Lid geworden op: 23/11/2005 - 12:08
Offline
Berichten: 586

Survival stand

zaterdag, 9 juli 2011

Gisteren intake psycholoog. Ik ben altijd een beetje cynisch waar het psychologen betreft. Het is pas sinds het HDI dat ik écht het gevoel had dat ik er iets aan had. Daarvoor kwam het er meestal op neer dat ze zeiden 'jij kan zó goed praten, maar eigenlijk zég je heel weinig'. En daar hadden ze wel een punt... Dus ik ging gisteren met een klein beetje oud cynisme (toch wel) maar toch ook en vooral het gevoel dat de nóódzaak hoog was... Ik ging voor húlp. Het eerste uur daar heeft geresulteerd in onderstaand weblog. De weblogs die ik vaak in 1e instantie voor mezelf schrijf, maar dit keer denk ik ook voor anderen.

Survival stand

Ik ben een survivor. Iemand die altijd overal weer uitkomt. Ik zie altijd het positieve van dingen in en welke akelige verhalen ik ook aan mensen vertel, ik kom aan het eind áltijd weer met een 'máár... dit en dat en dat is wél leuk...'. Zo zegt men. En men heeft gelijk. Dat doe ik. Ik denk ook dat ik niet goed weet hoe het anders moet. Want zó heb ik het altijd gedaan... Ze pikte dat er gisteren snel uit. Althans, ik vond het snel. Ze zag ook de uitputting om me heen, in m'n ogen, eigenlijk overal. De fysieke uitputting, maar ook de mentale. We praten over hoe ik dingen doe, wat me dwars zit op het moment en hoe ik het ervaar dat ik nu zo ziek ben. Ik ben vaak boos en gefrustreerd. Vind het oneerlijk. En ik ben vaak heel verdrietig. Hóe vaak ben ik niet opnieuw begonnen? Hoe vaak heb ik niet gezegd 'nu is het klaar, géén ziekenhuizen meer'. En het mag niet zo zijn. Ik vínd dat oneerlijk. Ze erkende dat. Dat ís het ook. Ik loop ook tegen het feit aan dat ik zo ben zoals ik nu ben. Boos, uitgeput, opstandig, verdrietig. Er zijn avonden dat ik zomaar ineens moet huilen. Soms echt ineens, soms op tv een aanleiding... Het lijntje is dun en het lontje ook kort. Om de minste dingen kan ik uitvallen. Als er iets op de grond valt, sta ik met trillende handen. Niet áltijd, maar wel meer dan vroeger. En ik vind dat niks. Ik ben een positief mens, een survivor. Dus ook híer moet ik uitkomen. Me een paar dagen rot voelen en dan weer verder. Zó deed ik het immers altijd. Ik weet ook niet hoe het anders moet.

We praten verder. Ze doet de suggestie dat het misschien goed is om nu wél dat 'rouwproces' aan te gaan. Rouwen om wat niet is. Kansen in je leven die je nu niet en misschien wel nooit niet kan pakken. Mogelijkheden die je fysiek nu niet en misschien nooit niet meer hebt. Enzovoort, enzovoort. M'n eerste reactie is "dat kan niet". En m'n tweede reactie: 'dat kan niet, want dat kan ik m'n dochter niet aandoen". En dan besef ik tegelijk dat dat natuurlijk onzin is. Het komt voort uit bescherming. Uit alles weg willen houden voor haar. Maar zo zit het leven niet in elkaar en zeker niet haar leven met mij. Dat weet ze. Dat heeft ze zélf aangegeven. Maar ik ga in m'n oergevoel en denk 'dat kan niet'. Ze laat me m'n gedachten formuleren. En zegt dan heel rustig en heel voorzichtig 'ik dénk dat je haar misschien meer geeft en ook leert, als je daar wél eerlijk in bent'. En ik weet dat dat waar is. En is dát wel de enige reden dat ik zo in de weerstand ga? Vraag ik me later af. Ik denk het niet. Ik denk eigenlijk dat het onbekende me niet trekt. En ach, wie wel? Maar ik weet dat dit een goeie weg is.

In het gesprek komen we erachter dat die survival mode, die manier om te overleven, datgene is wat me zo ver gebracht heeft. De reden waarom ik nog steeds overeind sta. Ik realiseer me dat dat me gevormd heeft. Ik ben van nature een positief mens, maar ik moe(s)t ook positief zijn om er doorheen te komen. Dat gevoel had ik. Maar door de fysieke beperkingen kan ik nu niet meer altijd in die stand. Ik weet alleen niet in welke stand ik dan wel moet. En daar word je ook moe van, van dat 'gevecht'. Zo geeft ze aan. Het klinkt als een cliché, maar het is (natuurlijk) waar. M'n onderbuikgevoel zegt dat ik de kant op moet die ze suggereert. Dat wordt ons doel. Leren om af en toe in een andere stand te gaan. Waardoor ik hier beter mee om kan gaan.

