Amazone
Lid geworden op: 21/08/2011 - 10:51
Offline
Berichten: 617

Tja, het UWV...Wat zal ik ervan zeggen?

zondag, 12 oktober 2014

Tja, het UWV.... Wat zal ik ervan zeggen?

Vorig jaar rond maart kreeg ik een oproep voor de keuring bij het UWV. Ik was tenslotte bijna twee jaar ziek en zij zouden gaan bepalen of en hoeveel ik weer kon werken en wat de restschade was.

Ik had inmiddels een oedeemarm ontwikkeld, maar dat bleef nog redelijk binnen de perken. Wel was ik nog steeds kaal maar dat doet al helemaal geen pijn, toch? En zeker niet in de ogen van het UWV.

 Al snel ontdekte ik een bijzondere eigenschap van het UWV: het vermogen om iedereen die een voet over de drempel zet het gevoel te geven dat zij die het UWV nodig hebben potentiele profiteurs van de maatschappij zijn, die het liefste de hele dag op de bank liggen. De UWV klanten hebben dus ook alle tijd om op de gekste tijden op te komen draven. Dat je daar dan soms wel een half uur moet wachten tot degene die jou ontboden heeft tijd heeft maakt ook niet uit, want je hebt verder toch niets te doen!

De eerste keer dat ik me moest melden waren net alle ruiten op de benedenverdieping ingegooid en was een medewerker met een mes bedreigd. Ik weet nog dat ik verwonderd uit mijn ogen keek en het ook wel een beetje eng vond. Maar goed ik ging met de beste moed en de volle overtuiging dat mijn weg vanaf hier weer gestaag omhoog zou lopen het gesprek in.

De arts was een empatische man die meteen verwoordde dat zijn vrouw ook borstkanker had gehad en dat met haar alles weer helemaal tip top was. Nu, dat was precies wat ik voor mezelf ook bedacht had. Ik was dan wel dik, kaal en had een oedeemarm maar alles zou goed komen. Volgens de arts had ik een oedeemarm ontwikkeld omdat mijn schildklier niet goed functioneerde. Zodra dit met medicatie onder controle was, zou het weer helemaal goed komen. Hij is arts, dus ik nam klakkeloos aan dat wat hij zei waarheid was of zou kunnen zijn. Ik wilde immers ook graag die berg weer op.

Vervolgens zei hij : “Je wilt geen stempeltje hebben van de WAO want daar schiet je niets mee op.” Ook hierin ging ik totaal mee, want ik zou echt geen beperkingen overhouden, we gingen voor volledig herstel. Alleen die arm nog even en dan zou ook dat verleden tijd zijn. Redelijk opgelucht dat alles goed zou komen keerde ik huiswaarts.

Een paar weken later vielen de bevindingen van de arts op de deurmat. Er stond onder andere in dat ik maximaal 600 keer kon reiken in een uur, 5 kilogram (maar niet meer) kon dragen met mijn rechteram en dat werd afgeraden om veel met mijn rechterarm te tillen. En, o ja, ik was voor 13,8 % afgekeurd!

Nu moet je minstens 35% zijn afgekeurd om in aanmerking te komen voor een aanvullende uitkering. In die zin zit je met dit percentage niet goed maar ik ging voor volledig herstel dus die 13,8% zou ik ook nog wel wegwerken.

Hierna volgde wederom een verplichte oproep van het UWV om een sessie te volgen waarbij we gezamenlijk het digitale UWV werkplein zouden doorlopen. Ik arriveer keurig op tijd en meld me aan de balie, samen met nog ongeveer 25 andere personen die allemaal tot 35 % zijn afgekeurd. Van jong tot oud en van zichtbaar tot onzichtbaar beperkt.  Onder begeleiding van een bewaker worden we in groepjes van 6 á 7 personen de lift ingedreven en naar de bovenste etage begeleid. Ik durf de vergelijking waar ik toen aan dacht hier niet te maken, maar dat mag door een ieder ingevuld worden.

Op de bovenste etage staat een man voor de groep die met ons scherm voor scherm de virtuele toer zal doorlopen. Die had ik overigens ook gewoon thuis kunnen doen, maar dit terzijde.

Naast mij zit een oudere man van 64. Hij bijt mij toe : ‘’Ik word hier zo agressief van, ik  heb een probleem met agressie, ik loop bij twee psychiaters, ik word agressief van die man, ik zou hem het liefste op zijn toetje slaan.” Kijk, een beetje actie daar hou ik wel van, maar stiekem schuif ik mijn stoel wel een beetje verder naar rechts.

Toch kan ik deze man heel goed begrijpen en naarmate mijn ervaringen met het UWV vorderen kan ik hem zelfs steeds beter begrijpen. Maar ik wil koste wat kost proberen te voorkomen om verbitterd te raken over iets waar ik niet echt invloed op kan uitoefenen.

Hiermee is dit verhaal nog niet afgelopen maar ik hou jullie graag op de hoogte.

Offline
Berichten: 4149

Nou ik ben wel heel benieuwd naar wat er volgt maar wat ontzettend vernederend, dit....

Offline
Berichten: 397

Om moedeloos van te worden.......!

Goed beschreven allemaal Leysje, ik ben ook benieuwd naar het vervolg.

Teuntje
afbeelding van Teuntje

Hoi Leysje ,

Wat een "gedoe "allemaal,maar je hebt ermee te maken.

Net of wij hierom gevraagd hebben ,Nee dus !!!

Wil je sterkte wensen in dit hele traject en vooral veel kalmte wink

Liefs Teuntje

Offline
Berichten: 242

Wat een armoe daar. Op vele vlakken. Sterkte, Leysje!

afbeelding van negrita
Berichten: 91

Hoi ik heb ook al mooie staaltjes gehoord, maar zelf heb ik het geluk dat ik voor 100 % ben afgekeurd, en ik kom er steeds meer achter wat een rust dat geeft, en toch nog inkomen.

Offline
Berichten: 137

O Leysje, wat vernederend toch. Je hebt al zoveel zorgen, waar je niet om hebt gevraagd. Je schrijft het zo goed op .

Offline
Berichten: 0

Zo herkenbaar, ik moet as donderdag voor een keuring voor de wia uitkering, maar gek he.

ik werk weer fulltime.

vindt het maar allemaal raar.

ik moest nadat ik klaar was met behandeling binnen 3 maanden weer op fulltime zitten, nou dat gaat dus echt niet.

sinds augustus werk ik nu volledig.  Maar heb er wel moeite mee, savonds ben ik helemaal afgebrand en dan heb ik mijn huishouden nog.

zo k.................

ben benieuwd hou jullie wel op de hoogte wat ze as donderdag te zeggen hebben.

succes.

dikke knuffel

peggy

Onderwerp gesloten