Amazone
Lid geworden op: 09/01/2006 - 22:00
Offline
Berichten: 4021

Troost

zondag, 22 november 2015

Als de scan achter de rug is volgt er voor mij een goede dag.

Heel even heb ik het gevoel “het zit erop, ik heb gedaan wat ik moest doen, nu krijg ik even pauze.”  Heel even heb ik ook het gevoel “ze krijgen me niet zomaar klein, en ook: ik ben nog lang niet dood.” En ik bedenk welke leuke dingen ik allemaal de komende tijd nog zal gaan doen en daar word ik dan vrolijk van ;). Ik ben beslist niet helemaal fris in mijn hoofd deze dagen.

Het rare is dat ik na het bericht dat de borstkanker terug is nog helemaal geen definitieve diagnose heb gehad. Dus ik wéét nog helemaal niet hoe goed of slecht ik ervoor sta. Of het lokaal/regionaal blijft of dat het uitgezaaid is.

Maar mijn hoofd en hart zeggen me dat de kans dat ik er deze keer weer door kom zo ongeveer nul is. Ik kan deze gedachten simpelweg niet tegenhouden.

Heel af en toe schiet er een ander scenario door mijn hoofd. Dat ze geen uitzaaiingen vinden…. Me chemo zullen geven en dat ze daarna de tumoren weg gaan opereren en bestralen en dat ik dan ook een derde keer die draak zal gaan verslaan. Against all odds….
 

De vrije vrijdag wordt gevuld met boodschappen (zodat het weekend met mijn lief vrijer is) en bezoekjes. Lieve zus luncht bij mij met tranen. Lieve vriendin drinkt thee met tranen. Later ga ik naar een andere vriendin en ook bij haar tranen. Zoveel tranen op één dag.

Iedereen zegt min of meer hetzelfde. “Heb je nu nog niet genoeg op je bord gehad? Waarom komt alles bij de één?”

Ik leg uit dat ik ook al heb ik veel pech gehad, ook heel veel geluk heb gekend en nog ken. Dat mijn leven niet alleen uit ongeluk bestaat maar dat bij mij het gevoel van geluk bijna altijd overheerst. “Zo gelukkig als ik dit jaar bijna iedere dag ben geweest, dat haalt een ander misschien wel in heel zijn leven niet.” Ze kijken naar mij en zien dat ik het meen. Wanneer ik het verdriet van anderen zie, kan ik mijn eigen verdriet sowieso niet toelaten. Troost?

Toen ik relatief rustig mijn werkgever het slechte nieuws vertelde zei hij tegen mij “Een goed leven is niet per definitie een lang leven.” Ook dat zijn woorden die in en om mij heen blijven hangen en die mij passen. Troost?

Dat wil niet zeggen dat er niet ook heel veel moeilijke momenten zijn al wachtende op de uitslag. Juist op de intieme kleine dagen, als er geen anderen bij ons zijn. Verdriet, omdat ik zóveel van het leven houd. Ik wil het nog lang niet loslaten. Het leven niet en alle lieve mensen om mij heen ook niet.

Ook verdriet om het verdriet je geliefden. Horen dat zij wel bang zijn, voor wat komt en ook voor een toekomst waarin ze denken nooit meer gelukkig te zullen zijn. Zo hebben we het soms samen zwaar, bezorgd om elkaars levensgeluk.

Ik ben niet bang. Niet voor ziek zijn en ook niet voor de dood. Ik ben dat nooit geweest. Ziek zijn is voor mij nooit een bron geweest voor ongelukkig zijn. Niet bang dus, of misschien nóg niet bang?

Nog heel even en dan weten we meer.

Offline
Berichten: 163

Prachtig geschreven. En herkenbaar, ook ik houd zo van het leven, ben in feite erg gelukkig, ook al ben ik ziek.

Ik wens je een goede uitslag.

Offline
Berichten: 329

Ooooh Ellen, wat pakkend en prachtig geschreven weer. Ik hoop zo ontzetten dat jij die uitslag krijgt die jouw toekomst weer een stuk minder onzeker maakt. X

Offline
Berichten: 8

Wat prachtig en ontroerend geschreven! Ik hoop zo voor je op de meest gunstige uitslag.