Ik ben moe, maar tevreden. Ik denk dat het een goed doel is. We moeten eens kijken hoe dat verder gaat werken. Maar ik vond het een veelbelovende start. De bottom line is dus eigenlijk dat je ook wel eens niet zo sterk hoeft te zijn. Dat je niet áltijd overeind hoeft te blijven en dat je, als je toegeeft aan je boosheid en/of verdriet, je daarna waarschijnlijk weer makkelijker overeind komt. Ik vind, en ik weet héél zeker dat ik daar niet alleen in ben, in het gevoel dat ik altijd sterk moet zijn (herkenbaar?). Dat ik mensen niet hoef te belasten met m'n gevoel (m'n échte gevoel). Dat ik m'n hoofd omhoog moet houden. Dat ik overeind moet blijven. En niet alleen omdat ik m'n kwetsbaarheid niet wil laten zien, maar vooral ook omdat ik anderen niet wil belasten én merk dat ik dan niet goed om kan gaan met emoties van anderen. Dat kón ik altijd wel, dat kan ik nu (even) niet. We hebben dus wat te doen. Terecht geeft ze nog aan dat ik me kan vergissen in mensen en ze er juist wél op die manier willen zijn voor me en ook daar heeft ze gelijk in.

We gaan zien hoe zich dit ontwikkelt. Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 36

Hoi Natas, Ik herken een groot aantal zaken in jouw verhaal. Het is moeilijk, maar probeer je echte gevoel te uiten. Dit zal echt niet van vandaag op morgen gebeuren, maar heeft wel zijn tijd nodig. Je zult verrast zijn in de reacties uit je omgeving. Ik vindt het van moed getuigen om in dit circuit hulp te zoeken, pmdat je vaak een stempel krijgt opgedrukt. Probeer de goed dingen eruit te halen en doe er je voordeel mee. Ik wens je de komende tijd veel sterkte toe.

Offline
Berichten: 77

Lieve Natas, Heeeel herkenbaar. Iedereen zegt steeds dat ze mij zo dapper en sterk vinden. Ik zeg dan dat dit geen verdienste is, iedereen doet het op zijn/haar eigen manier en dit is de mijne, ik weet niet beter (wat jij ook zegt). Ben er wel van overtuigd dan mijn positieve levenshouding, die ik ook voor de BK al had, bijdraagt aan mijn herstel. Ben ook m.b.v. therapie aan het 'opruimen' en dat is soms heel confronterend, maar ook verhelderend. Ik denk dat je heel goed bezig bent, en ja, soms is dat verwarrend en niet gemakkelijk, maar je bent in beweging en groeit. Good luck!

afbeelding van Maisa
Berichten: 3771

Interessante benadering, Natas. Zeker ook wat ze over je dochter zegt, je hoeft kinderen inderdaad niet tegen alles te beschermen (als dat al zou kunnen). En je dochter maakt je dagelijks mee, die ziet echt wel wat je moeite kost. Ik hoop dat dit traject je handvatten biedt om met de situatie om te gaan.

Offline
Berichten: 4255

En met deze nieuwe zoektocht zul je ongetwijfeld nieuwe mensen gaan kennen. Sommige die jou niet zo kennen haken misschien wel af en anderen zijn er ineens veel meer voor je. Dat zal ook nog een hele verrassingstocht worden. Ik ben heel benieuwd of je het kunt want moeilijk zal het zijn. Echt wel.

X

afbeelding van annie_2
Berichten: 855

Mooi en ontroerend geschreven Natas. Je bent een heel mooi mens. Die weet te overleven en nu verder gaat met LEVEN. Met alles erop en eraan, agst, verdriet, vreugde, positieviteit, negativiteit, enz enz. Een goeie gids daarbij heb je naar mijn idee wel gevonden nu.

En ik vind het ook:
je geeft je kind ook heel veel als je ze laat zien dat kwetsbaar durven zijn en dat durven laten zien ook bij het leven horen. Dat het openlijk durven leven van die momenten een mens sterker maken om alle volgende kwetsbare momenten ook aan te kunnen. Als jij dat doet, mag zij het ook.

Daarna  komen er altijd weer goeie momenten.
PANTHA REI, het leven stroomt.  

Offline
Berichten: 4255

Lieve Natas,

Ik moet steeds zo aan je denken. Dat je moet gaan rouwen, en hoe moeilijk en zwaar dat is. Maar eigenlijk wist je dat al en konden wij het al lezen. Het rouwen is al een tijdje bezig. Dat je het gevoel hebt dat het teveel en te zwaar is. Ik vind het fijn te weten dat je er wel hulp bij hebt.

Ik kom je nog even omhelzen. Het komt goed, niet goed dat alles goed komt, maar dat er ooit weer balans zal zijn in je hoofd en hart. Het komt goed.

