet veranderd. Ik heb geen ander karakter gekregen. Ik ben wie ik ben. Toch zal na deze operaties aan mijn uiterlijk weer iets minder af te lezen zijn. En dat is wat ik wil.

In de kerstvakantie mochten we met vrienden een paar dagen in een prachtig huis in de Ardennen doorbrengen. Op onze slaapkamer stond een romantisch hemelbed én een leuk vitrinekastje. Het liet me niet los, dat kastje. Uiteindelijk heb ik er deze foto van gemaakt, een nieuwe afscheidsfoto:

[img]http://www.mijnalbum.nl/Foto-MN44H7XQ.jpg[/img]

Offline
Berichten: 4255

[size=150][b]Goede dag[/b][/size]

Vandaag is een goede dag. Ik barst weer van de energie, werk loopt goed, sollicitatiegesprekken staan gepland en :

ik heb nog een laatste afspraak(je) met mijn pc gehad.

Dat kon in een plaats, nog dichterbij huis, met meer parkeerplaats, waar ze óók spreekuur houdt. Dat scheelt weer reistijd !

Daarmee was meteen vraag 1 gesteld: kan ik het vullen, de controles, alle verdere bezoekjes na de operatie hier doen ? En ja, dat kan, alles wat maar één keer per 14 dagen hoeft kan daar. Goed nieuws dus.

Verder heb ik haar mijn nachtmerrie over de A-cup verteld. Neen hoor, het wordt een B. Maar goed, ik kan het toch maar duidelijk genoeg gezegd hebben, wat ik wil. Nu vergeet ze het vast niet meer :wink:

Ik heb haar nog een keer gevraagd naar het verschil tussen links en rechts. Ook op de lange termijn. Ze beaamt dat het vermoedelijk veel beter is om sowieso ook links een prothese in te brengen: dat maakt de kans op symmetrie tussen links en rechts groter; maar..... omdat er links ook een spier wordt geplaatst zal er wel altijd een verschil blijven. Of de zenuw in deze spier wordt doorgesneden beslist ze ter plekke met haar collega. Ze denkt van niet omdat het meestal geen problemen oplevert. Het kan indien nodig altijd nog in een later stadium, als de spier teveel zou gaan bewegen. Als tijdens de operatie er andere indicaties zijn dan zullen ze alsnog besluiten het meteen te doen.
Dat geldt trouwens ook voor het plaatsen van de prothese links: mocht de spier zo dik zijn dat het een volle B is dan gaat ze daar geen prothese plaatsen. Maar dat lijkt me sterk want ze kon die hele spier nauwelijks vinden.
Ze vertelt wel: "Het kan voorkomen dat er in een later stadium een tweede operatie komt om verdere symmetrie te verkrijgen." Dit had ik me gelukkig al gerealiseerd.

Verder heb ik geïnformeerd naar ná de operatie: er komt weinig verband maar voornamelijk tape. Ik mag wel snel weer bewegen maar niet de armen boven schouderhoogte optillen. Rust is belangrijk.

Ze zegt: "Mooie littekens krijg je als je daar aanleg voor hebt." Ze raadt gebruik van dure littekencremes af. Hihihi, daar had ik niet eens ooit van gehoord. Als ik wil smeren (dat wil ik helemaal niet) dan raadt ze vaseline of calendula aan.
Laat nou het litteken van de amputatie hartstikke mooi zijn. Dus ik heb goede hoop :lol: .

En ik heb nog naar bh's gevraagd: ze adviseert van die hesjes die ook goed ondersteunen maar niet knellen. Daar moet ik nog voor op pad.

Ik voel de spanning zo langzamerhand oplopen. Over 16 dagen is het immers zo ver. Maar het is vrolijke verwachtingsvolle spanning. Het is een beetje of ik in verwachting ben. Ja, in blijde verwachting. :D

Onderwerp gesloten

Artikelen van ellenk

Aanraking ja of nee
Aanraking
Corona en IC
Corona en chemo
druk druk druk
Jaloers
Second opinion
Samen Beslissen

Pagina's

Webloggers