Offline
Berichten: 544

Kanjer EllenK!! Ik ben ook ontroerd door je schrijven en vind het zo mooi dat je over geluk spreekt. Dat je echt kunt spreken over je gelukkig voelen ondanks dat je zo ziek bent, echt heel mooi. Als je schrijft dat je zo van het leven houdt en dat juist jij dit voor de derde keer moet meemaken, ik snap heel goed dat vrienden en familie daar erge moeite mee hebben...

Maar wat doe je het goed, blijf maar schrijven, wij lezen. En geven je virtuele knuffels!

Liefs, Zangeres

afbeelding van annie_2
Berichten: 880

Je raakt me met je blog Ellen. Zo wijs, zo vol hoop en vertrouwen. Zo vol overgave naast alle angsten, onzekerheden en verdriet die er natuurlijk regelmatig ook is. En ik herken je opstelling! 

Misschien ben je al onderweg naar het AMZ. De dag is prachtig begonnen. Ik hoop dat ie voor jullie met het best mogelijke scenario van diagnose en behandeling ook goed mag eindigen.

go girl, go! 

afbeelding van zeilertje
Berichten: 42

Hoi Ellen,

Wat breng je alles mooi onder woorden. Ik lees en leef met je mee. Zoveel kracht helpt mij ook weer, dank je. Vreemd he, hoe tranen om je heen je beletten om zelf ook te huilen. Bijna alsof je de anderen moet helpen. Misschien zou je wel willen zeggen: ach, het valt wel mee. Maar dat is natuurlijk niet zo.

Ik vind de woorden van je werkgever mooi. Niet makkelijk, wel mooi. En dat is eigenlijk met het leven zelf ook zo; niet makkelijk, wel mooi (vaak).

Ik duim voor je vandaag.

liefs, zeilertje

Offline
Berichten: 85

Ach........ een ontroerend verhaal Ellen. Dank je wel!

Ja, troost kan in zoveel vormen tot je komen. Mijn kleine neefje van drie jaar geeft mij veel troost. Hij weet dat ik ziek ben en dat ik door de medicijnen kaal ben geworden. Elke keer als ik hem zie, kijkt hij heel aandachtig naar mijn pruik/mutsje en wil er dan even onder gluren. 'Zijn jouw haartjes al teruggegroeid?' Vraagt hij iedere keer. En het komt er zo lief uit en hij kijkt mij zo intens aan als hij het vraagt. Elke keer geeft hij mij troost. 

Ellen, ik hoop zo op een zo gunstig mogelijke uitslag voor jou. Sterkte vandaag.

Offline
Berichten: 33

Wat een rake woorden ellenK. Doordacht en getuige van veel wijsheid. het raakt mij als partner van. Alle emoties die erbij komen kijken, waarbij onzekerheid een van de grootste is.Net als jij wachten wij af en fingers crossed!! HUG!!!!!!!!!!!

Stoere Leeuw hostess
afbeelding van Stoere Leeuw hostess

Ellenk wat weet jij je gevoel perfect te verwoorden. Bedankt voor het delen. Ik herken er heel veel van. Die woorden van je werkgever zijn zo raak. Ik heb ook afgeleerd te lonken naar de bereikte leeftijden van mijn vader en opa, beide bijna 93 geworden. Ik zou wel 95 willen worden. Maar als het volgend jaar bij wijze van spreken afgelopen is, dan heb ik er vrede mee.

Een geluksgevoel kan in van alles zitten. En een geluksgevoel overheerst bij jou, maar ook bij mij. Dat neemt niemand me af.

Ik vind je overdenkingen geweldig, ik hoop dat de uitslag gunstig is en dat men een perfect behandelplan opzet.

Liefs, Dinie

Offline
Berichten: 1

Wat mooi geschreven Ellen.

Zo herkenbaar en zo sterk. Ik duim met je mee voor een gunstige uitslag. Maar inderdaad, ondanks het verdriet, geniet van de mooie en leuke momenten, dit ook even voor afleiding. Spannend!!

Offline
Berichten: 617

Lieve Ellen,

 

Heel mooi geschreven. Dikke knuffel

Artikelen van ellenk

Zenuwen
Bucketlist?
Vrolijk kerstfeest!
Snieklaas
Rare verjaardag
Hè gatver!
Kers op de taart

Pagina's

Webloggers