XXX

afbeelding van Nelies
Berichten: 111

Heel herhenbaar Natas, ik worstel met dezelfde dingen..... liefs, Annelies

Offline
Berichten: 4255

Hé, ik kom weer even bij je langs. Je een big hug geven.

XXX

Ellen

Offline
Berichten: 281

Lieve Natas, dank je wel voor deze open, eerlijke, kwetsbare kant die je hier laat zien. Survival! En dan liefst ook nog positief en lachend en whatever. En nu dan stilstaan, rusten, voelen. Ik bewonder je.

Offline
Berichten: 586

@allen: dank jullie wel voor je lieve reacties :) Dat is altijd fijn om te lezen. Het gaat (mentaal) met ups en downs. En dat mág nu, dus dat is eigenlijk wel 'bevrijdend'. Ik geloof dat dat stap 1 maar moet zijn. Als ik (bijv) denk "pff... ik wil niet áltijd maar zó moe zijn en dat iedere beweging pijn doet", dan denk ik daarna "nee, dat snap ik dat je dat niet wilt". En voorheen dacht ik 'nou, kom, we gaan iets doen, even lezen, tv kijken"... Lijkt een klein verschil, maar het is wel iets ;) Dus stapje bij beetje... Zo zullen er nog vele stapjes volgen. Wordt vervolgd.

Offline
Berichten: 2277

Hey Kanjer, het komt goed...echt waar.

Dikke kussskiss

Offline
Berichten: 65

Hoi Natas,

hier nog een survivor, die anderen niet wil belasten. Niet als het echt zwaar en moeilijk wordt. En dan doe je dat stuk dus alleen. En dat is soms (en soms vaak) eenzaam. Of het nodig is? Ben zelf ook net begonnen bij een psycholoog, juist om met dit stuk bezig te gaan. Bedankt voor jouw verhaal, voor je kwetsbaarheid en je kracht!

Offline
Berichten: 439

Overleven in plaats van leven.

De schijnbare veiligheid daarvan terwijl die modus zoveel energie kost en - als er een grens is gepasseerd - zo weinig oplevert.

Het heeft je gebracht waar je nu bent, dat moet je nooit vergeten, want in die tijd heb je ook veel kansen gepakt die je anders zouden zijn ontschoten. Dingen zijn niet alleen maar slecht, maar je moet durven je te realiseren wanneer ze niet meer alleen goed voor je zijn. Talk to you, talk to myself, maar what's new, nietwaar?

Blij dat het goed was/klik en je niet meer op je hals hoeft te halen om te krijgen wat je nu nodig hebt, een milde spiegel. Nu nog mildheid voor jezelf.

Ik weet uit ervaring dat het opgeven van verzet en vechten nieuwe deuren opent en je meer brengt dan alleen verlies. Hooguit verlies van een idee, maar daarvoor komen nieuwe in de plaats. Ook ik heb weer wat verloren vandaag, maar heb vertrouwen in de te verkrijgen winst. Die wil ik best delen; help ik jou een beetje en jij mij, door me hartelijk en met liefde uit te lachen als ik dezelfde onzin verkondig als jij; doe ik dat ook voor jou...

Kus, S

Offline
Berichten: 586

@Sanne: zit ik met een grote glimlach je stukje te lezen... Zie je het zo op de bank hier te vertellen ;) Herkenbaar. Ja zeker. Maar inderdaad, what's new? ;) Laten we dat 'delen' inderdaad maar binnenkort een keer doen. Ik kom binnenkort even een theetje doen bij je, as promised. En nee, het was zeker niet allemaal slecht, die survival stand. En het heeft me van alles gebracht en héél veel opgeleverd. Nu is het alleen tijd voor wat anders. Je hebt het zelf gezien... En ik verlies en het levert op (nu al), terwijl ik nog niet eens écht begonnen ben... ;) XXX

Offline
Berichten: 149

Gewoon een knuffel. Herkenbare dingen, maar ja, dat wist je al. Ook ik vecht met de onmogelijkheid alles te behouden/herwinnen van vroeger en moeten leren leven met wat er is. En wat er nog verbeterd kan worden en of streven naar hoe het vroeger was wel het meest comfortabele/verstandige/mogelijke is.

Mag ik mee op de thee ?

Offline
Berichten: 185

Héél herkenbaar....

zoltanban5
afbeelding van zoltanban5

Fully animated through Fake Watches a complex mechanism, this painting in three dimensions will truly come to Rolex Replica life. While one of the birds look to give her child the beaked, his companion wings patek philippe replica unfold revealing delicate shades of colors. Located in the heart of the nest, an egg opens to reveal a chick, while the waterfall trickles incessantly. The Bird Repeater staged a couple of chickadees. 

Artikelen van Natas

Een leven lang
Zwarte vrijdag
Steeds verder
Normaal
Puzzelen
Survival stand
Assertief
Zo kan het ook

Pagina's

Webloggers