Lid geworden op: 30/09/2015 - 15:44
Offline
Berichten: 0

Sprookjes bestaan niet

dinsdag, 3 november 2015

Esther was 39 toen de diagnose borstkanker werd gesteld. Haar dochter was toen elf en haar zoon negen jaar oud. “Ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen dat ik deze ziekte heb gekregen, tegenover mijn kinderen voel ik me daar soms schuldig over.”

Welke ouder wil zijn kinderen nu geen onbezorgde jeugd geven? Mijn man en ik doen er jaren ons best voor. Samen met onze kinderen, ons koningspaar, vormden we tot voor kort een harmonisch modelgezin: we waren gezond en gelukkig, hadden genoeg inkomen, een kat en een hamster, een mooi huis met een lekkere tuin en veel familie en vrienden om ons heen.

Het sprookje verstoord

Het bleek inderdaad te mooi om waar te zijn. Borstkanker heeft ons sprookje ruw verstoord. En ook al weet ik dat ik er niets aan kan doen dat ik deze ziekte heb gekregen, tegenover mijn kinderen voel ik me daar soms schuldig over.

Het onbezorgde leventje van mijn kinderen was plotsklaps voorbij. Ineens moest hun moeder veel naar het ziekenhuis. Ze zagen hoe hun ouders van slag waren. En er was de angst dat hun moeder dood kon gaan. Maar ze klampten zich ook snel vast aan de woorden van de dokter: mama kan genezen.

Van de ene achtbaan in de andere

Tijdens de behandelingen stappen we als gezin van de ene achtbaan in de andere. Van maanden chemo, naar operatie en direct door naar weken met bestraling. Soms ben ik bang dat we uit de baan vliegen. Ik probeer maar niet te ver vooruit te kijken. Dan zie ik al die enge loopings tenminste niet.

Tussen de behandelingen door gaan we met de kinderen naar ons favoriete attractiepark. Zij maken zij zich vooral druk over de vraag in welke achtbanen ik al dan niet kan. Zelf vraag mij alleen af of ik mijn haarstuk niet zal verliezen in de achtbaan. Tijdens deze eindeloze ritjes heb ik ongegeneerd al mijn frustratie eruit gegooid. Aaaah. Wat lucht dat op zeg!

Een schaduw van mezelf

Vaak voel ik me slechts een schaduw van mijzelf. Ik kan niet degene zijn die ik wil zijn: die leuke partner, die energieke moeder, die bevlogen medewerker. De behandelingen eisen hun tol.

Zo treedt na de borstamputatie een infectie op. Met spoed word ik opgenomen in het ziekenhuis. Daar moet ik minimaal 48 uur blijven, zodat de antibiotica via het infuus zijn werk kan doen. Dat betekent dat ik op de tiende verjaardag van mijn zoon niet thuis kan zijn. Zijn zus nam het initiatief tot een live reportage, zodat ik op afstand toch het feest kon volgen. Het was nog een hele kunst om met twee gespalkte armen (door de infusen) mijn mobieltje te bedienen en te reageren op de stroom berichtjes.

Zo trots als een pauw

Door de behandelingen kan ik sowieso minder vaak mee naar school of sportwedstrijden. Ik moet vaker mijn rust pakken. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er niets meer kan. De meeste feestjes laat ik aan mij voorbij gaan. Maar dat geldt uiteraard niet voor de afscheidsmusical van groep acht van onze dochter. Daar zat ik zo trots als een pauw in de zaal.

Ook ben ik trots op mijn zoon. Zo jong is al hij is, steunt hij mij in de strijd tegen de kanker. Als ik tijdens een gesprek met de oncoloog aangeef dat ik opzie tegen nog meer injecties, zegt mijn zoon dat het voor het goede doel is: beter worden. Ja, dat is wat ik voor ogen moet houden!

Nog lang en gelukkig

Laatst las ik ergens dat onderzoek heeft aangetoond dat mensen na een lastige jeugd als volwassenen gezonder met stress omgaan en vaak gelukkiger zijn dan mensen die een modeljeugd hebben gehad. Die gedachte doet me goed. Ons sprookje werd door de borstkanker ruw verstoord. Langzaam maar zeker begin ik weer in ons sprookje te geloven. Met zelfs de hoop op een heuse sprookjesafloop: ze leefden nog lang en gelukkig.